หลินเฟิงขมวดคิ้ว «ไม่ต้องหรอก เธอกินเองเถอะ»
ถึงเขาจะไม่ถูกปากกับอาหารฝีมือซูฉิง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะรับอาหารจากเฉินเชี่ยน ถึงเฉินเชี่ยนจะหน้าตาใช้ได้ แต่เธอนิสัยปล่อยตัวเกินไป
ผู้หญิงนิสัยเปิดเผย ถึงขั้นคล้องแขนกับผู้ชายได้แบบเธอ เล่นด้วยกันตามปกติก็พอไหว แต่จะให้เป็นแฟนคงไม่เอา
นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมตอนนั้นเขาถึงเลือกซูฉิง ไม่เลือกเฉินเชี่ยน
«อุตส่าห์เอามาให้ถึงที่เลยนะ ท่าทีแบบนี้หมายความว่ายังไง?» เฉินเชี่ยนยื่นมือมาบีบแก้มเขาอย่างไม่พอใจ «ฉันไม่รู้สักหน่อยว่าแฟนนายทำอะไรมาให้กิน ยังไงนายก็ไม่กินอยู่แล้ว»
เฉินเชี่ยนเป็นคนรักแรงเกลียดแรงมาตลอด ถ้าชอบใครก็จะเป็นฝ่ายรุกเข้าหาเอง
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะแพ้ผู้หญิงอย่างซูฉิง
หน้าตาก็ไม่สวย ฐานะก็ธรรมดา นิสัยยังเหมือนนกกระทาขี้กลัว แล้วมีสิทธิ์อะไรมาแย่งหลินเฟิงไปจากเธอ?
ความไม่ยอมแพ้ที่สะสมมานานทำให้เฉินเชี่ยนยิ่งยึดติดกับหลินเฟิง เธอไม่สนสายตาคนอื่น ขอแค่แย่งเขากลับมาได้ก็พอ
ซูฉิงทำอาหารไม่อร่อยใช่ไหม? งั้นเธอก็จะเอาอาหารบำรุงที่แม่บ้านทำมาให้หลินเฟิงทุกวัน ให้เห็นกันไปเลยว่าใครดีกว่าใคร
เธอไม่เชื่อหรอก ผู้ชายก็เป็นพวกมองแต่หน้าตากันทั้งนั้น ซูฉิงหน้าตาแบบนั้น พอนานไปหลินเฟิงต้องเบื่อหน้าตาขี้เหร่ของเธอแน่
«ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น เธอเก็บไว้กินเองเถอะ» หลินเฟิงพูดอย่างกระอักกระอ่วน แต่ก็ไม่ได้หลบมือซุกซนของเธอ