“ถือว่ายังราบรื่น แต่ผลตอบแทนธรรมดา ห้องหลักเข้าไม่ได้ หินอัตโนมัติก้อนนั้นหนักอย่างน้อยสามสี่ตัน ที่ตรงนั้นคนเยอะตาไม่สะดวกก็ใช้ระเบิดไม่ได้” เฉินต้าหลงพูดอย่างเสียดาย
พอได้ยินว่าปู่ยังคิดจะใช้ระเบิด เฉินไป๋ว่านก็ถอนหายใจ ปู่ของเขาไม่ยอมให้คนสบายใจเลยสักวัน
“ปู่ครับ ผมว่าปู่แก่ขนาดนี้แล้วยังจะใช้ของอันตรายพวกนั้นอีกหรือครับ แล้วบ้านเราไม่ได้จนด้วยนะ ปู่ไปขุดคุ้ยถี่ขนาดนั้นทำไมครับ?”
“ฮี่ๆ หลานไป๋ว่าน คนอื่นลงหลุมเพื่อของเก่า เพื่อเงิน แต่ปู่ของแกไม่เหมือนใคร นั่นมันงานอดิเรกของปู่!”
รู้ว่าหลานเป็นห่วงตัวเอง เฉินต้าหลงก็รับปากด้วย “หลานรักสบายใจได้ ปู่สัญญากับแก ต่อจากนี้หลุมไหนอันตรายจะไม่ลงเด็ดขาด ปู่ยังรอเห็นหลานชายแต่งงานกับเมียอยู่เลย ฮ่าๆ...”
กำลังคุยกันอยู่ อาหารที่เฉินไป๋ว่านสั่งก็มาถึง ทั้งคู่ก็กินไปคุยไป
“ปู่ครับ หลุมอันตรายที่ปู่พูด มีแบบไหนบ้างครับ?”
“หลุมอันตรายนะ...” เฉินต้าหลงเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังนึก แล้วค่อยๆ พูดช้าๆ “อย่างพวกเราที่เป็นมือเก่า กับดักกลไกในหลุมทั่วไปไม่เป็นภัยต่อเรา สิ่งที่เรากลัวที่สุดที่จะเจอ... คือของไม่ดี!”
ของไม่ดี? เฉินไป๋ว่านมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วฟังปู่เล่าต่อ
“นั่นเมื่อกว่า 20 ปีก่อน เราพบหลุมใหญ่แห่งหนึ่ง น่าจะประมาณปลายราชวงศ์หยวนต้นหมิง ดูจากขนาดแล้วน่าจะเป็นหลุมของเจ้านายระดับหนึ่ง ตอนแรกทุกอย่างราบรื่น จนกระทั่งเราเข้าไปในหลุม ผ่านไปไม่นานก็มีคนหนึ่งถูกโจมตี แต่เราไม่เห็นอะไรเลย! ต่อหน้าต่อตาเรา ร่างของคนที่ถูกโจมตีก็มีน้ำแข็งเกาะขึ้นมาเต็มตัวอย่างเห็นได้ชัด”
“พวกเรากลัวกันหมด รีบลากเขาออกมาจากหลุม ต่อมาได้ยินว่าเขาทนอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งเดือนก็ตาย...”
“ครั้งนั้นเราโชคดี ที่ไม่กี่ปีก่อน ไอ้อ้วนสามคนเจ้อเจียงทั้งทีมเกือบจะตายหมด มีแค่เขาคนเดียวที่รอดออกมา ตอนนี้ได้ยินว่าเลิกมือแล้ว เปลี่ยนอาชีพไปเป็นนักเขียนอะไรสักอย่าง”
จริงด้วย! โลกนี้มีพลังเหนือธรรมชาติอยู่จริง เฉินไป๋ว่านมีสีหน้าตื่นเต้น
“ปู่ครับ บนโลกนี้มีเซียนไหมครับ?”
“เซียน? อาจจะมีมั้ง แต่ฉันไม่เคยเห็น ไม่เคยได้ยินมาก่อน” เฉินต้าหลงยิ้มแล้วลูบหัวเฉินไป๋ว่าน
ไม่มีเหรอ?
