บทที่ 001 ถูกส่งไปตงก่วน เริ่มต้นก็เจอสาวแนว ๆ สองคน
【หลายนางเอก ไม่สวมเขา พระเอกตอนเปิดเรื่องขี้ขลาด เติบโตไปเรื่อย ๆ พร้อมความมันส์ ค่อย ๆ สนุกเข้มข้นขึ้น จนทะยานฟ้า】
【ขอให้เพื่อน ๆ วางใจอ่าน ค่อย ๆ รับฟัง】
———
ลมฤดูใบไม้ร่วงคมราวมีด
พัดแทรกเข้าไปถึงรูขุมขนจนเย็นเยือก
หยางจิ่วหลางห่อคอ ดึงปกเสื้อฮู้ดขึ้นปิดถึงใบหู
ปีนี้เขาอายุยี่สิบหก จบปริญญาตรีมหาวิทยาลัยชื่อดัง เป็นวิศวกรโครงสร้างของสถาบันออกแบบสถาปัตยกรรมสี่อันใหญ่แห่งเมือง S
เป็นคนซื่อ ๆ พูดน้อย
หน้าตาก็จัดว่าหล่อเหลา แต่เพราะนอนดึกบ่อย ๆ เลยหน้าซีดเหมือนคนตาย เหมือนเพิ่งถูก捞ขึ้นมาจากแอ่งฟอร์มาลิน
สิบวันก่อน เจ้าของโปรเจกต์ออกคำสั่งมา ให้สถาบันส่งคนไปประจำที่โรงงาน
ดังนั้น สายตาอัน "เปี่ยมเมตตา" ของหัวหน้า ก็มาตกอยู่ที่เขา ไอ้ลูกไล่ผู้อาภัพอีกครั้ง
ว่ากันว่าตงก่วน ไม่ใช่ยุคในตำนานนั่นอีกแล้ว
แถมยังห่างไกล อยู่เลยตัวเมืองออกไปสามสิบกิโล เต็มไปด้วยโรงงาน: โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ โรงงานของเล่น โรงงานเสื้อผ้า โรงงานแม่พิมพ์...
ตอนหกโมงเย็นกับตีสองของทุกวัน พนักงานโรงงานชายหญิงจะทะลักออกมาราวกับน้ำป่า
ในนั้นไม่น้อยเลยที่เป็นพวกหนุ่มสาวแนว ๆ ย้อมผมสีทอง ใส่กางเกงสกินนี่ มีรอยสัก คาบบุหรี่
พวกเขาไหลบ่าไปตามร้านริมทาง ร้านเกม ร้านทุกอย่างสิบหยวน ซอกซอยราคาถูกทุกตรอกในย่านชานเมือง
หยางจิ่วหลางรู้ว่าตัวเองไม่ใช่พวกเดียวกับคนพวกนั้น
เขาเช่าอพาร์ตเมนต์หนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ไม่จำเป็นก็ไม่ออกไปไหน
คืนนี้ที่ออกมา เพราะบุหรี่หมด
เจ้าของร้านขายของชำ สาวใหญ่ยังคงไว้ซึ่งเสน่ห์ กำลังโยกเอวตามวิดีโออยู่หลังเคาน์เตอร์แคบ ๆ
"บุหรี่ฟูหยงหวังหนึ่งแถว"
หยางจิ่วหลางพูดพลางชำเลืองมองปมกระเปาะใต้กางเกงโยคะตัวนั้น
"220"
เจ้าของร้านไม่ได้เงยหน้า โยนบุหรี่มาหนึ่งแถว
หยางจิ่วหลางสแกนจ่าย คาบบุหรี่แล้วเดินออกไป
เดินออกจากร้าน ลมกลางคืนพัดมา เขาสะท้าน แกะบุหรี่ คาบมวนหนึ่งเข้าปาก ล้วงกระเป๋า
"เชี่ย ลืมไฟแช็ก"
ได้แต่เร่งฝีเท้ากลับ
เพิ่งเลี้ยวหัวมุม ข้างแนวพุ่มไม้ก็ลอยเสียงโหวง ๆ เหมือนจมูกตัน ฟังเหมือนเสียงคนสูบบุหรี่จัดดังขึ้น:
"เฮ้ ลุง ขอบุหรี่สักตัวสิ?"
