“เซี่ยเยี่ยนหลิน แกมันคนเลว แกทำฉันพัง ยังจะสะใจอีก ฉันบอกแกไว้ ฉันหย่าแล้ว ฉันไม่ดี แกก็อย่าหวังจะดี ถ้าแกบีบฉันจนจนมุม ฉันจะกลับมาเผาทั้งบ้านแกให้หมด” เซี่ยเยี่ยนถิงจ้องเซี่ยเยี่ยนหลินด้วยตาแดงก่ำ
เซี่ยเยี่ยนหลินมีสิทธิ์อะไร เซี่ยเยี่ยนถิงไม่ยอมแพ้ เธอไม่ยอมแพ้จริงๆ เธอยอมแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ชอบ ยังได้ชีวิตที่สงบสุขไม่ได้ เธอเกลียด เกลียดมาก
เธอไม่ควรกลับมา บ้านฝ่ายหญิงอะไรกัน ให้พวกเขาตายไปซะ ให้ตายกันหมด
“ฉันบอกแกไว้ เหมิงจื่อหยวน ถ้าแกจะหย่ากับฉัน ฉันจะไม่ยอมมีชีวิตอยู่ต่อ และเซี่ยหงอู๋ คนที่ทำร้ายแกคือเซี่ยเยี่ยนหลิน สามีฉันก็ถูกหลอกใช้โดยไม่รู้เรื่อง อย่าคิดว่าเรามันคนอ่อนแอจะยอมให้แกข่มเหง ถ้าแกกล้ามายุ่งกับสามีฉัน แกเชื่อไหม ฉันจะถลกเสื้อผ้าแกให้เดินประจาน อยากได้ผู้ชายฉัน ฝันไปเถอะ อย่าหวังเลย” เซี่ยเยี่ยนถิงพูดพลางหยิบข้าวของในห้องขว้างปา
ขว้างไปหมดทุกอย่าง เธอช่างแค้นนัก
ตู้วิ๋นเซิงซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้องดูเรื่องราว ดูคนตระกูลเซี่ยกัดกันเองจนเละเทะ ตู้วิ๋นเซิงรู้สึกแปลกใจที่ได้ดีใจ ใช่ สมควรแล้ว เธอกับบ้านฝ่ายหญิงก็ห่างเหินกัน ตระกูลเซี่ยมีสิทธิ์อะไรจะอยู่กันอย่างปรองดอง ควรจะเกลียดชังกัน ไม่ยุ่งเกี่ยวกับกันตลอดไป
แต่ดูไปดูมา เซี่ยเยี่ยนถิงจู่ๆ ก็คลั่งขึ้นมา และดูท่าจะเอาทั้งครอบครัวเธอมาเป็นเครื่องสังเวยด้วย ตู้วิ๋นเซิงอดตะโกนในใจไม่ได้ เซี่ยเยี่ยนถิงนี่มันบ้า เธอรีบอุ้มเด็กหนีเข้าห้องไป