“ไม่เป็นไร บ๊ายบาย” ซูฉิงทักหลินเฟิง แล้วปั่นจักรยานจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รอให้เขาตอบ
พอพ้นสายตาของหลินเฟิง ในที่สุดเธอก็ถอนหายใจโล่งอก รู้สึกตัวเบาสบายขึ้นทันที
ตอนถูกหลินเฟิงกอดจะบอกว่าไม่ประหม่าเลยก็คงโกหก เธอไม่ค่อยมีประสบการณ์เรื่องความรัก จึงรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ไม่เก่งนัก
จริง ๆ แล้วความชอบก็เกือบจะถึง 70 คะแนนอยู่แล้ว ขาดอีกแค่นิดเดียวเท่านั้น แต่เธอไม่กล้าอยู่ต่อ
กลัวหลินเฟิงจะบอกว่าแมวที่บ้านของเขาตีลังกากลับหลังได้
ซูฉิงคิดว่าหลินเฟิงคงไม่ได้สนใจเธอเท่าไร แค่ยอมคบด้วยเพราะเธอดีกับเขา
แต่สวีถิงเคยบอกว่า ผู้ชายส่วนใหญ่ก็ง่าย ๆ ขอแค่เธอไม่ขี้เหร่ เขาก็ยอมเล่นด้วยทั้งนั้น ฟังดูหยาบไปหน่อยแต่ก็มีเหตุผล
ซูฉิงคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็เลือกกลับมาก่อนดีกว่า อย่าเพิ่งจีบเขาตอนที่สติไม่เต็มร้อย ไม่แน่ว่าค่าความชอบอาจลดลงทีหลังก็ได้
เธอไม่ได้กลับบ้านตรง ๆ แต่แวะไปร้านขายผลิตภัณฑ์บำรุงผิว
“สวัสดีค่ะคนสวย ต้องการอะไรคะ?”
พอเดินเข้าไปในร้าน พนักงานขายก็เข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พลางกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจดเท้าอย่างแนบเนียน ก่อนจะยิ้มอย่างสุภาพ
“ฉันอยากซื้อแผ่นมาสก์หน้า” ซูฉิงไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำเรียกว่าคนสวย เมื่อก่อนตอนเธอมอมแมม คนอื่นก็เรียกแบบนี้เหมือนกัน มันก็แค่คำเรียกสุภาพเท่านั้น เพียงแต่ตอนนี้เธอยอมรับได้อย่างสบายใจกว่าแต่ก่อน
พนักงานขายแนะนำว่า “ได้เลยค่ะ ผิวคุณเรียบเนียนดีอยู่แล้ว แผ่นมาสก์เติมความชุ่มชื้นตัวนี้น่าจะเหมาะกับคุณนะคะ เป็นรุ่นขายดีสุดตอนนี้เลยค่ะ”