บทที่ 5 จะผลาญทรัพย์กันไม่เหลือแล้วรึ?
อิ๋งหวยซวีตื่นเต้นขึ้นมาจริง ๆ
เควสต์รองและเควสต์รายวันยังมีอยู่ นั่นหมายความว่าตัวเขาสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้เรื่อย ๆ
โดยเฉพาะเควสต์รายวัน อันนี้สำคัญมากสำหรับผู้เล่น
เพราะของแบบนี้เป็นหนึ่งในวิธีที่ได้รับประสบการณ์จำนวนมาก
ถึงแม้ประสบการณ์พวกนี้สำหรับช่วงท้ายเกมจะไม่คุ้มค่าให้กล่าวถึง แต่เป็นสวัสดิการที่ดีที่สุดสำหรับช่วงต้นเกมแน่นอน
ทว่า สิ่งที่ทำให้อิ๋งหวยซวีงุนงงที่สุดก็คือหมอหลี่ผู้นี้
เมื่อก่อนตอนเล่นเกม หมอหลี่คนนี้ก็ขายโอสถ
ตอนนั้นยังมีคนล้อว่า หมอสามัญชนที่ไหนขายโอสถ หมอหลี่คนนี้ต้องเป็นยอดฝีมือแน่
เพราะภายหลังไปเมืองอื่น ก็ยังคงเห็นหมอหลี่
กระทั่งเป็นหมอหลี่ที่เปลี่ยนเครื่องแต่งกายรูปแบบต่าง ๆ
อิ๋งหวยซวีคาดไม่ถึงเลยว่า ตอนนี้ที่หมอหลี่ขายโอสถได้ กลับมีส่วนของตัวเองด้วย!
เป็นความรู้สึกร่วมส่วนที่แปลกประหลาดอะไรเช่นนี้
แถมรางวัลของหมอหลี่ก็เกินจริงอย่างมาก
ยาบำรุงกระดูกรวมสิบเม็ด!
ของแบบนี้ต้องเข้าสำนักถึงจะได้มา แถมยังใช้สำหรับบำเพ็ญเพียรในขอบเขตแรกด้วย
ให้ตายเถอะ ตอนนี้ให้มาเลยเรอะ?
ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่ประเด็น
ประเด็นคือ ไอ้หมอหลี่นี่ปรุงยาบำรุงกระดูกขึ้นมาได้ยังไง?
"เจ้าทราบหรือว่านี่คือโอสถอะไร?"
หมอหลี่มองอิ๋งหวยซวีจ้องโอสถเหม่อลอย ก็อดถามไม่ได้
อิ๋งหวยซวีเงยหน้ามองหมอหลี่ทีหนึ่ง จากนั้นสีหน้าจริงจังถามว่า "นี่เจ้าเพิ่งปรุงเองกับมือจริง ๆ หรือ?"
หมอหลี่พยักหน้า
ทว่าเขามองสีหน้าอิ๋งหวยซวีแล้ว ใจก็พลันหวั่นไหว
สำหรับหมอหลี่ แม้อิ๋งหวยซวีจะเป็นคนใจดี
แต่หากละเรื่องใจดีไว้ หมอหลี่ผู้นี้ยังเป็นผู้มีวิทยายุทธ์สูงส่ง ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา ทั้งยังมีม่านหมอกลึกลับแผ่คลุม
เอาเถอะ ในสายตาหมอหลี่ อิ๋งหวยซวีที่จริงก็คือคนลึกลับที่รู้เห็นมามาก
เช่นของที่เรียกว่าหญ้าเลี่ยกวง หากไม่มีอิ๋งหวยซวี เกรงว่าเขาคงหาอีกนานนักไม่พบ
อิ๋งหวยซวีถามในตอนนี้ว่า "ตำรับยาให้ข้าดูได้หรือไม่?"
หมอหลี่ย่อมยินยอม จากนั้นหยิบตำรับยาออกมาโดยตรง
หลังจากอิ๋งหวยซวีรับตำรับยามา ในหัวก็พลันดังเสียงหนึ่งขึ้นอีกครั้ง
【ติ๊ง พบตำรับยายาบำรุงกระดูก จะเรียนรู้หรือไม่?】
อิ๋งหวยซวีตะลึงงัน
"เฮ้ย แบบนี้ก็ได้?"
คิดแล้ว อิ๋งหวยซวีก็ท่องในใจว่า "เรียนรู้!"
ชั่วพริบตา ความรู้ในตำรับยานี้ก็พุ่งตรงสู่สมองของอิ๋งหวยซวี
อิ๋งหวยซวีก้มดู ตำรับยาในมือไม่ได้หายไป
นี่ทำให้ดวงตาอิ๋งหวยซวีเปล่งประกาย
"ฟังก์ชันนี้ยังใช้ได้อีก เจ๋งเป้ง!"
