ซูฉิงมองผู้ชายตรงหน้าที่ไหล่กว้างเอวสอบ ผิวขาว และมีใบหน้าหล่อเหลาได้รูป ก่อนจะถอนหายใจในใจ
เฮ้อ ถ้ามีระบบมหาเศรษฐีก็คงดี
อุตส่าห์ตามตื๊อจนได้คบกับหนุ่มหล่อประจำคณะ แต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีเงิน!
ในนิยาย แค่ใช้เงินกับหนุ่มหล่อก็จะได้เงินคืน จากนั้นก็ทำฝันรวยข้ามคืนให้เป็นจริงได้
แต่ในชีวิตจริง แค่เลี้ยงมื้อค่ำหรู ๆ เขาสักมื้อ เธอก็ต้องแอบกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่เป็นอาทิตย์ถึงจะไม่เจ็บใจเรื่องเงินนัก
ตามหลักแล้ว คู่รักส่วนใหญ่เวลาเดตกันก็หารกันจ่าย อย่างแย่ที่สุดก็ไม่ปล่อยให้ฝ่ายหญิงเป็นคนออกค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่
ถ้าซูฉิงคบกับผู้ชายธรรมดา เธอก็คงไม่ต้องใช้เงินมากนัก
แต่ถ้าผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอคบกับหนุ่มหล่อ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
นอกจากจะคอยดูแลเขาอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง ทั้งยังห่อข้าวไปให้ทุกวันแล้ว เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองมีอะไรที่จะรั้งเขาไว้ได้อีก
เฮ้อ เธอนี่มันพวกบ้าคนหน้าตาดีชัด ๆ!
“อิ่มหรือยัง?” หลินเฟิงหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเธอมองเขาเหม่อ ๆ “ถ้าอิ่มแล้วก็ไปกันเถอะ”
คบกันมาเดือนหนึ่ง เขาชินกับท่าทางแบบนี้ของเธอแล้ว ทุกครั้งที่กินข้าว เธอชอบจ้องเขาแบบนี้ตลอด
“อ้อ อิ่มแล้ว” ซูฉิงได้สติ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างรู้งาน เตรียมจ่ายเงิน
หลินเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองแผ่นหลังของเธอพลางพินิจพิเคราะห์
เสื้อฮู้ดสีเทา + กางเกงขากว้าง + รองเท้าผ้าใบ เป็นชุดแต่งตัวแบบตัวประกอบในเกม สูง 168 เซนติเมตร ผมบาง หุ่นผอมจนลมพัดก็แทบปลิว ผิวเหลืองคล้ำ
แถมยังสวมแว่นกรอบดำอันหนาเตอะ ยิ่งทำให้ดวงตาที่ดูไร้ชีวิตชีวาอยู่แล้วดูเหม่อลอยกว่าเดิม
พูดตามตรง เธอเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป ถึงขั้นจูบกันก็ยังฝืนใจอยู่หน่อย ๆ
แต่เธอก็ต้องมีข้อดีบ้าง อย่างเช่นนิสัยอ่อนโยน ไม่เอาแต่ใจเหมือนคุณหนู แถมยังเป็นฝ่ายจ่ายเงินเอง
แฟนเก่าของหลินเฟิงเป็นสาวสวย นิสัยแย่สุด ๆ แถมยังนอกใจ หลังเลิกกันเขาเคยพูดด้วยความโมโหว่าจะไม่คบผู้หญิงที่เอาแต่ใจเหมือนเจ้าหญิงอีกแล้ว
พอดีกับที่ซูฉิงเริ่มตามจีบเขา เธอเอาอกเอาใจเขาจนรู้สึกดี เขาเลยตกลงคบด้วย
