กระแสความขุ่นมัวระหว่างเซี่ยเยี่ยนหลินและตู้วิ๋นเซิงนั้น กู้เจาเจาไม่รู้ และถึงจะรู้เธอก็คงหัวเราะออกมาดัง ๆ ช่างสมกับที่เธอใช้ความพยายามอย่างหนักในการแยกคู่รักที่รักกันดีให้กลายเป็นเช่นทุกวันนี้ ต่างระแวงต่างไม่ไว้ใจกัน จะว่าไปก็แค่เพียงความเข้าใจผิดมากพอ ไม่ว่าความรักแบบไหนก็พังได้
วันต่อมา หลังจากกู้เจาเจามาถึงห้องสมุด ฉู่ฮุ่ยหนิงก็เดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับถามเสียงเบา "เจาเจา ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าเธออยู่หมู่บ้านพนักงานโรงงานทอผ้าใช่ไหม"
"ใช่" กู้เจาเจาพยักหน้า
ทำงานมาเกือบเดือน กู้เจาเจากับฉู่ฮุ่ยหนิงก็กลายเป็นเพื่อนกัน อายุใกล้เคียงกัน เด็กสาวร่าเริงน่ารัก ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่สร้างปัญหา รู้จักกาลเทศะ เข้ากับคนง่าย อยู่ด้วยแล้วสบายใจ
เวลาว่างทั้งคู่ก็ไปกินข้าวด้วยกัน แบ่งปันของจุกจิกให้กัน บางครั้งก็เม้าท์มอยเรื่องชาวบ้าน
"ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ ได้ยินว่าที่โรงงานทอผ้ามีผู้หญิงคนหนึ่งเก่งมาก กุมผู้ชายได้เป็นร้อย ๆ ผู้ชายหลายคนหลงใหลเธอ ผู้หญิงคนนั้นแต่งงานแล้ว ผู้ชายเหล่านั้นก็ยอมเป็นพี่ชาย เป็นเบื้องหลังให้เธอด้วยความเต็มใจ เรื่องนี้จริงหรือเปล่า" พอพูดจบฉู่ฮุ่ยหนิงก็เบิกตากว้างมองกู้เจาเจา
กู้เจาเจาได้ยินแล้วมุมปากก็กระตุก ไม่คิดว่าเรื่องเม้าท์จะมาถึงตัวเธอเอง
เรื่องนี้มีเพียงเธอคนเดียวที่รู้ความจริง เพราะทั้งหมดล้วนเป็นฝีมืออันชาญฉลาดของเธอ
เรื่องราวแพร่กระจายได้รวดเร็วเหลือเกิน คิดว่าแค่คนรอบ ๆ โรงงานทอผ้าจะรู้ ที่ไหนได้ห้องสมุดที่ห่างไปหลายถนนก็รู้ข่าวด้วย คาดว่าทั่วทั้งเมืองคงรู้กันหมดแล้ว ตู้วิ๋นเซิงช่างงามชื่อกระฉ่อนจริง ๆ