ในใจแม้จะตื่นเต้นมาก แต่ภายนอก อิ๋งหวยซวียังกล่าวด้วยท่าทีจริงจังว่า "หลังจากนี้เจ้าอย่าปรุงของสิ่งนี้ แม้จะปรุงก็อย่าให้ผู้ใดรู้เป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นจะนำภัยถึงชีวิตมาสู่ตน!"
นี่ไม่ใช่แค่พูดเล่น เพราะตอนนี้ไม่ใช่เกมแล้ว เจ้าผู้เป็นสามัญชนมียาที่ผู้บำเพ็ญเซียนต้องการ นั่นมันรนหาที่ตายจริง ๆ
ได้ฟังดังนี้ หมอหลี่ไม่มีข้อกังขาแม้แต่น้อย
"ข้าเข้าใจแล้ว อีกอย่าง ขอบใจ!"
หมอหลี่มีสีหน้าหนักใจเช่นกัน
เขาตัดสินใจว่า ภายหลังแม้จะปรุง ก็จะไม่นำออกมาเด็ดขาด แต่ยกเว้นอิ๋งหวยซวี
จู่ ๆ อิ๋งหวยซวีก็บังเกิดความสงสัยใคร่รู้ในเรื่องหนึ่งขึ้นมา
ช่วงต้นเกมที่ผู้เล่นบุกเบิกหมู่บ้านผิงอัน กระทั่งช่วยหมู่บ้านผิงอันต้านรับฝูงหมาป่า ช่วยหมู่บ้านผิงอันจับอาชญากรตามหมาย
ช่วงบุกเบิกต้นเกมพวกนี้ ล้วนมาที่หมอหลี่นี่เพื่อซื้อยาฟื้นโลหิตและยาฟื้นชุน
หมอหลี่ผู้นี้ก็คือพ่อค้ายาตัวยงของตำนานหงเมิ่งบำเพ็ญเซียน
ขนาดช่วงท้ายเกมหน้าปากทางดันเจี้ยนยังเห็นเงาหมอนี่ได้เลย
พอดีตอนนี้ตนมีเงินกว่าสี่ร้อยตำลึง อิ๋งหวยซวีอยากสะสมโอสถไว้เยอะ ๆ จริง
ดังนั้น อิ๋งหวยซวีจึงถามว่า "เจ้ามีโอสถอื่นอีกหรือไม่?"
หมอหลี่ส่ายหน้า
"ไม่มีขอรับ!"
อิ๋งหวยซวีตาค้าง
"ไม่มีจริง ๆ?"
หมอหลี่ทำหน้าซื่อ "ข้าจะหลอกเจ้าได้หรือ?"
อิ๋งหวยซวีตะลึงงัน
เป็นไปได้อย่างไรที่ไม่มี?
อิ๋งหวยซวีหยิบโอสถสีแดงหนึ่งเม็ดและโอสถสีน้ำเงินหนึ่งเม็ดโดยตรง
"โอสถเช่นนี้ เจ้าไม่มีจริง ๆ?"
หมอหลี่พินิจอย่างละเอียด
"แต่ก่อนนั้นไม่มี แต่ข้าว่าต่อไปจะมี!"
อิ๋งหวยซวี "???"
หมอหลี่ในตอนนี้ค่อนข้างตื่นเต้น
"ให้ข้าศึกษาโอสถสองเม็ดนี้สักหน่อยได้หรือไม่ ข้ารู้สึกว่าข้าปรุงออกมาได้!"
อิ๋งหวยซวีนิ่งค้าง
นี่... เดิมทีหมอหลี่กลายเป็นพ่อค้ายา อารมณ์เป็นเพราะตัวเองทำให้เกิดอีก?
สีหน้าอิ๋งหวยซวีค่อนข้างมีสีสัน
กระทั่งรู้สึกถึงความสมเหตุสมผลที่ราวกับถูกตัดแบ่ง
สุดท้ายอิ๋งหวยซวียังคงพยักหน้า
"ได้ เจ้าศึกษาเถอะ!"
อิ๋งหวยซวีมอบโอสถทั้งสองชนิดให้หมอหลี่
หมอหลี่ย่อมตื่นเต้นเก็บรับไว้
แต่หมอหลี่ยังถามสักคำ
"โอสถนี้คงขายได้ตามอำเภอใจใช่ไหม!"
อิ๋งหวยซวีพยักหน้า
"นั่นธรรมดาอยู่แล้ว!"
