บทที่ 63 ครั้งสุดท้าย
เสิ่นเจวี๋ยพูดอย่างดูแคลนว่า “ก็แค่ปฏิกิริยาทางร่างกาย อย่าคิดว่าตัวเองมีเสน่ห์นักเลย”
“ฉันก็ไม่ได้มีเสน่ห์อะไรหรอก ไม่งั้นเมื่อกี้นายคงช่วยฉันไปแล้ว จะปล่อยให้ฉันทรมานจนถึงตอนนี้ทำไม” น้ำเสียงซูฉิงฟังดูน้อยใจอยู่บ้าง “ฉันอ้อนวอนนายมาตลอดเลยนะ คุณเสิ่น”
เธอไม่ได้ดึงคอเสื้อเขาอย่างฝืนใจ แต่กลับกอดเขาแล้วถูไถไปมา ออดอ้อนไม่หยุด
ราวกับมีกองไฟไร้ที่มาลุกโชนและวิ่งพล่านไปทั่วร่างเขา
“พอได้แล้ว” เสิ่นเจวี๋ยบีบเอวเธอ พลางข่มขู่ด้วยสายตา
ทั้งคู่สบตากันอยู่นาน ซูฉิงจ้องเขาไม่กะพริบ ดวงตากลมโตใสกระจ่างคู่นั้นเผยความปรารถนาที่มีต่อเขาอย่างไม่ปิดบัง
ลูกกระเดือกของเสิ่นเจวี๋ยขยับขึ้นลง เขาตัดสินใจทำเรื่องที่แม้แต่ตัวเองยังรู้สึกเหลวไหล
“ครั้งสุดท้าย”
“ได้ รีบหน่อยสิ” พอได้รับอนุญาต ซูฉิงก็รีบร้อนถอดเสื้อคลุม
“ฉันยังพูดไม่จบ ต่อไปห้ามโผล่มาให้ฉันเห็นอีก” เสิ่นเจวี๋ยยื่นมือที่เส้นเลือดปูดโปนออกมา ปลดเข็มขัด “หลังจากนี้ฉันจะชดเชยให้เธอเป็นเงินก้อนหนึ่ง จากนี้ไปเราสองคนก็หายกัน”
ถึงเขาจะยอม แต่ก็เพราะตัวเองถูกปลุกความต้องการขึ้นมาเหมือนกัน เขาต้องทำให้เธอเข้าใจว่าระหว่างพวกเขาไม่มีความรู้สึกใด ๆ ทั้งนั้น เป็นแค่ความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย
หลังจากนี้ ต่างคนต่างไม่รู้จักกัน
ซูฉิงอยู่ในสภาพมึนงงจนคิดตามตรรกะของเขาไม่ทัน ทั้งที่เธอตั้งใจจะใช้ประโยชน์จากเขาแท้ ๆ ทำไมเขาถึงกลับจะชดเชยให้เธอเสียเองล่ะ?