เซี่ยเยี่ยนหลินรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขาหน้าตานิ่งเฉยและจ้องเซี่ยหงอู๋ด้วยสายตาเตือน "หงอู๋ เธอจะงอนฉันก็ได้ แต่ห้ามล้อเล่นกับผู้อำนวยการฉินเป็นอันขาด รีบขอโทษผู้อำนวยการฉินเดี๋ยวนี้"
"ผู้อำนวยการฉิน น้องสาวฉันยังเด็ก ไม่รู้จักคิด ขอท่านอย่าถือสาเลย ที่จริงเธอเคารพท่านมาก แค่กำลังงอนฉันอยู่เท่านั้นเอง เลยจงใจเถียงฉัน" เซี่ยเยี่ยนหลินรีบขอโทษฉินเซ่า
ฉินเซ่ามองเซี่ยเยี่ยนหลินอย่างเฉยเมย ช่วงไม่กี่ปีมานี้เขามีอำนาจเต็ม เจอคนประจบประแจงมานับไม่ถ้วน เซี่ยเยี่ยนหลินแบบนี้เขามองจนชินตาแล้ว
แต่เซี่ยหงอู๋กลับไร้เดียงสาเกินไป และมีชีวิตชีวาเกินไป ทำให้เขาอยากทำลายเหลือเกิน
"เคารพฉันงั้นเหรอ? งั้นคืนนี้ส่งเธอมาที่บ้านฉัน" ฉินเซ่าพูดจบก็ยืนขึ้นจัดเสื้อผ้าตัวเองแล้วเดินออกไป
เซี่ยเยี่ยนหลินฟังแล้วอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ใช่ว่าฉินเซ่าคนนี้จะมองเซี่ยหงอู๋ติดตาตั้งแต่แรกเลยหรือไง?
เซี่ยหงอู๋เองก็ตะลึง ผู้อำนวยการฉินคนนี้หมายความว่ายังไง?
"เขาหมายความว่ายังไง?" เซี่ยหงอู๋มองเซี่ยเยี่ยนหลินอย่างงง ๆ
ฉินเซ่าคนนี้ไม่รู้ว่ามองเซี่ยหงอู๋จริง ๆ หรือเพราะถูกปฏิเสธแล้วเกิดอารมณ์พิชิต อยากจะลงโทษเซี่ยหงอู๋กันแน่ เซี่ยเยี่ยนหลินเดาเจตนาของฉินเซ่าไม่ออก
แต่ไม่เป็นไร สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่ฉินเซ่ามองเซี่ยหงอู๋ติดตาจริง ๆ หรอก เขาแค่ต้องการข้ออ้างเท่านั้น