กู้เฉินสมเป็นยอดฝีมือจากชิงเป่ย ผลการเรียนช่วงนี้ของเสวียซานซานก้าวหน้าขึ้นอย่างก้าวกระโดดจริง ๆ เธอได้แต่ทอดถอนใจอีกครั้งถึงเสน่ห์ของเงินตรา
เดิมทีเธออยากชวนหลิ่วหลิ่วมาที่บ้านเพื่อติวหนังสือด้วยกัน แต่ช่วงนี้ดูเหมือนหลิ่วหลิ่วจะกำลังมีความรักอยู่ จริงสิ หลิ่วหลิ่วเองก็เป็นคนที่เรียนดีอยู่แล้ว แถมยังหน้าตาสะสวยอีกด้วย คนที่มาตามจีบเธอคงต่อแถวยาวตั้งแต่โรงเรียนไปจนถึงหน้าบ้านแน่ ๆ
เงินเก็บส่วนตัวในช่วงหลายปีมานี้ของเสวียซานซานมีไม่น้อยเลย แต่เธอเป็นพวกติดกิน เพราะงั้นจึงแทบไม่ได้เก็บเงินไว้เลย ถ้าไม่มี 'ตัวตัว' ค่าเรียนพิเศษนี้คงต้องให้พ่อกับแม่จริง ๆ จ่ายให้
สุดท้ายแล้วเธอแค่เกิดใหม่ ไม่ได้เปลี่ยนสมองซะหน่อย
อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด เธอได้เลื่อนชั้นเรียนขึ้นไปอยู่ห้องอักษรแดง ซึ่งแม้แต่อาจารย์ประจำชั้นที่ไม่คาดหวังในตัวเธอเท่าไหร่ก็ยังตกตะลึง
"ซานซาน ช่วงนี้เธอดูยุ่งมากเลยนะ เป็นเพราะช่วงหลังเลิกเรียนค่ำ ๆ แล้วยังต้องกลับไปอ่านหนังสือต่อหรือเปล่า?"
เสวียหลิ่วหลิ่วเอ่ยถามพลางกินช็อกโกแลตที่เสวียซานซานให้มาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
"อืม ฉันจะตั้งใจอ่านหนังสือให้หนักขึ้น ตอนนี้ก็ ม.5 แล้ว เหลืออีกปีเดียวก็ต้องสอบเกาเข่า ครั้งนี้ฉันอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เซี่ยงไฮ้ ฝันของฉันคือคณะการจัดการเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยฟู่ตั้น"
คณะการจัดการเศรษฐศาสตร์ดีมาก ๆ เลยนะ แบบนี้เธอจะได้เลี่ยงขอบเขตงานที่เคยทำในชาติก่อนได้ ไม่ต้องเข้าบริษัทเฟิงเถิงอีกต่อไป เปลี่ยนที่ทำงาน เปลี่ยนชีวิตใหม่
แต่ก่อนอื่นเลย เธอต้องมี...บ้านที่เป็นของตัวเองโดยสมบูรณ์ในเซี่ยงไฮ้
ความรู้สึกที่แม้แต่จะถูกทำร้ายจนไม่มีที่ไปนั้น แค่ได้สัมผัสเพียงครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว
"คณะการจัดการเศรษฐศาสตร์? เธออยากจะเป็นจอมพลิกเศรษฐกิจในวงการธุรกิจเซี่ยงไฮ้หรือไง?"
พูดตามตรง เสวียซานซานไม่ได้มีความทะเยอทะยานถึงขนาดนั้น แค่มีบ้านของตัวเอง มีอาหารสามมื้อในทุกฤดูกาล มีงานที่มั่นคง แล้วก็เลี้ยงน้องโกลเด้นสักตัว ไม่มีแรงกดดันทางการเงิน ไม่ต้องเจอกับการแก่งแย่งชิงดีในที่ทำงาน นี่แหละคือชีวิตในอุดมคติของเธอ
"จอมพลิกเศรษฐกิจ? หลิ่วหลิ่ว เธอมองฉันเกินไปแล้วล่ะ"
ด้วยไอคิวของเธอเนี่ยนะ ไม่มีทางเลย
"นี่ ช็อกโกแลตนี่อร่อยดีนะ แพงใช่ไหมล่ะ?"