เฉินไป๋ว่านรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ดูเหมือนโลกนี้จะไม่ใช่โลกฝึกเซียน ก็ใช่ ถ้าเป็นอย่างนั้นหลายปีนี้เขาคงไม่ได้ยินอะไรเลยแม้แต่น้อย แน่นอน อาจเป็นเพราะผู้ฝึกเซียนซ่อนตัวดีเกินไปก็ได้
เฉินต้าหลงกลับมาครั้งนี้อยู่แค่คืนเดียว วันรุ่งขึ้นก็ต้องเอาของบางอย่างออกไปอีก
“ปู่ครับ ปู่จะออกไปอีกแล้วเหรอครับ เพิ่งกลับมาไม่ใช่เหรอครับ พักสักสองวันก่อนเถอะครับ...” เฉินไป๋ว่านทำอะไรไม่ได้ ปู่ของเขาไม่เหมือนคนอายุ 80 กว่าเลย สู้หนุ่มๆ ยังไหว
“แค่กๆ คราวนี้ไม่ใช่ มีคนสั่งของไว้สองสามอย่าง วันนี้ต้องเอาไปส่ง อย่างมากสองวันก็กลับ”
“อย่างนี้น่ะเหรอครับ งั้นปู่ระวังตัวด้วยนะครับ” เฉินไป๋ว่านเตือน
“วางใจได้!”
เฉินต้าหลงตบเอวตัวเอง สื่อให้เฉินไป๋ว่านไม่ต้องห่วง
เฉินไป๋ว่านรู้ว่าที่เอวของปู่ซ่อนปืนพกไว้หนึ่งกระบอก ผลิตจากเยอรมัน ของดีราคาแพง นอกจากนี้ ที่ขาของปู่ยังซ่อนไว้อีกกระบอก เวลาออกนอกบ้าน วิธีป้องกันตัวก็ต้องมีไว้อยู่แล้ว
ส่งปู่ขับรถออกไป เฉินไป๋ว่านเดินไปทางห้องปีกตะวันออก เขาอยากดูว่าปู่นำอะไรมาเมื่อวาน
ในห้องปีกตะวันออกมีของมากมาย ล้วนเป็นของเก่า แต่ราคากลางๆ ถูกหน่อยก็ไม่กี่พัน แพงหน่อยก็ประมาณล้านเดียว ของดีจริงๆ จะไม่เก็บไว้ในห้องปีกตะวันออก จะเก็บไว้ในห้องใต้ดินทั้งหมด เช่น ถ้วยไก่แก๊งหมิงเฉิงฮว่า บ้านเขามีอยู่ในห้องใต้ดินสองใบ!
สำหรับของเก่าในห้อง เฉินไป๋ว่านรู้จักหมดทุกชิ้น
พอเข้ามาก็เห็นของที่ปู่นำกลับมาเมื่อวานทันที สามชิ้นเป็นเครื่องปั้นดินเผาและหนึ่งเล่มเป็นหนังสือ เครื่องปั้นดินเผาน่าจะมาจากปลายราชวงศ์ชิง ไม่ค่อยมีค่า
เฉินไป๋ว่านไม่สนใจพวกนั้น แต่หยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา
หนักมือพอสมควร ทั้งเล่มทำจากกระดาษหนังวัว แต่ดูเหมือนไม่ใช่หนังสือโบราณ ปู่น่าจะเอากลับมาเพราะวัสดุ
ดูหนังสืออย่างละเอียด ปกมีสี่ตัวใหญ่
“ทองคำล่องแสง?”
เฉินไป๋ว่านอ่านออกเสียงโดยไม่ตั้งใจ
เฮ้... ทำไมรู้สึกคุ้นๆ นะ?
เปิดปก เฉินไป๋ว่านก็ตะลึงทันที
ข้าคือตวนชวน ผู้คนเรียกข้าว่าปรมาจารย์แสงทอง ด้วยวิชาเคลื่อนย้ายเพียงหนึ่งเดียวครองโลกผู้มีพลังพิเศษ...
......ละเว้นเนื้อหาอวดเก่ง 500 ตัว......
