"ลุงเหมิง หนูคิดได้แล้ว หนูไม่แต่งกับเหมิงจื่อหยวนก็ได้ แต่หนูไม่เอาเงิน หนูอยากได้งานประจำ และงานนั้นต้องไม่ใช่ในเมืองนี้ ดีที่สุดเป็นเมืองข้างๆ" เซี่ยหงอู๋ตอบ
การขอทำงาน เซี่ยหงอู๋ก็คิดมาแล้วอย่างรอบคอบ เหมิงจื่อหยวนบอกว่าไม่โทษเธอ แต่ก็ไม่มีทางชอบเธอแน่ๆ สองคนอยู่ด้วยกันเพราะเหตุผลแบบนั้น ก็จะอึดอัดทั้งคู่ การที่คนไม่ชอบกันมาอยู่ด้วยกันมีแต่จะทรมาน เธอไม่อยากเอาชีวิตไปคอยอบอุ่นหัวใจใครคนใดคนหนึ่งตลอดไป
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการต้องไปตะวันตกเฉียงเหนือ ดังนั้นพอคิดได้ เซี่ยหงอู๋ก็ล้มเลิกความคิดที่จะแต่งงานกับเหมิงจื่อหยวน
ส่วนจะเอาเงินเหรอ? เซี่ยหงอู๋ก็ปฏิเสธความคิดนี้เหมือนกัน เงินเดี๋ยวก็หมด ยิ่งเป็นเงินจำนวนมากขนาดนั้น เกรงว่าคนในบ้านคงเอาไปหมด เธอเองก็รักษาไว้ไม่ได้
แต่งานคือที่พึ่งตลอดชีวิต เธอเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว แต่มีงาน แม้ไม่แต่งงาน ก็ยังมีงานเป็นหลักยึด หาที่ที่ไม่มีใครรู้จักเธอ ใครจะไปรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ
เหมิงเถามองทางเลือกของเซี่ยหงอู๋ แล้วยิ้มบางๆ "ได้ แต่การทำงานไม่ใช่จะได้ทันที ต้องใช้เวลาหา ข้าจะหางานให้เจ้าภายในสองเดือน ว่าไง?"
เป็นผู้หญิงที่ฉลาดไม่น้อย เลือกทางที่เหมาะกับตัวเองที่สุด เซี่ยหงอู๋ดีกว่าเซี่ยเยี่ยนถิงมาก อย่างน้อยสายตาก็ดีกว่าเยอะ น่าเสียดาย ที่ลูกชายตัวเองตาบอด พิการ อีกฝ่ายถึงมองไม่ติด เหมิงเถามองเหมิงจื่อหยวนด้วยสายตารังเกียจ