เฉินไป๋ว่านตั้งใจจะให้คุณปู่ลองฝึกวิชาทองคำล่องแสงก่อน
ถ้าฝึกจนรู้สึกถึงพลังปราณได้ เฉินไป๋ว่านถึงจะบอกเรื่องคนพิเศษให้เขาฟัง ถ้าฝึกไม่ได้ก็ไม่ต้องบอก กันไม่ให้มีเรื่องกังวลใจเพิ่ม
เพราะว่าคุณปู่ของเขาไม่ใช่คนอยู่นิ่งๆ ใครบ้างที่งานอดิเรกคือการขโมยของในสุสาน? แล้วยังชอบพกปืนสองกระบอกติดตัวอีก? ถ้าให้เขารู้เรื่องโลกของคนพิเศษ เฉินไป๋ว่านกลัวจริงๆ ว่าคุณปู่จะคิดไปแตะต้องสุสานบรรพบุรุษของสำนักต่างๆ...
ด้วยการคะยั้นคะยอของเฉินไป๋ว่าน เฉินต้าหลงก็ทนฝึกอยู่ครึ่งปี แต่ก็ไม่เคยรู้สึกถึงพลังปราณได้เลย
สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้
เฉินไป๋ว่านรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ถ้าคุณปู่ได้พลังปราณ ต่อให้ไม่รู้ว่าจะฝึกสำเร็จอะไรออกมา อย่างน้อยก็มีผลในการบำรุงร่างกายและยืดอายุ แต่คุณปู่ก็ถือว่าอายุยืนแล้ว เพราะตอนนี้อายุ 88 ปีแล้ว
แม้จะไม่ได้พลังปราณ แต่คุณตาก็ยังมีชีวิตชีวามาก บางครั้งก็ชอบไปส่งความอบอุ่นที่บ้านแม่ม่ายข้างบ้าน
กลับมาอีกครั้งในฤดูร้อน
"คุณปู่ นี่จะไปลงสุสานอีกแล้วเหรอ? ยังไม่ถึงปีเลยนี่ครับ? ปู่อายุขนาดนี้แล้ว จะไปให้วุ่นวายทำไมอีกครับ?" เฉินไป๋ว่านพูดอย่างจนใจ พลางมองเฉินต้าหลงที่กำลังเก็บอุปกรณ์
"ผ่านมา 1 ปีกับ 23 วันแล้วชัดๆ สมองของปู่ฉันไม่แก่เษรานะ" เฉินต้าหลงเถียงกลับ
ยิ่งแก่ยิ่งเหมือนเด็ก คำพูดนี้ไม่ผิดเลยจริงๆ
ตอนนี้เฉินต้าหลงค่อนข้างจะเด็กๆ หน่อย ถ้าด่าเขา เขาก็จะเถียงกลับ เห็นว่าของใกล้จะเก็บเสร็จแล้ว ถ้าไม่ห้ามอีกเดี๋ยวก็ไปจริงๆ เฉินไป๋ว่านจึงหมุนตาสมองแล้วพูดว่า
"คุณปู่ ถ้าปูป้าเสิน ป้าลิว ป้าฉู่พวกเธอจะทำยังไงล่ะครับ? ปู่นี่ไปทีก็เป็นเดือน ระหว่างนี้ถ้ามีคุณตาคนอื่น..."
พอได้ยินแบบนั้น เฉินต้าหลงก็ยืดหลัง ยกจมูกดูถูก พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเย็นชา แล้วพูดด้วยความภาคภูมิใจว่า "หลานรัก เธอดูถูกปู่เกินไปแล้ว! ปู่ดื่มเหล้าหมึกเสือมาสองปีนี่เสียเปล่าเหรอ? หลังจากที่เสินน้อยกับพวกเธอได้เห็นความแข็งแกร่งของปู่แล้ว จะไปมองพวกที่แข็งครึ่งๆ กลางๆ กันได้ยังไง?"
"เอ่อ..."
คำตอบของคุณปู่ทำให้เฉินไป๋ว่านพูดไม่ออกเลย
"คุณปู่ งั้นผมไปหาหมึกเสือมาให้อีกสักแท่งไหมครับ? แถวนี้ก็มีป้าเมิ่ง ป้าจาง ป้าซู ป้าเฟิงอีก ปู่พยายามอีกหน่อย จัดการพวกเธอให้ได้ จะได้มีวันละคนเจ็ดวันอาทิตย์ แบบนั้นไม่ยิ่งแสดงความเก่งกาจของปู่มากกว่าเหรอครับ..."
