สายคาดเอวคลายออกแล้ว
ฮวาหนงอิ่งถอยไปครึ่งก้าว ก่อนจะช้อนตามองฟางซิว
ดวงตาดอกท้อคู่นั้นฉ่ำวาว หางตาแต้มแดงจาง ๆ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ราวกับกำลังหอบหายใจ ทั้งคล้ายกำลังเชื้อเชิญ
มุมปากของนางค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม งดงามเย้ายวนไปถึงกระดูก หางตาและหว่างคิ้วล้วนเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ชวนให้หลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น
ฟางซิวก้มมองนาง
[แก้แล้ว ที่เหลือคิดเอาเอง]
......
ฟางซิวยืนอยู่เหนือหมู่เมฆ
ลมปราณแข็งกร้าวพัดกรูผ่านข้างหู ชายแขนเสื้อพลิ้วสะบัดส่งเสียงดังพรึ่บพรับ
เขาก้มลงมอง เห็นขบวนยาวสีดำเคลื่อนตัวช้า ๆ อยู่บนทางหลวง
ม้ากว่าร้อยตัว ผู้ขี่ทุกคนสวมชุดปลาบินสีดำสนิท สะพายดาบซิ่วชุนไว้ข้างเอว กีบม้าย่ำลงบนทางหลวงจนฝุ่นเหลืองฟุ้งตลบเป็นทาง
คนของกรมปราบปราม
กำลังมุ่งหน้าจากหนิงโจวไปหยางโจว
คนเหล่านี้น่าจะเป็นลูกน้องที่โจวเจิ้นหยวนพามาจากหนิงโจว หลังจากเขาดักสังหารแม่ทัพของพวกนั้นกลางทาง พวกเขาก็ยังไม่รู้เรื่อง กำลังมุ่งไปทางหยางโจวตามเส้นทางหลวง
ฟางซิวยื่นฝ่ามือออกไป คว่ำมือลง
ปราณของสามสิบหกกระบวนท่าพลิกฟ้า·พิสดารไหลเวียนในตันเถียนอย่างเกรี้ยวกราด พลังแท้แห่งปราณสามส่วนคืนสู่ต้นกำเนิดทะลักเข้าสู่ฝ่ามือดุจน้ำหลากที่พังเขื่อน
ฝ่ามือขับเมฆา — เมฆาอัปมงคลถล่มฟ้า!
เมฆหมอกทั่วฟ้าดินถูกพลังฝ่ามือนี้ชักนำให้มารวมตัวกันอย่างบ้าคลั่งกลางเวหา
รอยฝ่ามือสีขาวมหึมาปรากฏขึ้นท่ามกลางชั้นเมฆ บดบังทั้งฟ้าและตะวัน ประหนึ่งยอดเขาลูกหนึ่งถล่มลงมาจากสรวงสวรรค์
บนทางหลวง มีคนเงยหน้าขึ้น