ยังไงเมาแล้วก็ไม่อยากเล่นเกมอยู่แล้ว ใช้เวลาในค่ำคืนที่กำลังกรึ่ม ๆ อยู่กับแฟนสาวก็ดีเหมือนกัน
เขาหันไปมองซูฉิง ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ เส้นผมนุ่มสลวยสะบัดไหวอยู่ด้านหลังเอว
หลินเฟิงกลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกขยับ ก่อนจะวางมือประคองเอวเธอเบา ๆ
นุ่มจัง เอวก็เล็ก
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกร้อนขึ้นมา ทั้งที่ใส่เสื้อแขนสั้นแท้ ๆ
รถจอดอยู่บนถนนนอกมหาวิทยาลัย ซูฉิงเปิดประตูขึ้นนั่งข้างคนขับ ส่วนหลินเฟิงนั่งประจำที่คนขับ
“ร้อนไหม ถ้าร้อนเดี๋ยวเปิดแอร์ให้” หลินเฟิงถาม
“ไม่ร้อน”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอนั่งรถของเขา แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยใส่ใจว่าเธอร้อนหรือหนาว
หลินเฟิงหยิบหมอนอิงจากเบาะหลังส่งให้ “เอนเบาะลงแล้วหนุนอันนี้ จะสบายกว่า”
“ขอบคุณ” ซูฉิงรับหมอนมา
เขาหัวเราะเบา ๆ “จะสุภาพอะไรขนาดนั้น เราเป็นอะไรกันล่ะ”
ซูฉิงได้กลิ่นเหล้าปนกลิ่นอายของฮอร์โมนลอยเข้ามาใกล้ เขาเอามือค้ำไว้เหนือศีรษะเธอ “เคยเห็นผู้หญิงคนไหนพูดขอบคุณแฟนทุกวันบ้าง”
“งั้นถอนคำพูดก็ได้ ไม่ขอบคุณแล้ว” ซูฉิงหน้าแดงนิด ๆ
“ไม่ได้สิ ต้องขอบคุณฉันด้วยวิธีอื่น” หลินเฟิงยกมุมปาก
ซูฉิงสบตาเขา คราวนี้เธอไม่หลบสายตาเหมือนก่อน
บรรยากาศค่อย ๆ ร้อนระอุ แววตาของหลินเฟิงที่มองเธอดูพร่าเลือนกว่าเดิม
นิ้วเรียวยาวของเขาลูบแก้มเนียน ซูฉิงจู่ ๆ ก็เป็นฝ่ายโน้มเข้าไปใกล้ แล้วจูบลงบนริมฝีปากเขาเบา ๆ
สัมผัสนุ่มนวลหายไปในพริบตา หลินเฟิงแตะริมฝีปากตัวเองพลางดื่มด่ำกับความรู้สึกเมื่อครู่