เสวียหลิ่วหลิ่วเป็นคนสวย มีคนมาติดพันมากมาย ช็อกโกแลตเป็นของที่คุ้นเคยดี แต่เพิ่งเคยได้กินอันอร่อยแบบนี้เป็นครั้งแรก
จะไม่แพงได้ยังไง? ช็อกโกแลตทำมือระดับปรมาจารย์ นำเข้าจากนอก ในเน็ต กล่องเล็กนิดเดียวนี้ก็ตั้ง 1,088 หยวนแล้ว
ช็อกโกแลตระดับมาสเตอร์ คุณคู่ควรที่จะได้ลิ้มลอง
"ก็โอเคอยู่ เงินค่าขนมฉันยังพอจ่ายไหว ถ้าเธอชอบกิน กล่องนี้ยกให้เธอเลยนะ"
ในหนึ่งกล่องมีทั้งหมดแค่ 16 ชิ้น ตอนนี้เหลืออยู่ 9 ชิ้น เสวียซานซานไม่ค่อยถูกปากกับช็อกโกแลตสักเท่าไหร่ แต่กลับสนใจพวกของกินรสเผ็ดจัดจ้านมากกว่า
"งั้นฉันขอรับไว้ด้วยความยินดีเลย ขอบใจจ้ะน้องสาวตัวน้อยที่คอยป้อนขนมให้"
เมื่อกลับถึงบ้าน กู้เฉินก็รออยู่ในห้องของเธอแล้ว เสวียซานซานหยิบกระทิงแดงออกมาจากกระเป๋านักเรียนยื่นให้เธอ ส่วนตัวเองนั้นดื่มชาดำ ทุกคืนต้องอยู่ดึก เธอแทบจะกลายเป็นสาวน้อยถึกบ้าพลังไปแล้ว
สองชั่วโมงต่อมา กู้เฉินจากไป
อาบน้ำเข้านอน เป็นเวลาเป็นระเบียบกว่าใคร ๆ เสวียซานซานในตอนนี้มีผิวขาวกระจ่างใส ใบหน้าขนาดเล็กมีความอิ่มยุ้ยเหมือนเด็กอ่อนนิด ๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นใสแจ๋วเป็นประกาย สีปากก็แดงระเรื่อตามธรรมชาติ เป็นสาวน้อยหน้าตาน่ารักหมดจดเลยทีเดียว
แตกต่างจากในชาติก่อนอย่างสิ้นเชิงตอนที่เธอเป็นเด็กสาวหน้าตาสะอาดหมดจดแต่ถูกกัดกร่อนด้วยน้ำตาลสูง
ใช่แล้ว เธอกำลังควบคุมการกินน้ำตาลอยู่ รูปร่างจากที่เคยอวบอ้วนก็ค่อย ๆ เพรียวบางลง รสนิยมก็พัฒนาขึ้นมาก เสื้อผ้าในตู้ที่เป็นสไตล์น่ารัก ๆ ก็กำลังถูกเธอแทนที่อย่างเงียบ ๆ โดยไม่ให้ใครรู้
ในบัตรตอนนี้มีเงินอยู่ 15,000 หยวนเต็ม ๆ ช่วงนี้เรียนยุ่งมาก ไม่มีเวลาออกไปใช้เงินทำให้ยอดเงินคงเหลือของเธอเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ พรุ่งนี้วันเสาร์ ดูท่าจะต้องออกไปชอปปิ้งให้เต็มที่สักหน่อยแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น 7:00 น. เกือบจะทันทีที่นาฬิกาปลุกดัง เธอก็เด้งตัวลุกจากเตียงอย่างกระฉับกระเฉง ไปวิ่งออกกำลังกายยามเช้า และถือโอกาสซื้ออาหารเช้าของครอบครัวสามคนกลับมาบ้านด้วย
ปาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้ แล้วก็ซาลาเปาเสี่ยวหลง
สำหรับการเปลี่ยนแปลงของเจ้าขี้เซาตัวน้อยของบ้าน พ่อแม่ของเสวียก็พอใจเป็นธรรมดา ลูกสาวที่ใช้ชีวิตเป็นระเบียบและรู้จักขยันหมั่นเพียร เป็นเรื่องยากที่พ่อแม่อย่างพวกท่านจะไม่รักใคร่เอ็นดู