เชียนโชวกัดฟันอย่างไม่ยอมแพ้ “นับว่าคุณแน่จริง” เขายื่นมือหยิบธนบัตรดอลลาร์สหรัฐห้าปึกยัดใส่อกเสื้อ จากนั้นก็หันหน้าเข้าหาเซี่ยเยี่ยนหลินแล้วถอยไปทางประตูห้อง
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ไว้ใจเซี่ยเยี่ยนหลิน จึงไม่กล้าหันหลังให้ กลัวว่าเซี่ยเยี่ยนหลินจะแอบลงมือ
เซี่ยเยี่ยนหลินเห็นดังนั้นก็หรี่ตาลง พูดตามตรง เขาคิดจะลงมืออยู่เหมือนกัน เพียงแต่เชียนโชวระมัดระวังเกินไป เขาจึงไม่มีโอกาสลงมือ ตอนนี้คงต้องขนเงินทองพวกนี้ออกไปให้หมดก่อน
ขณะที่เห็นเชียนโชวกำลังจะเดินออกจากห้อง เซี่ยเยี่ยนหลินก็เริ่มผ่อนคลายลง แต่จู่ ๆ เขากลับรู้สึกมึนศีรษะ ฝีเท้าซวนเซไปเล็กน้อย เขากัดลิ้นตัวเองแรง ๆ กลิ่นคาวเลือดและความเจ็บปวดช่วยให้เขากลับมามีสติ
เวลานี้เชียนโชวที่เดินมาถึงหน้าประตูแล้วหยุดฝีเท้า หันมามองเซี่ยเยี่ยนหลินด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“ไม่เลว ความมุ่งมั่นดีจริง ๆ” เชียนโชวพูดพลางยิ้มและปรบมือ
“คุณเล่นเล่ห์ใส่ฉัน!” สีหน้าเซี่ยเยี่ยนหลินบิดเบี้ยว ตอนนี้เขายิ่งหวาดกลัว ไม่ใช่เพราะเรื่องเงินแล้ว แม้จะพอมีสติอยู่บ้าง แต่เรี่ยวแรงกลับแทบไม่เหลือ เขาไม่มีทางสู้เชียนโชวได้เลย
“คุณเล่นเล่ห์ใส่ฉันได้ยังไง เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร” สีหน้าเซี่ยเยี่ยนหลินย่ำแย่อย่างยิ่ง ทั้งไม่ยอมแพ้และดื้อรั้น เห็นได้ชัดว่าอยากรู้ให้ได้ว่าตัวเองถูกเล่นเล่ห์จนพลาดท่าได้อย่างไร
เชียนโชวโบกมือแล้วพูดว่า “ก็ตอนเปิดตู้เซฟนั่นแหละ ตอนนั้นตู้เซฟเปิดแล้ว คุณก็ผ่อนคลายไปทั้งตัว แถมยังกังวลว่าฉันจะหยิบเงินไปมากเกิน จึงเข้ามาใกล้ฉัน ยาถูกป้ายไว้ตรงปกเสื้อของฉัน พอคุณเข้าใกล้ก็จะได้กลิ่น ฉันชวนคุณคุยไม่หยุดก็เพื่อถ่วงเวลา รอให้ยาออกฤทธิ์” ส่วนที่ตัวเขาไม่เป็นอะไร แน่นอนว่าเป็นเพราะกินยาแก้พิษไว้ล่วงหน้าแล้ว