แต่ในชีวิตประจำวัน เขาก็มีอารมณ์รำคาญเธอขึ้นมาเป็นครั้งคราว อย่างตอนที่เธอยิงฟันที่ทั้งไม่เรียงสวยและไม่ขาวมายิ้มให้เขา หรืออย่างตอนที่เธออยากกอดเขา แล้วพอขยับเข้ามาใกล้ก็เห็นรอยสิวบนหน้าผาก เขารู้สึกอึดอัดอยู่บ้างจริง ๆ แค่ไม่พูดออกมาเท่านั้น
ถ้าพูดตรง ๆ ว่าแฟนหน้าตาไม่ดี ภาพลักษณ์แสนสมบูรณ์แบบของเขาก็เสียหมด
ช่างเถอะ คบไปก่อนแล้วกัน ถ้าเจอคนที่ดีกว่าค่อยเลิก
หลินเฟิงถอนสายตากลับมา ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์
ตอนนั้นซูฉิงไม่รู้เลยว่าหลินเฟิงคิดอะไรอยู่ เธอกำลังเจอปัญหาเข้าแล้ว
“แบตหมดจนเครื่องดับเหรอ?” เธอขมวดคิ้วแล้วลองกดปุ่มเปิดเครื่องอีกครั้ง
แต่โทรศัพท์เครื่องนี้เก่ามากแล้ว แถมยังเป็นรุ่นราคาพันหยวน พอแบตเหลือต่ำกว่า 10% ก็ดับเองง่ายมาก
หมดทางแล้วจริง ๆ
ซูฉิงรีบขอที่ชาร์จจากเจ้าของร้าน พลางปลอบใจหลินเฟิงไปด้วย “รอแป๊บนะ ขอชาร์จโทรศัพท์ก่อนแล้วค่อยจ่ายเงิน”
หลินเฟิงไม่ได้ยินสักนิด กำลังนัดเพื่อนร่วมห้องไปเล่นบาสอยู่
ระหว่างนั้นซูฉิงรีบเสียบชาร์จโทรศัพท์แล้วลองเปิดเครื่อง
เธอกลัวหลินเฟิงจะหมดความอดทนจริง ๆ กว่าจะได้คบกับหนุ่มหล่อสักคน ก็ยังจูบเขาไม่หนำใจเลย
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนที่ไม่คุ้นหูก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์ลำบากของโฮสต์ ผูกมัดกับระบบมหาเศรษฐีสายรับเงินคืนสำเร็จแล้ว! เมื่อได้รับของขวัญจากผู้ชายคุณภาพดีที่ได้คะแนนตั้งแต่ 65 คะแนนขึ้นไป ระบบจะคืนเงินให้โฮสต์ในจำนวนเท่ากับมูลค่าของขวัญแบบหนึ่งต่อหนึ่ง (ได้รับเงินสดก็คืนให้แบบหนึ่งต่อหนึ่งเช่นกัน!)】
【ตรวจพบผู้ชายคุณภาพดี: หลินเฟิง คะแนน: 72 คะแนน ความประทับใจ: 58 รางวัลเมื่อความประทับใจถึง 70: น้ำยาปรับแต่งพันธุกรรม ×1!】
【คำเตือน: ห้ามใช้วิธีรับของขวัญแล้วคืนกลับไปให้ซ้ำ ๆ เพื่อหาช่องโหว่ของระบบ!】
“อะ...อะไรนะ? ฉันก็มีระบบแล้วเหรอ?”
หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจของซูฉิงก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว รู้สึกราวกับถูกความประหลาดใจถาโถมใส่
เธอฟังรายละเอียดได้ไม่ครบถ้วน จับใจความได้แค่สองคำ
มหาเศรษฐี!
แต่แล้วเธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อกี้ระบบบอกว่าถ้าหนุ่มหล่อที่ได้คะแนนตั้งแต่ 65 ขึ้นไปให้ของขวัญเธอ ระบบจะคืนเงินให้ในมูลค่าเท่ากันงั้นเหรอ?
หนุ่มหล่อ ให้ของขวัญเธอ?
