“เยี่ยนผิง พี่ชายแกไม่ใช่ไม่กล้าเอ่ยปาก ตอนนี้เขาก็ไปหาคนอื่นกู้เงินมาทั่วแล้ว ลูกสิบคน พี่สะใภ้ใหญ่ผ่าคลอดเลย ค่าผ่าตัดก็ร้อยกว่าแล้ว ต่อจากนี้โรงพยาบาลก็เผาเงินทุกวัน หมอบอกว่าเด็กๆ ร่างกายอ่อนแอเกินไป ต้องนอนโรงพยาบาลอย่างน้อยหนึ่งอาทิตย์ ถ้าไม่ดีขึ้นอาจต้องนอนต่ออีก วันละสองหยวนต่อคน สิบคนก็ยี่สิบหยวน หนึ่งอาทิตย์ก็ร้อยสี่สิบ ยังไม่นับนมผง เสื้อผ้า และอื่นๆ อีกสารพัด” เซี่ยเซิ่งหลินนับนิ้วไปด้วยพูดไปด้วย
อยู่ๆ ได้หลานชายเพิ่มมาสิบคน เซี่ยเซิ่งหลินดีใจมาก ในฐานะคนรุ่นเก่า สิ่งที่คิดก็คือมีลูกมีหลานเต็มบ้าน พอได้หลานชายมาสิบคนในคราวเดียว ก็เป็นความดีใจครั้งใหญ่ แต่ความดีใจผ่านไปก็คือแรงกดดันทางเศรษฐกิจมหาศาล
เด็กสิบคน แค่ตู้วิ๋นเซิงคนเดียวเลี้ยงไม่ไหวแน่นอน ต้องซื้อนมผง แต่ตอนนี้นมผงไม่เพียงแต่แพง ยังหาซื้อไม่ได้อีก ทางโรงพยาบาลเห็นสภาพการณ์นี้เลยออกใบสั่งให้ ซื้อมาได้แค่สองห่อ แต่เด็กขนาดนั้น นมผงสองห่อจะกินได้กี่วัน?
แต่โรงพยาบาลก็บอกว่า กับสภาพครอบครัวแบบตระกูลเซี่ยแบบนี้ สามารถไปขอที่ชุมชนให้เปิดคูปองนมได้ น่าจะขอคูปองนมได้บางส่วน แต่ยังไงก็ไม่พอแน่นอน
เซี่ยเยี่ยนผิงฟังบัญชีของเซี่ยเซิ่งหลินแล้ว สีหน้าเรียบเฉย “พ่อ ผมมีแค่ยี่สิบ” ที่จริงก็คือเซี่ยเซิ่งหลินพูดว่าเป็นเงินที่เขากู้ เซี่ยเยี่ยนหลินเอ่ยปากขอสักสตางค์เดียวก็ไม่มี
“ยี่สิบ?” เซี่ยเซิ่งหลินขมวดคิ้ว เป็นไปได้ยังไงที่มีแค่ยี่สิบ เงินเดือนต่อเดือนของกู้เจาเจาเท่าไหร่เขาไม่รู้ แต่ก็ไม่ควรจะน้อย เดือนหนึ่งอย่างน้อยก็สี่ห้าสิบ ส่วนเซี่ยเยี่ยนผิงเงินเดือนเดือนละยี่สิบแปด สองคนรวมกันเดือนหนึ่งก็เจ็ดแปดสิบแล้ว เป็นไปได้ยังไงที่จะหยิบออกมาได้แค่ยี่สิบหยวน