เซี่ยเซิ่งหลินและอวี๋เยวี่ยชิวทั้งสองคนเดินกลับบ้านด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า กู้เจาเจามองเห็นได้ชัดเจน แต่เพียงเพราะความเหนื่อยล้านั้นไม่ได้เกิดจากพวกเขา ไม่เกี่ยวข้องกับตนแม้แต่นิดเดียว เธอจึงไม่คิดจะทำดีใส่คนที่ไม่ให้ค่า
การที่สามีภรรยาเซี่ยเซิ่งหลินยินดีดูแลตู้วิ๋นเซิงก็เป็นเรื่องของพวกเขา ไม่เกี่ยวกับพวกเธอ
อย่าดูถูกที่สามีภรรยาเซี่ยเซิ่งหลินพูดปาว่ากล่าวว่าผิดหวัง จะไม่ยุ่งอีกต่อไป แต่เมื่อเซี่ยเยี่ยนหลินมีเรื่อง พวกเขาก็วิ่งเร็วกว่าใคร
ความผิดหวังมีจริง กู้เจาเจาเชื่อในจุดนี้ แต่ด้วยความรักที่สั่งสมมาหลายปี พวกเขาลงทุนกับเซี่ยเยี่ยนหลินไว้มากเกินกว่าจะพูดว่าเก็บคืนได้ง่าย ๆ
เมื่อเห็นเซี่ยเซิ่งหลินและอวี๋เยวี่ยชิวรู้จักกาลเทศะ ไม่กล้าพูดจาใส่ร้ายสามีภรรยาตน กู้เจาเจาจึงพยักหน้าอย่างพอใจ ดูเหมือนว่าการวางกฎเกณฑ์ตั้งแต่เข้าบ้านมาจะได้ผลดี
กู้เจาเจาพอใจกับเรื่องนี้มาก เธอเกลียดความยุ่งยาก ดังนั้นบางครั้งต้องวางสิ่งที่ต้องห้ามและวิถีการปฏิบัติตัวตั้งแต่แรก เมื่อคนอื่นรู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย พวกเขาก็จะไม่กล้ามายุ่มย่าม
คนดีมักถูกคนรังแกเป็นสัจธรรมที่มีมาแต่โบราณ อย่าคิดว่าอดทนไว้แล้วจะผ่านไปได้ หากเธออดทนครั้งหนึ่ง ต่อไปก็จะมีครั้งแล้วครั้งเล่า จนถึงที่สุดแม้แต่คนที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากเธอก็จะบีบให้เธอถอย เพราะแค่เธอยอมเสียสละ ทุกคนก็จะสบาย เธออ่อนแอที่สุดและจับต้องได้ง่ายที่สุด ไม่ให้เธอถอยแล้วใครจะถอย?