หยางจิ่วหลางชะงัก หันไปมอง
สาวสองคนนั่งยองอยู่ใต้ไฟถนนสีส้ม สองแขนรัดตัวแน่นด้วยความหนาว
เดินเข้าไปใกล้สองก้าวถึงดูออก ไม่ได้นั่งยอง แต่นั่งคร่อมกระเป๋าเดินทาง เบียดกันแน่น
คนหนึ่งสูง คนหนึ่งเตี้ย อายุอย่างมากก็ยี่สิบ
คนสูงย้อมผมยาวแดงสะดุดตา ใส่เสื้อยืดรัดรูปสีดำ โชว์สะดือ ข้างสะดือเห็นรอยสักสีม่วงครึ่งดอกลาง ๆ ท่อนล่างใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นเหมือนถูกหมาขย้ำ ขายาวสองข้างเปลือยเปล่าตากลม
คนเตี้ยย้อมผมทองจ้าตา แต่ผิวขาว ใส่เสื้อรัดรูปเหมือนกัน แต่อกนี่หนักหนาผิดมนุษย์ ใหญ่จนไม่สมส่วนกับความสูง ชวนสงสัยว่าซุกอาวุธไว้หรือเปล่า ท่อนล่างใส่กระโปรงสั้นลายผีเสื้อ สั้นแทบจะถึงตรงนั้น ขาขาวสองข้างห้อยอยู่ข้างกระเป๋าเดินทาง โยกไปมา
หน้าตาดูไม่ชัด แสงไฟสลัว เครื่องสำอางหนา
สาวแนว ๆ!
หยางจิ่วหลางวินิจฉัยสายพันธุ์ได้แค่ปราดเดียว พลางขมวดคิ้วด้วยสัญชาตญาณ
"ลุง พึ่งเสร็จกิจหรือไง? พี่สาวฉันขอยืมบุหรี่น่ะ ตอบสนองหน่อย!" คนเตี้ยพูดจาหยาบคาย แต่น้ำเสียงกลับมีความนุ่มนวลอ่อนหวานของสาวกังหนำ
หยางจิ่วหลางรู้สึกรังเกียจขึ้นมาในใจตามธรรมชาติ
ทั้งโลว์ทั้งเชย ทั้งขี้โม้ทั้งไม่มีอะไรสักอย่าง ไม่มีสมอง ไม่รักตัวเอง แถมไม่รู้จักเจียมตัว
นี่คือภาพจำของเขาต่อสิ่งมีชีวิตประเภทนี้
กำลังจะหันหลังเดินหนี
"ลุง" เสียงแหบ ๆ นั่นดังขึ้นอีก ใสทุ้มลึก "บุหรี่ตัวเดียวเอง แค่ขอความช่วยเหลือกันหน่อย รอให้ฉันดังก่อน จะคืนให้เป็นสองเท่า"
หยางจิ่วหลางหยุด
หันไปมองสาวร่างสูง
คางเรียวเล็กเชิดขึ้นนิด ๆ ในดวงตาสะท้อนประกายไฟจากเสาไฟ ยังไม่ดับ ยังเจิดจ้าอยู่ ยังทำท่ามีความหวังกับอนาคตเสียเหลือเกิน
หยางจิ่วหลางถอนหายใจ
หยิบบุหรี่ที่เพิ่งซื้อมาออกมาหนึ่งซองเต็ม ส่งให้
สาวสองคนชะงักพร้อมกัน คนเตี้ยร้องขึ้นเสียงหวาน: "เชี่ย ลุงนี่หูไม่ดีหรือไง? พี่สาวบอกขอยืมตัวเดียว"
หยางจิ่วหลางสีหน้าเรียบเฉย: "ฉันพนันว่าพี่สาวเธอจะดัง แล้วคืนฉันสองเท่า"
"ขอบใจน้า ลุง" คนสูงไม่ยืดยาด รับบุหรี่ฉีกซอง คาบมวนหนึ่งเข้าปาก ควักไฟแช็กจากกระเป๋ากางเกงจุด สูดลึก ๆ หรี่ตา
ท่วงท่าคล่องแคล่ว เป็นนักสูบมือเก่าแล้ว
"ขอใช้ไฟแช็กหน่อย" หยางจิ่วหลางยื่นมือ
คนสูงไม่ส่งให้ แต่จุดไฟให้ แล้วลุกขึ้นยื่นมาใกล้ปากเขา
โอ้โห สาวนี่เกือบจะสูงเท่าเขาเลย หยางจิ่วหลางสูงเมตรเจ็ดสิบเก้า แต่หลังจากเป็นม้ามานานหลังโก่งนิด ๆ เธอก็น่าจะสูงเมตรเจ็ดสิบห้าขึ้นไป
หยางจิ่วหลางโน้มเข้าไปจุดบุหรี่ สูดหนึ่งที: "หายกัน"
หมุนตัวจะเดิน
ท้ายทอยก็โดนจู่โจมเสียแล้ว เหมือนมีผึ้งน้อยต่อยทีหนึ่ง แล้วก็มึน ๆ หน่อย ๆ
เขาสะบัดหัวโดยไม่รู้ตัว
ในตอนนั้นเอง
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบว่าโฮสต์มีพฤติกรรมลงทุนให้ผู้หญิงเป็นครั้งแรก!】
【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ระบบลงทุนผู้หญิง ผูกมัดสำเร็จ!】
เสียงผู้หญิงใส ๆ ซุกซน ทำเสียงอ้อนแอ่น ดังระเบิดขึ้นในหัวของเขา
หยางจิ่วหลางถูกตรึงอยู่กับที่ทั้งตัว
วินาทีต่อมา แผงเสมือนสีน้ำเงินโปร่งแสงอันหนึ่ง ก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า
【โฮสต์: หยางจิ่วหลาง】
【ระบบ: ระบบลงทุนผู้หญิง】
【ฟังก์ชัน: ลงทุนแล้วได้คืนกลับ สะสมแต้มถึงมีรางวัล】
หยางจิ่วหลางยื่นมือไปจับโดยไม่รู้ตัว
นิ้วทะลุผ่านไปดื้อ ๆ
มีแต่เขาที่มองเห็น
"นี่... นี่นี่... นี่นี่นี่นี่นี่นี่—"
เขากดเสียงต่ำ หัวใจเต้นระรัว
ในฐานะหนอนหนังสือตัวยงที่อ่านนิยายออนไลน์มาทั้งคืน สิ่งนี้เขาคุ้นเคยเกินไปแล้ว
นิ้วทองคำ!
