หลังจากนั้นเซี่ยเซิ่งหลินก็มาหาหลายครั้ง แต่เซี่ยเยี่ยนผิงกับกู้เจาเจาไม่ยอมให้เขาเข้าบ้าน ส่วนอวี๋เยวี่ยชิวครั้งที่สองที่มา เซี่ยเยี่ยนผิงก็ยอมให้คนเข้ามา เซี่ยเซิ่งหลินมองแล้วรู้สึกขมขื่นในใจ แต่ไม่กล้าพูดอะไรสักครึ่งคำ เซี่ยเยี่ยนผิงไม่ด่าเขาก็ถือว่าดีแล้ว
เซี่ยเซิ่งหลินก็แอบเสียใจที่ตอนนั้นใจลุ่มหลง เชื่อคำพูดของเซี่ยเยี่ยนหลิน ตอนนั้นเขาคิดว่า ต่อให้ถูกจับได้ ก็แค่ถูกด่าเรื่องแก่ไม่รู้จักอาย ที่ไหนจะคิดว่ากู้เจาเจาจะเสียลูกไปเพราะเรื่องนี้
อวี๋เยวี่ยชิวมองเซี่ยเซิ่งหลินที่ถูกปิดไว้หน้าประตู ก็แอบเตือนตัวเองในใจ เธอไม่รักลูกชายลูกสะใภ้ได้ แต่ห้ามเด็ดขาดที่จะมีใจคิดร้ายต่อพวกเขา ไม่อย่างนั้นเธอก็จะเป็นเซี่ยเซิ่งหลินคนที่สอง
เซี่ยเซิ่งหลินกับอวี๋เยวี่ยชิวมาสามครั้งแล้วก็ไม่ได้มาอีก หนึ่งคือกู้เจาเจาหายดีแล้วไปทำงาน สองคือตู้วิ๋นเซิงออกจากโรงพยาบาลแล้ว ที่บ้านมีหลานสิบคู่รอให้ดูแล
พอเด็กสิบคนออกจากโรงพยาบาล หมู่บ้านพนักงานโรงงานทอผ้าทั้งหมดก็คึกคัก เคยเห็นแฝดสอง แฝดสาม แต่แฝดสิบไม่เคยได้ยินมาก่อน สุดยอดมาก เพื่อนบ้านแถวนั้นพากันมาดูความคึกคัก
แน่นอนก็มีคนพูดว่า ตู้วิ๋นเซิงคนนี้มีความแปลกๆ เช่น โชคร้ายเป็นพิเศษ ตอนนี้ท้องลูกรวมสิบคน จะดีหรือร้ายก็ไม่รู้
เด็กสิบคน วันที่พาเด็กสิบคนกลับบ้าน อวี๋เยวี่ยชิวแทบจะบ้า ยุ่งจนหยุดไม่ได้ หยุดไม่ได้จริงๆ สักพักคนนี้ร้องไห้ คนนั้นร้องไห้ คนนี้กินอิ่มแล้ว คนนั้นถ่าย เธอเป็นเหมือนลูกข่าง หมุนไม่หยุด