"ถ้างั้นถ้ายังไม่รู้ตัวคนอยู่เบื้องหลัง ฉันก็ไม่มีวันได้ออกไปไหนงั้นสิ?" ตู้วิ๋นเซิงกัดฟันพูด
"ฉันไม่ได้บอกว่าเธอห้ามออกไปไหนตลอด ฉันแค่บอกว่าเวลาเธอออกไปต้องมีคนในครอบครัวไปด้วย แม่ไม่ค่อยไปไหน ส่วนใหญ่อยู่บ้าน ฉันจะกำชับแม่ให้ไปเป็นเพื่อนเธอเวลาเธอออกไปข้างนอก" เซี่ยเยี่ยนหลินออกคำสั่งตรงๆ ไม่ได้ปรึกษากับตู้วิ๋นเซิง
ตู้วิ๋นเซิงก้มหน้าลง ลูบท้องตัวเอง น้ำตาไหลรินเป็นสาย เธอคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมชีวิตแต่งงานของเธอถึงได้แย่ขนาดนี้
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ยังไม่แต่งงานเลยดีกว่า
เห็นตู้วิ๋นเซิงก้มหน้าไม่ตอบ เซี่ยเยี่ยนหลินก็อดโกรธไม่ได้ "ตู้วิ๋นเซิง เธอได้ยินที่ฉันพูดไหม ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อเธอ"
"ตู้วิ๋นเซิง ต่อให้เธอไม่คิดถึงตัวเอง ก็คิดถึงฉันหน่อยสิ คนอยู่เบื้องหลังวันนี้คิดจะเล่นงานฉันที่งานของฉัน เธอลองคิดดูสิ ถ้าเรื่องวันนี้กลายเป็นความผิดของเธอ ฉันจะมีผลยังไง เธอตกงานไปแล้ว แล้วก็ท้องอีก เราจะมีลูกอีกหลายคน ถ้าฉันตกงาน ครอบครัวเราจะอยู่ยังไง?" เซี่ยเยี่ยนหลินดึงตู้วิ๋นเซิงมาใช้เหตุผล
ตู้วิ๋นเซิงกัดฟันสะอื้น "ฉันรู้แล้ว ต่อจากนี้ถ้าไม่จำเป็น ฉันจะไม่ออกไปข้างนอก ฉันจะอยู่บ้านเงียบๆ"
ตู้วิ๋นเซิงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเปียกโชกไปด้วยน้ำตามองเซี่ยเยี่ยนหลิน "เซี่ยเยี่ยนหลิน นายช่วยไม่วิ่งทางไกลบ่อยๆ ได้ไหม กลับมาอยู่เป็นเพื่อนฉันมากขึ้น คนในบ้านนายตอนนี้ไม่พอใจฉันกันหมด ไม่มีใครมองฉันในแง่ดี พวกเขาไม่ด่าฉัน แต่ใช้สายตาดูถูกฉัน มองฉันด้วยสายตาเย้ยหยัน นายไม่อยู่บ้าน ฉันอยู่คนเดียว ฉันจะทนไม่ไหว"