บ้านตระกูลจางสือ
ศพเต็มลานยังไม่มีเวลาจัดการ แสงคบเพลิงส่องสว่างทั่วเรือนประหนึ่งกลางวัน
ชายวัยกลางคนสีหน้าเคร่งขรึมยืนอยู่ท่ามกลางกองศพในเรือนหลัก มือไพล่หลัง เงียบงันไม่เอ่ยวาจา
เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาเข้ม รูปร่างไม่สูงนัก
ทั้งยังค่อนข้างผอม แต่เพียงยืนอยู่ตรงนั้นก็แผ่แรงกดดันจนคนทั้งลานไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
โจวฝู หนึ่งในห้าผู้อาวุโสแห่งหอหมาบ้า
ยอดฝีมือขั้นพลังปราณแท้ระดับแปด
จางสือเป็นคนของเขา
เรื่องนี้พูดแล้วก็ง่ายดาย จางสือเป็นเพียงคนไร้ค่าที่เกิดจากครอบครัวยากจน ขั้นเก้าของเขาก็แค่ก้าวถึงโดยอาศัยโชคช่วย
หาไม่แล้ว ด้วยฝีมืออันห่วยแตกของเขา จะมีคุณสมบัติอะไรไปดูแลถนนฉางเฟิงทั้งสาย?
ก็เพราะเขาเป็นคนของโจวฝูอย่างไรเล่า
โจวฝูย่อตัวลง เอื้อมมือไปพลิกดูรอยดาบตรงลำคอของจางสือ
รอยดาบบางและคม ดาบเดียวปลิดชีพ มุมที่ฟันเข้าไปแยบยลถึงขีดสุด
โจวฝูหรี่ตาลงเล็กน้อย ประกายเย็นเยียบวาบผ่านก้นบึ้งดวงตา
“ผู้อาวุโสโจว”
ชายชุดดำคนหนึ่งก้าวเร็ว ๆ เข้ามาในลาน ก่อนคุกเข่าข้างเดียวแล้วเอ่ยเสียงต่ำ
“พี่น้องที่ตรวจตราบริเวณรอบนอกล้วนตรวจสอบแล้ว คนร้ายปีนกำแพงด้านข้างเข้ามา ก่อนลอบเข้าไปในเรือนข้างและสังหารบ่าวรับใช้ของจางสือสองคน จากนั้นจึงเข้าไปในเรือนหลัก”
“จางสือปะทะกับคนผู้นั้น แต่สู้กันได้ไม่กี่กระบวนท่าก็ถูกสังหาร”
“คนในเรือนทั้ง 15 คน รวมกับอีก 8 คนที่ได้ข่าวแล้วตามมาจากตรอก มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 23 คน”