ป้าด!
เฉินต้าหลงตีหัวหลานเบาๆ แล้วพูดอย่างไม่พอใจ "ไอ้เด็กบ้า! คิดว่าปู่เป็นม้าพ่อพันธุ์เหรอ? ยังจะวันละคนอีก ถ้าเอวปู่ทำจากเหล็กก็ต้องหักอยู่ดี"
เห็นว่าหลานจะพูดอะไรอีก เฉินต้าหลงก็รีบขัดขึ้น
"พอแล้ว อย่าห้ามอีก ปู่ตกลงกับคนอื่นไว้ตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว ถ้าตอนนี้จะบิดพลิ้ว มันก็เสียหน้าสิ ไปละหลานรัก รอปู่กลับมาจะเอาของขวัญมาให้!"
พอคุณปู่ออกไปแล้ว เฉินไป๋ว่านก็หยิบยันต์เคลื่อนย้ายบนดินออกมาจากกระเป๋า
แคร่ก! ใช้พลังปราณกระตุ้น ยันต์เคลื่อนย้ายบนดินก็ลุกไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา กลายเป็นแสงทองห่อหุ้มเฉินไป๋ว่านไว้ วินาทีถัดมา เฉินไป๋ว่านก็หายไปจากลานบ้านโดยตรง พอปรากฏตัวอีกที รอบข้างก็กลายเป็นป่าลึกบนภูเขาสูง
ที่ที่เขาอยู่ตอนนี้คือทิวเขาเยี่ยนซาน และลึกเข้าไปเป็นร้อยลี้
วิชาทองคำล่องแสงไม่ธรรมดาจริงๆ ยิ่งฝึกเฉินไป๋ว่านก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเก่งกาจ หนึ่งร้อยลี้ในชั่วพริบตาตอนนี้สำหรับเขาเป็นเรื่องง่ายดายมาก เฉินไป๋ว่านพูดได้เลยว่า ในด้านวิชาเคลื่อนย้าย ทองคำล่องแสงนี่ถือเป็นระดับแปดสุดยอดวิชาได้เลย
แม้แต่ปรมาจารย์ใหญ่จางจิ้งชิงยังชอบทองคำล่องแสงมาก
ตอนที่อูเก้นเซิงไปเขาหลงซานเพื่อจัดการเรื่องสำนักซานอี จ้าวปรมาจารย์แสงทองก็ขับยานเหินฟ้า พาอูเก้นเซิงลงไปต่อหน้าจางจิ้งชิง จางจื๋อเวย และจางหวยอี้
พอเห็นทองคำล่องแสง ปรมาจารย์ใหญ่จางจิ้งชิงก็แสดงความประหลาดใจก่อน แล้วบอกว่าอาจารย์ตวน หายไปหลายปี ในที่สุดก็ฝึกทองคำล่องแสงได้สำเร็จ แล้วก็บอกว่าถ้าแค่เรื่องนี้ เขาก็ไม่อยากฆ่าปรมาจารย์แสงทองแล้ว
จากนี้ก็เห็นได้ว่าทองคำล่องแสงไม่ธรรมดาจริงๆ
อีกอย่าง เฉินไป๋ว่านสงสัยว่าทองคำล่องแสงกับคาถาแสงทองของสำนักเทียนซือเขาหลงซานน่าจะมีที่มาที่ไปเกี่ยวข้องกัน
อย่างเช่นปรมาจารย์แสงทอง เขาน่าจะรู้จักกับปรมาจารย์ใหญ่จางจิ้งชิง และอาจจะเคยต่อสู้กันมาก่อน ถึงแม้ในตำราทองคำล่องแสงปรมาจารย์แสงทองจะไม่ได้พูดถึง แต่เฉินไป๋ว่านสงสัยว่าแขนที่ขาดไปข้างของปรมาจารย์แสงทองน่าจะถูกจางจิ้งชิงถอดออก
ไม่งั้นตอนที่ปรมาจารย์แสงทองเจอจางจิ้งชิง ทำไมถึงบอกว่าเห็นจางจิ้งชิงแล้วรู้สึกไม่สบายตัวทั้งตัว แล้วก็หันหลังกลับไปทันที
อีกอย่างตอนที่ฝึก
ตอนที่เฉินไป๋ว่านร่ายวิชาทองคำล่องแสงก็มีแสงทองเกิดขึ้นเหมือนกัน และตอนที่เคลื่อนย้ายแสงทองก็มีผลในการปกป้องร่างกายจริงๆ ด้วย มองแบบนี้ ทองคำล่องแสงกับคาถาแสงทองของเขาหลงซานน่าจะมีความคล้ายคลึงกัน?
