ยามค่ำคืนอากาศเย็นสบาย เซี่ยเยี่ยนผิงจูงมือกู้เจาเจาค่อย ๆ เดินไปทางบ้านตระกูลกู้ ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ไม่มีใครสนใจจะพูดกับเจียงหรูชุนเลยแม้แต่น้อย
เจียงหรูชุนมองคนสองคนที่อยู่ข้างหน้าอย่างอดไม่ได้ที่จะกัดฟัน "กู้เจาเจา ในสายตาของแกยังมีฉันเป็นย่าอยู่หรือเปล่า?"
กู้เจาเจาทำหน้าซื่อ "ในใจฉันมีเธอหรือเปล่า เธอก็รู้ดีไม่ใช่หรือ?"
เจียงหรูชุนไม่ค่อยเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างร่างเดิมกับคนในครอบครัวเท่าไรนัก และการที่เจียงหรูชุนอาละวาดในตระกูลเซี่ย มันทำให้เธอเสียหน้า คนคนนี้ไม่คิดเลยสักนิดว่าตนเองไปก่อเรื่องวุ่นวายในบ้านเซี่ยขนาดนั้น กู้เจาเจาจะอยู่ที่เซี่ยได้อย่างไร
พูดได้เลยว่านี่คือผู้ใหญ่ที่เห็นแก่ตัว ไม่สนใจความตายเป็นของคนอื่น จะไปสุภาพด้วยทำไม
แม้ว่าเจียงหรูชุนจะทำให้คนในตระกูลเซี่ยขยะแขยง กู้เจาเจาก็รู้สึกดีในใจ แต่เธอเกลียดความยุ่งยาก เกลียดคนประเภทที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอย่างเจียงหรูชุน
"กู้เจาเจา แกปฏิบัติกับผู้ใหญ่อย่างนี้ ไม่กลัวหรือว่าเซี่ยเยี่ยนผิงวันหนึ่งจะเบื่อหน่ายแก" เจียงหรูชุนกัดฟัน เธอไม่คิดว่ากู้เจาเจาจะไม่รู้จักอายต่อหน้าสามีของตัวเองถึงขนาดนี้
"ย่า ฉันกับเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน เขาจะอยู่ข้างฉันเสมอ ไม่มีทางอยู่ข้างเธอแน่นอน และก็ไม่มีใครชอบครอบครัวฝ่ายภรรยาที่ดูดเลือดแบบนี้ ยิ่งฉันปฏิบัติกับพวกเธอโหดร้ายเท่าไร เขาก็ยิ่งสบายใจมากขึ้นเท่านั้น ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องกังวลว่าบ้านจะถูกครอบครัวของภรรยาขนจนเกลี้ยง" กู้เจาเจายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์