“เซี่ยเยี่ยนหลิน ทำผิดแล้วต้องยอมรับ ถ้าทุกคนเป็นแบบเธอ สถานีขนส่งนี้ฉันจะบริหารยังไง ฉันดูหน้าของเยี่ยนถิงแล้วยังไว้หน้าเธอ เธออย่าได้รุกคืบเอาเปรียบ!” เหมิงเถามองเซี่ยเยี่ยนหลินอย่างเย็นชา สายตาเต็มไปด้วยคำเตือน
เซี่ยเยี่ยนหลินสีหน้าแข็งทื่อ เหมิงเถาในฐานะหัวหน้าสถานีขนส่ง อยากจะจัดงานในสถานีขนส่งยังไงก็ได้ ส่วนเรื่องที่เขาทำผิดแล้วถูกลงโทษ แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่คนในสถานีขนส่งหลายคนก็รู้ดี การแก้ตัวไม่มีประโยชน์
และที่สำคัญที่สุดคือความผิดที่เขาลากครอบครัวเหมิงลงน้ำ นี่คือเหตุผลที่แท้จริงที่เหมิงเถาต้องลงโทษเขา
“ผมรู้ว่าผิดแล้ว หัวหน้าสถานี ผมก็เพราะครอบครัวลำบากถึงคิดสั้นไปแบบนี้ ผมจะตั้งใจแก้ไขจริง ๆ ขอหัวหน้าสถานีให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ” เซี่ยเยี่ยนหลินรู้ดีว่าการแตกคอกับเหมิงเถาไม่มีประโยชน์อะไรกับเขา สู้ยอมรับผิดอย่างจริงใจดีกว่า อย่างน้อยก็ทำให้คนเห็นถึงความตั้งใจจริงของเขา
การยอมรับผิดด้วยใจจริงย่อมดีกว่าดื้อไม่ยอมรับ ถ้าเหมิงเถาแค้นเขา แล้วให้เขาทำงานฝ่ายธุรการไปตลอดชีพล่ะ?
การฝึกพนักงานขับรถใหม่คนหนึ่งต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปี และถึงเป็นพนักงานขับรถใหม่ เขาตอนนี้ถึงจะไม่ใช่มือเก๋า แต่ก็เป็นพนักงานขับรถที่ชำนาญแล้ว ในยุคนี้ถือว่าหาดูได้ยาก หากเขามีท่าทียอมรับผิดที่ดี เหมิงเถาก็ไม่น่าจะปล่อยเขาไว้ที่แผนกธุรการตลอดไป
เซี่ยเยี่ยนหลินยอมรับปากแต่ใจไม่ยอม เขาแค้นในใจ เซี่ยเยี่ยนหลินไม่เห็นแก่หน้าแม้แต่น้อย เสียสาวไปคนหนึ่งแล้วยังไม่ได้อะไรตอบแทนเลย เซี่ยเยี่ยนหลินไม่ยอมจำนน