เซี่ยเยี่ยนถิงไม่มีปัญหากับของขวัญจากบ้านพี่ชายสองคน แต่เมื่อเห็นสินสอดฝ่ายหญิงที่เซี่ยเซิ่งหลินกับภรรยาเตรียมไว้ให้ สีหน้าของนางก็ไม่สู้ดีนัก
“พ่อแม่ ให้แค่นี้เหรอ ไล่ขอทานยังต้องให้มากกว่านี้” เซี่ยเยี่ยนถิงชี้ไปที่สินสอดที่เซี่ยเซิ่งลี่เตรียมไว้แล้วระเบิดอารมณ์
เซี่ยเซิ่งหลินเตรียมผ้าห่มหนึ่งผืน กะละมังเคลือบสองใบ ถ้วยเคลือบสองใบ กระติกน้ำร้อนหนึ่งใบ แล้วก็เงินอีกยี่สิบหยวนไว้ก้นหีบ
“เยี่ยนถิง ไม่ใช่ว่าพ่อแม่ไม่เตรียมให้ แต่มันเวลากระชั้นชิดเกินไป เตรียมไม่ทัน” อวี๋เยวี่ยชิวถูมือไปมาพลางพูดอย่างรู้สึกผิด
“ของเตรียมไม่ทัน แล้วเงินล่ะ” เซี่ยเยี่ยนถิงพูดไม่เกรงใจ
เซี่ยเยี่ยนถิงจ้องเขม็งไปที่สามีภรรยาเซี่ยเซิ่งหลิน ของแค่นี้เข้าตระกูลเหมิงไป นางจะถูกขำตาย
นึกถึงตอนแรกที่ตระกูลเซี่ยดูถูกกู้เจาเจา ก็เพราะสินสอดฝ่ายหญิงของนางน้อยจนน่าสงสาร ดูยังไงก็เป็นคนที่บ้านฝ่ายหญิงไม่ให้ความสำคัญ
ครอบครัวเหมิงไม่ให้ความสำคัญกับนาง สินสอดก็ธรรมดา ๆ แต่อย่างน้อยก็ยังพอรับได้ แต่สินสอดฝ่ายหญิงของตระกูลเซี่ยช่างโหดร้ายเหลือเกิน พวกเขาไม่เตรียมให้เกียรตินางแม้แต่น้อย
“เยี่ยนถิง ครอบครัวเหมิงใหญ่โต ไม่ขาดของแค่นี้ เธอจะไปตีค่ามันทำไม อีกอย่างพี่ใหญ่ของเธอก็ให้ผ้าห่มขนสัตว์กับเธอแล้ว ของนั่นไม่ถูกเลยนะ” สามีภรรยาตระกูลเซี่ยตอนนี้กระเป๋าแห้ง จึงต้องเก็บไว้บ้าง อีกอย่างเหมิงเถาก็บอกเองว่าไม่ถือสาสินสอด