ทันใดนั้น เฉินไป๋ว่านที่กำลังลอยอยู่เหนือป่าก็พบเหยื่อ
แคร่ก! เร่งความเร็วบินเข้าไป
"ฝูงหมาป่าเหรอ?"
เฉินไป๋ว่านผิดหวังเล็กน้อย
ตั้งแต่ควบคุมวิชาทองคำล่องแสง เฉินไป๋ว่านก็หาเหยื่อได้ง่ายขึ้นมาก ถึงแม้ว่าอะไรก็สามารถดูดซับด้วยวิชากลืนฟ้ากลืนดินได้ แต่สิ่งต่างๆ ที่ต่างกันก็ให้พลังงานที่ต่างกัน
พวกที่ให้ผลดีที่สุดคือสัตว์ ส่วนอย่างอื่นเช่นพืชสมุนไพรให้ผลแย่มาก
ครั้งหนึ่งเขาเคยเจอโสมแก่ 50 กว่าปี ต่อให้กับคนธรรมดา ก็ถือเป็นยาเสริมชั้นดีในวงการคนพิเศษ แต่พอเฉินไป๋ว่านดูดซับแล้วเดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น? เพิ่มพลังฝึกฝนไปไม่ถึงสามวัน โกรธแทบตาย เพราะโสมอายุ 50 ปีเอาไปขายก็ได้เงินไม่น้อย
ในบรรดาสัตว์ มีเพียงเสือ เสือดาว หมีเท่านั้นที่ให้ผลดี ส่วนหมาป่า หมูป่า กวาง พวกนี้เพิ่มพลังฝึกฝนได้น้อยมาก
อย่างฝูงหมาป่าด้านล่าง สิบกว่าตัว คิดดูแล้วน่าจะเพิ่มพลังฝึกฝนให้เขาได้แค่สองวันเท่านั้น
อีกอย่าง ยิ่งพลังฝึกฝนของเขาเพิ่มขึ้น ผลของการเพิ่มพลังฝึกฝนก็จะค่อยๆ ลดลง อย่างหมีสีน้ำตาล เมื่อปีกว่าที่แล้วยังเพิ่มพลังฝึกฝนได้หนึ่งเดือน ตอนนี้เพิ่มได้ไม่ถึงครึ่งเดือนแล้ว
ถึงแม้ทิวเขาเยี่ยนซานจะใหญ่ แต่สัตว์ดุร้ายอย่างเสือ เสือดาว หมี ก็ไม่ได้เยอะ ตั้งแต่เฉินไป๋ว่านเรียนวิชาทองคำล่องแสงจนถึงตอนนี้ เขาหาเจอแค่สามตัวเท่านั้น
ถึงแม้เขาอยากเพิ่มพลังฝึกฝนมาก แต่เฉินไป๋ว่านก็ไม่ได้ฆ่ามันตามอำเภอใจ
อย่างฝูงหมาป่าด้านล่างนี้ เฉินไป๋ว่านปล่อยพวกมันไปโดยตรง ถ้าเขาฆ่าสัตว์ป่าหมดโดยไม่แคร์อะไร พื้นที่แถบนี้คงเสียสมดุลทางธรรมชาติแน่นอน นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเห็น
หลังจากหาอีกรอบไม่พบอะไร เฉินไป๋ว่านก็กลับบ้านโดยตรง
สามเดือนต่อมา
ครั้งนี้คุณปู่ทำไมไม่กลับมานานขนาดนี้? เฉินไป๋ว่านเริ่มเป็นกังวลขึ้นมา
แต่คุณปู่ทุกครั้งที่ลงสุสานจะไม่บอกว่าไปที่ไหน ไม่งั้นเฉินไป๋ว่านจะได้บินไปดูสถานการณ์ได้โดยตรง
ผ่านไปอีกสองสัปดาห์ ในที่สุดคุณปู่ก็กลับมา แต่เดินขากะเผลก