เซี่ยเยี่ยนหลินถูกด่าไปแล้ว ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "พ่อครับ ผมว่าน้องชายคนที่สองใจมันลอยไปแล้ว ใจไม่ได้อยู่กับบ้านหรอก ตอนพ่อยืมเงินเขา เขาแค่ให้มาสิบหยวนเพื่อสะบัดพ่อ พ่อครับ พ่อว่าเขามีความกตัญญูต่อพ่อมากแค่ไหนกัน?"
"หมายความว่าไง?" เซี่ยเซิ่งหลินรู้สึกสงสัย
"พ่อครับ พ่อไม่เคยบอกหรือว่าเซี่ยเยี่ยนผิงจะเลี้ยงดูพ่อตอนแก่? งั้นลองทดสอบดูสิ พ่อแกล้งป่วยดู แล้วดูว่าเยี่ยนผิงยอมจ่ายเงินค่ารักษาให้พ่อไหม" เซี่ยเยี่ยนหลินกลอกตาไปมา คิดหาวิธีออกได้
พอเงินอยู่ในมือแล้ว จะไม่คืนกลับไปแน่นอน
เซี่ยเซิ่งหลินได้ฟังที่เซี่ยเยี่ยนหลินพูด ก็เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "แบบนี้ไม่ดีมั้ง?"
"พ่อครับ ไม่ใช่ว่าผมยั่วยุให้แตกคอนะ พ่อลองดูเองเถอะ หลังจากเซี่ยเยี่ยนผิงย้ายออกไปแล้ว ใจเขายังมีพ่ออยู่หรือเปล่า? กลับมาบ้านเดือนละครั้ง บอกว่ากลับมาหาพ่อ แต่ของที่เอามาก็เป็นของถูกๆ แถมยังกินข้าวที่บ้านอีกมื้อ พ่อลองนับดูสิว่าเขาทำอะไรให้พ่อบ้าง?" เซี่ยเยี่ยนหลินพูด
จริงๆ แล้วทุกครั้งที่เซี่ยเยี่ยนผิงกลับบ้าน เขาไม่ได้ซื้อของแพงๆ อะไรมา แต่ก็ไม่ได้เป็นของถูกจนดูไม่ได้ ถือว่าพอใช้ได้ และถึงแม้เซี่ยเยี่ยนผิงกับภรรยาจะกินข้าวที่บ้านหนึ่งมื้อ แต่เซี่ยเซิ่งหลินกับภรรยาก็ยังถือว่าได้กำไร
แต่ฝ่ายเซี่ยเยี่ยนหลินกลับจับผิดว่าของที่เซี่ยเยี่ยนผิงให้นั้นไม่ดี แต่เขานึกถึงตัวเองบ้างหรือเปล่า ตัวเองไม่ได้ให้อะไรพ่อแม่เลยสักนิด แถมยังได้แต่กอบโกยผลประโยชน์อีก