“เอ่อ ตรงขนาดนี้เลยเหรอ?” ซูฉิงเกือบสำลักข้าว รีบยกโค้กขึ้นดื่ม
“เธอตัวหอมจัง มือก็เล็ก เอวก็เพรียว อะไรทำนองนี้น่ะ” สวีถิงฟันธง “สรุปคืออยากกินทั้งนั้น”
“ฟังเธอพูดแล้วรู้สึกว่าผู้ชายปกตินี่น่าเบื่อจังเลยนะ?” ซูฉิงอดขำไม่ได้
“สำหรับฉัน ผู้ชาย 90% ก็เป็นแบบนั้นแหละ อาจจะมีคนที่นิสัยน่าสนใจอยู่บ้าง แต่ฉันยังไม่เคยเจอ” สวีถิงแทะปีกไก่ชิ้นใหญ่
ซูฉิงไม่ได้เถียง เพราะตัวเธอเองก็ไม่มีสิทธิ์จะเถียงเหมือนกัน
ตอนอยู่ชั้นมัธยมต้น พวกผู้ชายในห้องชอบจัดอันดับคะแนนหน้าตาของผู้หญิง คนที่ได้อันดับท้ายสุดจะถูกเรียกว่า “ตัวท็อป”
ซูฉิงยังถือว่าโชคดี อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตัวท็อป แต่ได้อันดับรองจากท้ายสุดอยู่สี่คน
เธอรู้มาตลอดว่าผู้ชายหลายคนดูหน้าตาเป็นหลัก และตัวเองก็ไม่ได้มีคุณสมบัติให้ใครชื่นชม
“จริง ๆ ฉันเองก็น่าเบื่อเหมือนกันนะ ฉันชอบคนหล่อ” ซูฉิงจะพูดความจริงออกมาก็ต่อหน้าเฉพาะสวีถิงเท่านั้น “ทั้งที่หน้าตาตัวเองก็ไม่ได้เรื่อง ยังชอบผู้ชายหล่ออีก”
ตอนที่เธอตามจีบหลินเฟิง มีคนไม่น้อยคอยพูดให้เธอถอดใจ
เฉินเชี่ยนที่เป็นคู่แข่งในการตามจีบหลินเฟิงสวยกว่าเธอมาก แต่เพราะซูฉิงประจบเก่งกว่า อีกทั้งตอนนั้นหลินเฟิงก็ต้องการคนเอาใจใส่ เขาถึงเลือกเธอ
ความจริงใคร ๆ ก็รู้ว่าหลินเฟิงแค่เล่น ๆ กับเธอเท่านั้น
ถึงอย่างนั้น ซูฉิงก็ยังเต็มใจทุ่มเท เพื่อได้ใช้เวลาอยู่กับหลินเฟิง
ลับหลัง เฉินเชี่ยนถึงกับยุให้พวกผู้ชายตั้งฉายาให้เธอว่า “หมาเลียผู้ชายระดับสุดยอด”