ระบบ!
ในที่สุดก็ถึงตาเขาแล้ว?
เสียงซุกซนนั้นก็ดังขึ้นอีก:
【ใช่แล้ว ถึงตาคุณแล้ว ฟังให้ดี...】
【ระบบนี้คือระบบลงทุนผู้หญิงนะ～】
【ฟังก์ชันหนึ่ง: การลงทุนคืนกำไร ให้การลงทุนรูปแบบใด ๆ แก่ผู้หญิง ระบบจะคืนเงินรางวัลเป็น10ถึง1000เท่าตามค่าความรู้สึกดีที่อีกฝ่ายมีต่อคุณ! (คำอธิบายค่าความรู้สึกดี: 0-30: คนแปลกหน้า; 31-60: เพื่อนธรรมดา; 61-80: แอบชอบคุณ; 81-100: หลงใหลอย่างแรง; 100+: รักคุณจนตาย)】
【ฟังก์ชันสอง: เมื่อค่าความรู้สึกดีทะลุจุดสำคัญที่60, 80, และ100 จะปล่อยรางวัลพิเศษ】
【คำอธิบายเพิ่มเติมหนึ่ง: วงเงินลงทุนรายวันที่อนุญาตในปัจจุบันคือ1000หยวน】
ลมหายใจของหยางจิ่วหลางก็ถี่รัวขึ้นในบัดดล
สิบเท่า? ร้อยเท่า? พันเท่า?
ลงทุนให้ผู้หญิง ก็ได้เงินคืน?
ชั่วชีวิตนี้ของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าสวรรค์อาจยังไม่บอดสนิท
นักออกแบบลูกม้าที่คลานออกมาจากกองเลือดในมณฑลสอบใหญ่ แล้วถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยหัวหน้าที่ใจร้ายหน้าหล่อในสังคม แบบเขานี่นะ ก็มีวันพลิกชะตากรรมได้?
ความดีใจอย่างรุนแรงแทบจะทำลายสติ เขาบีบต้นขาตัวเองแรง ๆ ตั้งสติอย่างแรง หันไป มองไปที่สาวแนว ๆ สองคนนั้นอีกครั้ง
ในวินาทีต่อมา แผงก็รีเฟรชอัตโนมัติ
【หลี่เซี่ยวลี่ ค่าความรู้สึกดี: 10】
【โหวฉินฉิน ค่าความรู้สึกดี: 0】
【ติ๊ง!】
【โฮสต์ลงทุนบุหรี่ฟูหยงหวังหนึ่งซองให้หลี่เซี่ยวลี่ มูลค่า22หยวน อีกฝ่ายซาบซึ้งอย่างแรง!】
【ปลดล็อกคืนกำไร10เท่า!】
【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับเงินคืน: 220หยวน!】
เกือบจะเป็นวินาทีเดียวกันนั้น
มือถือก็ดัง "ติ๊ง" หนึ่งที
หยิบออกมาดู
【ธนาคารxx: บัตรเดบิตเลขท้าย8866ของท่านได้รับโอนเงิน220.00หยวน ยอดเงินคงเหลือปัจจุบัน: 88220.00หยวน】
หยางจิ่วหลาง: "!!!"
เงินเข้าแล้ว?
ไม่ใช่ภาพหลอน?
เขาผงกหัวขึ้นอย่างแรง มองสำรวจสาวแนว ๆ สองคนนั้นที่นั่งยอง ๆ อยู่ใต้ไฟถนนอีกครั้ง
สิ่งมีชีวิตที่เมื่อกี้เขายังรู้สึกเชย ๆ โลว์ ๆ น่ารังเกียจ
ในสายตาของเขา ณ ตอนนี้ แผ่ประกายแสงสีทองอร่ามขึ้นมาวูบหนึ่ง
นี่มันสาวแนว ๆ บ้าอะไรกัน?
นี่มันเห็น ๆ อยู่เลยว่าสองชีวิตที่มีตัวตน มีความอบอุ่น มีลมหายใจ—
แมวกวักตัวน้อย!!!