ข้าไม่มีลูกหลาน ไม่มีศิษย์ วิชาทองคำล่องแสงเคลื่อนย้ายคือผลงานตลอดชีวิตของข้า ไม่ยอมให้วิชาของข้าสูญหาย จึงเขียนหนังสือเล่มนี้ไว้รอผู้มาทีหลัง หวังว่าผู้มีวาสนาจะไม่ทำให้ชื่อเสียงของข้าต้องแปดเปื้อน
ทองคำล่องแสง?
ปรมาจารย์แสงทอง?
เว้ย! นี่มันคนเดียวใต้ฟ้า!!!
ที่แท้ตัวเองก็ข้ามมาอยู่ในโลกของคนเดียวใต้ฟ้า
นั่นหมายความว่า ความสามารถพิเศษของตัวเอง กลืนฟ้ากลืนดิน เป็นพลังโดยกำเนิด ส่วนที่ฝึกปราณหายใจทุกวันคือชี่!
รวบรวมสมาธิ แล้วพลิกดูต่อ ข้างหลังเป็นวิธีฝึกทองคำล่องแสงจริงๆ
นี่เป็นคัมภีร์ฝึกฝนเล่มแรกที่เฉินไป๋ว่านเจอในสองชาติ พอได้ดูก็หลงใหลทันที ชี่ในร่างกายเริ่มไหลเวียนตามวิถีของวิชาทองคำล่องแสงโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน บนตัวของเฉินไป๋ว่านก็เริ่มแผ่แสงทองออกมาอย่างแผ่วเบา
ตอนแรกยังวับๆ แวมๆ ต่อมาเริ่มมั่นคง แล้วก็เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจุดหนึ่ง เฉินไป๋ว่านทั้งตัวเหมือนกลายเป็นดวงอาทิตย์สีทอง
วูบ!
แค่ชั่วพริบตาเฉินไป๋ว่านก็จากห้องปีกตะวันออกมาถึงกลางสนาม
“ฉัน... ฝึกสำเร็จแล้วเหรอ?!”
เฉินไป๋ว่านตื่นเต้นมาก ฝึกทองคำล่องแสงสำเร็จเร็วขนาดนี้ เขาต้องเป็นอัจฉริยะแน่!
เดี๋ยวนะ เขาจำได้ว่าคนที่มีพลังโดยกำเนิดในคนเดียวใต้ฟ้าดูเหมือนจะฝึกวิชาอื่นยากมาก แล้วเขาเป็นอย่างนี้ได้ยังไง? ไม่สิ ไม่สนใจแล้ว ยังไงก็ฝึกสำเร็จแล้ว ไม่คิดมาก เฉินไป๋ว่านก็ทิ้งเรื่องนี้ไป แล้วอ่านหนังสือต่อ
ทองคำล่องแสง วิชาเคลื่อนย้ายที่ไร้เทียมทาน ในชั่วพริบตาสามารถไปได้ไกลพันลี้
แต่ ความเร็วที่มากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี นั่นคือตอนใช้ทองคำล่องแสง ถ้าอยากข้ามหลายร้อยกิโลเมตรในชั่วพริบตา ร่างกายจะรับแรงกดดันมหาศาล เพื่อรับมือกับสถานการณ์นี้ ปรมาจารย์แสงทองจึงคิดค้นยันต์ชนิดหนึ่ง -- ยันต์เคลื่อนย้ายบนดิน!
การใช้ยันต์เคลื่อนย้ายบนดินสามารถปกป้องร่างกายตอนเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงได้
แน่นอน ถึงจะมียันต์เคลื่อนย้ายบนดินปกป้องก็ไม่ใช่ว่าไม่มีราคาที่ต้องจ่าย เฉินไป๋ว่านจำได้ว่าในการ์ตูน ปรมาจารย์แสงทองถูกอูเก้นเซิงใช้เป็นพาหนะเคลื่อนย้ายไปมา จนกระทั่งอาเจียนเป็นเลือด...
จริงๆ ไม่ใช้ยันต์เคลื่อนย้ายบนดินก็ได้ เช่นตอนที่แล้วเฉินไป๋ว่านไม่ได้ใช้
แค่บินช้าๆ ความเร็วสามห้าร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงแบบนี้ไม่มีผลต่อร่างกาย หรือถ้าร่างกายแข็งแรงพอ สองสามพันกิโลเมตรต่อชั่วโมงก็ไม่มีปัญหา