ดาบซิ่วชุนชักออกจากฝัก
แสงดาบสีเลือดวูบผ่านกลางแสงตะวัน
ลำคอของชายฉกรรจ์ตาเดียวปรากฏเส้นสีแดงบาง ๆ เพิ่มขึ้นมา
ดาบใหญ่เก้าห่วงหลุดจากมือ กระแทกพื้นดังตุบ
เขาก้มศีรษะลง ก่อนหัวจะกลิ้งหลุดจากบ่า
[ค่าประสบการณ์ +20]
ยอดฝีมือขั้นเก้าสามคนยังไม่ทันได้ตอบสนอง ฟางซิวก็พุ่งเข้าไปกลางวงแล้ว
ดาบซิ่วชุนกวาดฟันขวาง
ปราณดาบสีเลือดบนคมดาบกรีดวาดเป็นวงโค้งครึ่งจันทร์กลางอากาศ
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ
ศีรษะสามหัวลอยขึ้นพร้อมกัน
[ค่าประสบการณ์ +5]
[ค่าประสบการณ์ +5]
[ค่าประสบการณ์ +5]
ลูกกระจ๊อกที่เหลือพากันตะลึงงัน
ดาบในมือคนหนึ่งร่วงลงพื้น
อีกคนหันหลังวิ่งหนีทันที
บางคนเข่าอ่อน ทรุดลงคุกเข่าในทันใด
ฟางซิวยังคงก้าวต่อไปไม่หยุด
ดาบซิ่วชุนแปรเป็นริ้วแสงสีเลือดบิดเบี้ยว พุ่งวูบไปมาท่ามกลางฝูงชน
ทุกดาบคร่าหนึ่งชีวิต
ฉัวะ
ฉัวะ
ฉัวะ
เพียงสิบกว่าลมหายใจ
บนพื้นก็มีศพนอนเกลื่อนกว่ายี่สิบร่าง
เหลือเพียงคนเดียว
ลูกกระจ๊อกผอมแห้งราวกับลิงคนนั้นคุกเข่าอยู่กับพื้น เป้ากางเกงเปียกชุ่มไปหมดแล้ว
ฟางซิวเดินไปหยุดตรงหน้า
ปลายดาบจ่ออยู่ที่ลำคอของอีกฝ่าย
“ข้าถาม เจ้าตอบ”
ลูกกระจ๊อกพยักหน้ารัว ๆ คางกระแทกปลายดาบจนเป็นแผลเลือดซิบ แต่ก็ไม่กล้าหลบ
“พวกเจ้าเป็นใคร?”
“คะ...ค่ายชิงเฟิง...”
เสียงของลูกกระจ๊อกแหลมสูงราวกับมีคนบีบคออยู่
“พวกเราเป็นแค่หน่วยลาดตระเวน คอยดักปล้นคนบนทาง... ค่ายยังอยู่ในหุบเขาลึก...”
“มีกันกี่คน?”