“ไสหัวไป! บ้านนี้ไม่มีที่ให้แกแล้ว เราเลี้ยงแกไม่ไหว แถมยังไปมีเรื่องกับคนอื่นไม่ไหวด้วย” พ่อพูดพลางปาขวดเหล้าลงพื้นอย่างแรง
ตอนเด็ก ๆ พอพ่อปาขวดเหล้า ซูฉิงก็กลัวทุกที เพราะอาจโดนตีได้ แต่ตอนนี้เธอแค่ใจหายวาบ ก่อนจะสงบลงได้อย่างรวดเร็ว
“ได้ ฉันไปก็ได้” ซูฉิงหันหลังทำท่าจะเดินออกไป
“จะไล่ลูกสาวไปไหน!” แม่ไม่เห็นด้วย ถลึงตามองพ่อแล้วดึงซูฉิงกลับมา
จากนั้นก็พูดเกลี้ยกล่อมซูฉิงไม่หยุด “ลูกเอ๊ย ถ้าไม่ชอบคนนี้ก็ช่างเถอะ ลูกคงคิดว่าเขาหน้าตาไม่ดีใช่ไหมล่ะ ถ้าจะแต่งงาน เราต้องหาคนที่ถูกใจอยู่แล้ว เดี๋ยวแม่เลือกให้ใหม่ก็ได้”
ดูเหมือนแม่ยังจำคำพูดก่อนหน้านี้ของซูฉิงได้ คิดว่าเธอจู้จี้เพราะรังเกียจหน้าตาฝ่ายชาย
ตอนนี้ซูฉิงไม่เหมือนเดิมแล้ว ถ้าอยากแต่งงาน เธอก็มีโอกาสอีกตั้งมากมาย ผู้ชายเป็นกองยินดีจ่ายสินสอดเพื่อแต่งเธอเข้าบ้าน จะปล่อยให้คนนี้หนีไปแบบนี้ไม่ได้
ซูฉิงจะไม่รู้ความคิดของแม่ได้ยังไง ก็เพราะแบบนี้เธอถึงได้ผิดหวัง
ถ้าไม่ใช่เพราะน้องชายจะแต่งงาน พวกเขาคงไม่รีบร้อนหาคู่ดูตัวให้เธอขนาดนี้
ไม่มีใครสนใจความสุขของเธอ ขอแค่ฝ่ายชายมีฐานะไม่แย่และจ่ายสินสอดได้ก็พอ
ตั้งแต่แรก เธอก็ไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะไม่แต่งงาน
พฤติกรรมของซูฉิงตอนดูตัวเรียกได้ว่าแปลกประหลาดจริง ๆ แต่เธอไม่สนใจเลยสักนิด ไม่คิดจะใส่ใจความรู้สึกของผู้ชายที่มาดูตัวด้วยแม้แต่น้อย