“แต่การทำแท้งก็ส่งผลเสียต่อร่างกายเหมือนกัน อีกอย่างร่างกายของฉันก็ไม่เหมาะจะทำแท้ง ถ้าทำแท้งฉันอาจถึงตายได้ คุณลืมไปแล้วหรือไง” ตู้วิ๋นเซิงพูดเสียงเย็นชา
เซี่ยเยี่ยนหลินได้ยินคำพูดของตู้วิ๋นเซิงก็เงียบไป ก่อนจะหันหน้ากลับมาอย่างเหม่อลอย “ผมทำเพื่อคุณนะ ในเมื่อคุณอยากคลอด ก็คลอดเถอะ”
เด็กน่ะ ถ้าเขาอยากมี วันหน้าก็ยังมีได้อีกอยู่แล้ว เด็กคนก่อน ๆ เขายังตัดใจทิ้งได้ แล้วเด็กในท้องของตู้วิ๋นเซิงตอนนี้เขาจะตัดใจทิ้งไม่ได้หรือ
ตู้วิ๋นเซิงเห็นท่าทีไม่แยแสของเซี่ยเยี่ยนหลินแล้วรู้สึกปวดท้องขึ้นมา “เซี่ยเยี่ยนหลิน คุณไม่อยากให้ฉันคลอดเด็กพวกนี้เหรอ”
เซี่ยเยี่ยนหลินได้ยินแล้วสีหน้าก็มืดครึ้ม “ตู้วิ๋นเซิง ผมคิดถึงสุขภาพของคุณ ถึงอยากให้คุณทำแท้งต่างหาก คุณไม่ยอม อยากคลอด ผมก็ให้คุณคลอดแล้ว ยังจะเอายังไงอีก ผมออกไปทำงานทุกวันก็เหนื่อยมาก คุณช่วยเข้าใจผมบ้างได้ไหม”
เซี่ยเยี่ยนหลินไม่อยากคุยเรื่องลูกกับตู้วิ๋นเซิงต่อ การทอดทิ้งลูกของตัวเองได้ก็มีแต่จะแสดงว่าเขาไร้ความสามารถ เขาจึงได้แต่เปลี่ยนเรื่องด้วยความหงุดหงิด
เมื่อเห็นเซี่ยเยี่ยนหลินหันหลังเตรียมจะนอน น้ำตาก็ค่อย ๆ เอ่อคลอขึ้นในดวงตาของตู้วิ๋นเซิง สามีของเธอเย็นชา ทั้งยังไม่ได้คาดหวังอะไรกับลูกมากนัก แล้วชีวิตแบบนี้จะใช้ต่อไปอย่างไร
“เซี่ยเยี่ยนหลิน คุณไม่คิดจะอยู่กับฉันต่อแล้วใช่ไหม” ตู้วิ๋นเซิงพูดทั้งน้ำตาคลอ
“ตู้วิ๋นเซิง คุณจะเอาให้จบไม่ลงเลยใช่ไหม ตั้งใจหาเรื่องหรือไง ดึกดื่นป่านนี้ไม่ยอมนอน ยังคิดจะทะเลาะกันอีกหรือ” เซี่ยเยี่ยนหลินตวาดอย่างหงุดหงิด