หมอหลี่ฟังจบ ก็รีบวิ่งเข้าไปในเรือนเพื่อศึกษาด้วยความคล่องแคล่ว
อิ๋งหวยซวีไร้ธุระ ก็เดินเที่ยวหมู่บ้านผิงอันต่อไปเรื่อย ๆ
เมื่อก่อนตอนเล่นเกม แบกอิฐ ฟาร์มวัสดุ พาลงตี้ทุกวัน จริง ๆ ไม่เคยดื่มด่ำชมโลกนี้อย่างดี ๆ เลย
บัดนี้ข้ามมาอยู่ในนี้แล้ว จะไม่สนองความอยากรู้ของตนได้อย่างไร
ต้องยอมรับเลยว่า
หมู่บ้านผิงอันของจริง ห่างไกลจากหมู่บ้านผิงอันยุคเกมมากนักที่มีกลิ่นอายชีวิตชีวา
ที่ทำให้อิ๋งหวยซวียิ่งประหลาดใจ หรือเรียกว่าปลื้มใจ
ก็คือแม้ที่นี่จะเป็นภูมิหลังยุคโบราณ
แต่อาหารการกินไม่ได้ย่ำแย่อย่างที่คิดเลยแม้แต่น้อย กว่านั้นนี่คือโลกบำเพ็ญเซียน วัตถุดิบล้วนมีพลังวิญญาณติดอยู่บ้าง
อาหารที่ทำออกมา ยิ่งอร่อยกว่าที่เคยไม่รู้เท่าไร
อิ๋งหวยซวีเหมือนผีหิวโหย เที่ยวไปตลอดทาง กินไปตลอดทาง
แม้แต่ละมุดน้ำตาลก็ไม่ยอมปล่อยผ่าน
ชาวบ้านหมู่บ้านผิงอันกลับรู้สึกดีกับอิ๋งหวยซวียิ่งขึ้น
คนที่ชื่นชอบอาหารอร่อย จะมีสักกี่คนที่เป็นคนเลว?
อีกอย่าง ยิ่งเห็นอิ๋งหวยซวีกินเอร็ดอร่อย พวกพ่อค้าหาบเร่ก็ยิ่งดีใจ
เรื่อยมาจนพลบค่ำ~
อิ๋งหวยซวีซื้อของกองใหญ่กลับมาที่บ้านของเยี่ยหนิงซวง
เยี่ยหนิงซวงยังไม่ทันกลับ
จิตใจเปรมปรีดิ์ของอิ๋งหวยซวีในยามนี้มลายหายสิ้น
เมื่ออยู่เพียงลำพัง ในต่างโลกไร้ญาติสนิท มีความอ้างว้างที่ยากบรรยาย และยังมีความอึดอัดในใจที่บอกไม่ถูก
อิ๋งหวยซวีนั่งเหม่ออยู่บนกรอบประตูห้องโถงใหญ่แต่ลำพัง
ไม่รู้ว่าล่วงเลยนานเท่าใด
ในที่สุดเยี่ยหนิงซวงก็กลับมา
เยี่ยหนิงซวงเห็นของมากมายบนโต๊ะหิน อดสะดุ้งไม่ได้
"ฟ้าดิน นี่ซื้อของมาตั้งมากมาย จะผลาญทรัพย์กันไม่เหลือแล้วรึ?"
แม้ปากจะว่าอย่างนั้น เยี่ยหนิงซวงก็ยังอดสงสัยไม่ได้ ดูว่าอิ๋งหวยซวีซื้ออะไรมาบ้าง
เมื่อเห็นว่าเนื้อสัตว์มากมาย แล้วยังเครื่องปรุงอีกมากมาย เยี่ยหนิงซวงก็อยากจะบอกว่า นั่นช่างฟุ่มเฟือยยิ่ง
แต่ตอนกลับมา นางไปขายสมุนไพรกับหมอหลี่ หมอหลี่ก็เอ่ยปากเตือนคำหนึ่ง
"หนิงซวงหนู สหายอิ๋งนั้นคาดว่าเมื่อก่อนอยู่บ้านใหญ่โต แล้วเป็นคนฝึกยุทธ์อีก เรื่องอาหารการกินช่างมีข้อเรียกร้อง เมื่อครู่ข้าเห็นเขาซื้อเนื้อมาไม่น้อย เจ้าอย่าได้ถามอะไร กลับไปทำให้เขากินก็พอ!"
นึกถึงคำกำชับของหมอหลี่ เยี่ยหนิงซวงได้แต่ทอดถอนใจ
จากนั้นนางค้นหาอีกครั้ง
พบข้าวสารเข้าจริง ๆ
เยี่ยหนิงซวงอดรู้สึกหน้าแดงไม่ได้
เพราะบ้านยากจนเหลือเกิน นึกไม่ถึงว่าคุณชายจะนึกถึงจุดนี้หมดแล้ว
พร้อมกันนั้นเยี่ยหนิงซวงก็รู้สึกอีกครั้งว่า ตนได้รับบุญคุณเอื้อเฟื้อ อีกทั้งนางก็เข้าใจในที่สุดว่า เหตุใดผู้คนมากมายจึงชอบปรนนิบัติคุณชายอะไรพวกนั้น
วันคืนเช่นนี้ ใครเห็นไม่อิจฉาบ้าง?