เว่ยฝูเห็นเถาจือไม่สนใจนาง จึงเปล่งเสียงดังขึ้นด้วยความขุ่นเคือง "ศิษย์น้องเถาจือ เจ้าไม่สนใจข้า ข้าจะโกรธแล้วนะ!"
คราวนี้เถาจือได้ยินชัดเจน มองตามเสียงก็เห็นศิษย์พี่น้อยของตนที่ถูกพวกทหารขวางกั้น กำหมัดแน่นท่าทางอยากจะทุบคน เขาสะดุ้งตื่นเต็มตา รีบวิ่งล้มลุกคลุกคลานโดยไม่รักษาภาพลักษณ์ใดๆ ข้ามผ่านแนวทหารเข้าไปอุ้มเว่ยฝูขึ้นมาอย่างทะนุถนอม พร้อมยิ้มประจบประแจง "ไม่รู้ว่าศิษย์พี่มาเยือน ศิษย์น้องมิได้ออกไปต้อนรับ ต้องขออภัยศิษย์พี่ด้วย..."
เว่ยฝูช่วยจัดหมวกให้เขาให้ตรงอย่างรังเกียจเล็กน้อย แล้วถามอย่างสงสัย "เจ้ากำลังทำอะไร เหตุใดจึงแต่งกายเช่นนี้?"
เถาจือตอนนี้สวมชุดเจ้าศาลต้าหลี่ เว่ยฝูไม่รู้ว่าเถาจือศิษย์น้องของนางเป็นข้าราชการ จึงรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก
เถาจือชี้ไปที่โฮ่วเจิ้นเป่ยและฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนโฮ่วเจิ้นเป่ย "สองคนนี้คือตัวร้าย อีกเดี๋ยวก็จะถูกตัดหัวแล้ว ข้ากำลังเฝ้าพวกมันรอการตัดหัวอยู่"
กงกงหลี่และทิงอวี่ถูกด่าทอไม่น้อย กว่าจะเบียดเสียดมาถึงด้านหน้าสุด ก็เห็นจวิ้นจู่น้อยของพวกตนนั่งสบายใจอยู่ในอ้อมอกของเจ้าศาลต้าหลี่ เจ้าศาลต้าหลี่ยังมีสีหน้าอ่อนโยนกำลังปอกองุ่นให้จวิ้นจู่น้อยของตน
เจ้าศาลต้าหลี่ปอกองุ่นเสร็จทีละลูก จวิ้นจู่น้อยก็อ้าปากเหมือนลูกนกนางแอ่น รับลูกองุ่นอย่างคล่องแคล่วเป็นจังหวะเดียวกัน
ไม่รู้ว่าบนแท่นประหารมีองุ่นโผล่มาจากไหน
ทั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร
เถาจือตอนนี้รู้แล้วว่าเว่ยฝูมาที่นี่ได้อย่างไร เมื่อป้อนองุ่นให้ศิษย์พี่น้อยของตนจนหมดจานหนึ่งแล้ว เห็นว่าเวลาใกล้จะถึงก็สั่งให้คนตัดหัวสองคนนั้นจากจวนโฮ่วเจิ้นเป่ย ยังกำชับเป็นพิเศษว่าเวลาลงดาบให้ทำอย่างเชื่องช้า อย่าให้เร็วเกินไป