“ให้ตายเถอะ ระบบ นายดูฉันสิ เหมือนคนที่จะหาทางรีดเงินใครได้หรือไง?” ซูฉิงบ่นในใจ
【โฮสต์ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง คุณทำได้!】
【ติ๊ง! ของขวัญสำหรับมือใหม่มาแล้ว! เมื่อได้รับของขวัญจากผู้ชายที่ตรงตามเงื่อนไขเป็นครั้งแรก หลังคืนเงินแล้วจะมอบน้ำยาปรับแต่งพันธุกรรม ×1!】
คำพูดของระบบดึงความสนใจซูฉิงกลับไป เมื่อครู่ระบบเพิ่งบอกว่าถ้าความประทับใจถึง 70 ก็จะมอบน้ำยาปรับแต่งพันธุกรรมให้
ส่วนตอนนี้น่าจะเป็นของขวัญชุดใหญ่สำหรับมือใหม่
“ฟังดูเจ๋งมาก เอาไว้ทำอะไรเหรอ?”
【น้ำยาปรับแต่งพันธุกรรม: เมื่อใช้แล้ว จะเปลี่ยนรูปลักษณ์ให้ราวกับเกิดใหม่ ยิ่งพื้นฐานแย่ ผลลัพธ์ก็ยิ่งดี!】
ประโยคที่ว่า “ยิ่งพื้นฐานแย่ ผลลัพธ์ก็ยิ่งดี” ทำซูฉิงอึ้งไปเลย
จู่ ๆ เธอก็อยากได้มันมาใช้เร็ว ๆ อยากรู้ว่าตัวเองจะสวยขึ้นได้ขนาดไหน
เธอยอมรับว่าพื้นฐานหน้าตาตัวเองแย่จริง ๆ ก่อนหน้านี้ที่ยืนหน้ากระจกแล้วบอกตัวเองว่าไม่ได้ขี้เหร่ ก็แค่ปลอบใจตัวเองเท่านั้นแหละ!
ในเมื่อเปลี่ยนแปลงได้ จะยอมรับอย่างเปิดเผยแล้วยังไงล่ะ
ขณะที่ซูฉิงกำลังฟินอยู่ในหัว หลินเฟิงก็ลุกขึ้นยืนและเดินมาหาเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“มัวทำอะไรอยู่?” เขาขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าหมดความอดทนแล้ว
บอกว่าจะชาร์จโทรศัพท์ แต่ชาร์จตั้งนานก็ยังไม่เสร็จ ถ้าวันนี้ไม่ใช่วันเกิดเธอ เขาคงขี้เกียจรอแล้วออกไปเล่นบาสเอง
ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันเกิดของซูฉิงด้วย
เธอเป็นผู้หญิงที่ชีวิตรันทดแบบนี้แหละ วันเกิดทั้งทีก็กินไก่ตุ๋นซอสเหลือง แถมยังต้องเลี้ยงตัวเองอีก
“เปิดเครื่องได้แล้ว” ซูฉิงรีบปลดล็อกโทรศัพท์ พลางยังย่อยเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในใจ
คะแนนของหลินเฟิงผ่านเกณฑ์ที่ระบบกำหนด แต่เขาไม่เคยซื้ออะไรให้เธอเลย ไม่รู้ว่าการกินข้าวด้วยกันแล้วจ่ายเงินแบบนี้จะนับเป็นเงื่อนไขรับเงินคืนหรือเปล่า
คิดถึงตรงนี้ ซูฉิงจึงจงใจอ้อยอิ่งขึ้นมาหน่อย
เจ้าของร้านมองทั้งคู่ด้วยแววตาสนุกสนานอยู่บ้าง ทั้งยังเหลือบมองหลินเฟิงแล้วส่ายหน้า
คนหนุ่มสาวสมัยนี้เข้าใจยากจริง ๆ ออกมากินข้าวผู้หญิงเป็นคนจ่าย โทรศัพท์ผู้หญิงแบตหมด ผู้ชายก็ยังไม่ยอมออกเงินให้สักนิด
หลินเฟิงถูกมองจนร้อนวูบที่ใบหู เขาจิ๊ปากแล้วรีบเปิดโทรศัพท์สแกนจ่ายเงิน
“ไปกันเถอะ” เขาโบกมือเรียกซูฉิง ก่อนจะหันหลังเดินออกไปทันที
“ติ๊ง! เงิน 35 หยวนเข้าจื้อฟู่เป่าแล้ว!”
