"เยี่ยนผิง พี่ชายของเธอรู้ความผิดแล้ว เธอไม่ให้อภัยพี่ชายของเธอได้หรือไง? ดูสิ พี่ชายของเธอออกจะยอมลดตัวลงมาหาเธอก่อนแล้วนะ" เซี่ยเซิ่งหลินพูดกับเซี่ยเยี่ยนผิงด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน
"พ่อ นั่นเป็นลูกชายของพ่อ พ่ออยากให้อภัยเขาและยอมรับเขาได้ก็เป็นเรื่องของพ่อ แต่เขาไม่ใช่ลูกชายของผม ผมไม่มีความจำเป็นต้องยอมรับเขา และไม่มีความรับผิดชอบที่จะต้องให้อภัยเขา" เซี่ยเยี่ยนผิงมองเซี่ยเซิ่งหลินด้วยสายตาเย็นชา
เซี่ยเซิ่งหลินสีหน้าแข็งทื่อ "จำเป็นด้วยหรือ? พวกเธอเป็นพี่น้องแท้ๆ ฝ่ายครอบครัวของกู้เจาเจาก็ไม่ได้ดีอะไร เธอไม่คิดหรือว่าวันข้างหน้าถ้าเกิดอะไรขึ้น จะไม่มีใครช่วยเหลือเลยแม้แต่คนเดียว"
"พ่อพูดเล่นหรือเปล่า? ผมรู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่าผมพึ่งได้แค่ตัวเอง ผมไม่เคยหวังพึ่งใคร และถ้าพวกพ่อไม่เหยียบย่ำซ้ำเติมผมก็ถือว่าดีแล้ว" เซี่ยเยี่ยนผิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เซี่ยเซิ่งหลินได้ยินก็ตัวสั่น แล้วยกมือกุมหน้าอกแน่น ทำไมกัน ทำไมเซี่ยเยี่ยนผิงถึงได้ผิดหวังและสิ้นหวังกับครอบครัวขนาดนี้ เป็นเขาเองที่ไม่เคยให้ความหวังกับเขาเลย
"เธอ..." เซี่ยเซิ่งหลินอ้าปากแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร
"พ่อ กับแม่ที่ให้กำเนิดผมและเลี้ยงดูผมมา ผมจะดูแลพ่อแม่ตอนแก่ แต่คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องก็พอเถอะ ไม่เกี่ยวกับผม" เซี่ยเยี่ยนผิงยืนยันจุดยืนของตัวเองอีกครั้ง
"ฉันเข้าใจแล้ว" เซี่ยเซิ่งหลินก้มหน้าลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก