เซี่ยเยี่ยนหลินได้ยินคำพูดของเซี่ยเซิ่งหลินแล้วสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาทำอะไรหลายอย่างไม่เพียงเพื่อให้เซี่ยเซิ่งหลินเห็นว่าเซี่ยเยี่ยนผิงไว้ใจไม่ได้ แต่ที่สำคัญกว่าคือเพื่อเงินของเซี่ยเยี่ยนผิง
ไม่ได้เงินแบบนี้มันไม่ได้ เซี่ยเยี่ยนหลินเดินไปหาเซี่ยเซิ่งหลิน ตบมือเบาๆ ที่มือของเซี่ยเซิ่งหลิน "พ่อ อย่าเพิ่งโกรธสิ บางทีเยี่ยนผิงอาจมีธุระจริงๆ รออีกหน่อย พรุ่งนี้เขาอาจจะมา"
"ฮึ กลับบ้านไปเอาเงิน แค่เวลาสั้นๆ แค่นี้ยังไม่มี เจตนาชัดเจนว่าไม่คิดถึงฉันที่เป็นพ่อ" เซี่ยเซิ่งหลินพูดอย่างโมโห
บางเรื่องไม่ควรทดสอบ พอทดสอบแล้วก็เจ็บใจ
"พ่อ ถ้าเยี่ยนผิงไม่มีพ่อในใจ งั้นเรายิ่งควรไปทวงเงินจากเขา ถ้าไม่มีความรู้สึก เงินก็ต้องเอามาให้ได้ พ่ออย่าโง่ ไม่เอาเลย นั่นก็เท่ากับปล่อยให้เซี่ยเยี่ยนผิงคนเนรคุณได้เปรียบ" เซี่ยเยี่ยนหลินพยายามเกลี้ยกล่อม
เซี่ยเซิ่งหลินสีหน้าเคร่งเครียด เห็นได้ชัดว่ากำลังคิดเรื่องที่เซี่ยเยี่ยนหลินพูดอย่างจริงจัง เงียบไปนาน เซี่ยเซิ่งหลินตัดสินใจว่าจะให้โอกาสเซี่ยเยี่ยนผิงอีกครั้ง "งั้นรอไว้ก่อน รอพรุ่งนี้ ถ้าเขามีธุระจริงๆ ก็ให้อภัยเขา แต่ถ้าพรุ่งนี้เขายังไม่มาโรงพยาบาล ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ"
เซี่ยเยี่ยนหลินพยักหน้า เขาอยากให้เซี่ยเยี่ยนผิงไม่มาเสียมากกว่า เซี่ยเซิ่งหลินจะได้ผิดหวัง สุดท้ายพ่อลูกแตกคอกัน ของในตระกูลเซี่ยทั้งหมดก็จะเป็นของเขา เซี่ยเซิ่งหลินจะได้พึ่งพาลูกชายคนนี้เพียงคนเดียว จะได้ดีกับเขามากขึ้น ไม่กล้าทำอะไรตามอำเภอใจ