เสียงแจ้งยอดเงินเข้าของร้านดังขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบ
【ติ๊ง! ตรวจพบค่าใช้จ่ายที่ตรงตามเงื่อนไข คืนเงิน 35 หยวนเข้าบัญชีของโฮสต์แล้ว!】
【ติ๊ง! ได้รับน้ำยาปรับแต่งพันธุกรรม ×1 โปรดใช้เมื่อไม่มีใครอยู่ในระยะสี่สัปดาห์!】
ซูฉิงดีใจ รีบตรวจดูโทรศัพท์ทันที มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาจริง ๆ แม้เงินจะน้อยมาก แต่อย่างน้อยก็เป็นเงินจริง
ตอนนี้ยังใช้น้ำยาปรับแต่งพันธุกรรมไม่ได้ ไว้กลับบ้านค่อยใช้ เธอเริ่มตั้งตารอแล้ว
ดูเหมือนว่าในมุมมองของระบบ ขอแค่ผู้ชายเป็นคนจ่าย ค่าใช้จ่ายร่วมกันอย่างการกินข้าวก็เข้าข่ายรับเงินคืน
ซูฉิงถือโทรศัพท์วิ่งเหยาะ ๆ ตามหลินเฟิงไป แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายอารมณ์ไม่ดี เพราะเสียหน้าในร้าน
“ขอโทษนะ โทรศัพท์ฉันเก่ามากจริง ๆ ไว้เปลี่ยนเครื่องใหม่แล้วก็คงไม่เกิดเรื่องน่าอึดอัดแบบนี้อีก” เธอเอาใจเขาอย่างระมัดระวัง
หลินเฟิงมองโทรศัพท์ของเธอที่ฟิล์มกันรอยแตก แถมยังดูเก่าคร่ำคร่า แววตาฉายความรังเกียจออกมาวูบหนึ่ง
โทรศัพท์ของแฟนเก่าที่เขาเคยคบล้วนใส่เคสประดับเพชร แถมยังหอมฟุ้ง ไม่มีใครเป็นแบบนี้เลย
จิ๊ อยากเลิกแล้วสิ
แต่พอนึกว่าวันนี้เป็นวันเกิดเธอ และเธอก็ไม่เคยทำให้เขาไม่พอใจ หลินเฟิงก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย
“งั้นตอนนี้ไปเลือกโทรศัพท์ด้วยกันไหม? เครื่องนี้ใช้ไม่ได้แล้วจริง ๆ” ซูฉิงลองถามหยั่งเชิง
เธอก็ควรเปลี่ยนโทรศัพท์ได้แล้วเหมือนกัน และเมื่อมีระบบนี้ เธอก็ต้องหาทางให้คนอื่นจ่ายเงินให้ตัวเอง จะได้ได้เงินคืน
วันนี้เป็นวันเกิดเธอนะ ขอแค่โทรศัพท์รุ่นราคาพันหยวน เขาจะยอมไหม?
ครอบครัวหลินเฟิงก็ไม่ได้ฐานะยากจน เขามีรถบีเอ็มดับเบิลยูเป็นของตัวเอง แค่ไม่อยากควักเงินให้ซูฉิงเท่านั้น
อย่างมากก็...ให้หลินเฟิงช่วยจ่ายไปก่อน แล้วเธอค่อยโอนเงินคืนที่ได้จากระบบให้เขา แบบนี้ก็เหมือนได้โทรศัพท์มาฟรีสินะ ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า
ซูฉิงอดขำความคิดที่ไม่เอาไหนของตัวเองไม่ได้
ตอนแรกหลินเฟิงยังลังเลอยู่ แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นที่แห่งหนึ่ง เขาก็พยักหน้าตกลงทันที
“พอดีมีร้านขายโทรศัพท์อยู่แถวนี้ ฉันพาไป”
ซูฉิงไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงเปลี่ยนท่าที แต่ก็ยังรีบเดินตามไปอย่างกระตือรือร้น