"พลังลับขั้นต้นขั้นสูงสุด?"
เซียวอี้สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของชายในชุดสูทพลางเลิกคิ้ว
เมื่อได้ฟังบทสนทนาของทั้งคู่ หลายคนที่สามารถเข้าถึงข้อมูลในระดับหนึ่งต่างพากันเปลี่ยนสีหน้า
"เหล่าหวง คนคนนี้มีพลังพอๆ กับนายหรือเปล่า?"
บุคคลสำคัญคนหนึ่งถามบอดี้การ์ดที่เขาจ้างมาด้วยเงินเดือนปีละสิบล้าน
"แข็งแกร่งกว่าผมอีก"
เหล่าหวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
"ข้าเป็นแค่พลังลับขั้นต้น"
"ผู้ฝึกยุทธโบราณคืออะไร? พลังลับขั้นต้นขั้นสูงสุดหมายความว่ายังไง?"
บางคนที่ไม่เข้าใจต่างเต็มไปด้วยความสงสัย
"แข็งแกร่งมาก? แค่ไหนกัน? จะสู้จ้าวสงครามราชาทหารได้ไหม?"
"เฮอะ พลังลับขั้นต้นขั้นสูงสุดอย่างน้อยก็สู้กับจ้าวสงครามราชาทหารได้เป็นสิบคน!"
"บัดซบ เจ๋งขนาดนี้ งั้นเซียวอี้ก็ตายแน่ๆ เลยสิ?"
"อืม ยังเด็กเกินไป ถึงแม้เขาจะเป็นผู้ฝึกยุทธโบราณ ก็คงมีพลังแค่พลังลับขั้นต้นมากที่สุด"
ไม่ว่าจะเป็นบอดี้การ์ดผู้ฝึกยุทธโบราณอย่างเหล่าหวงหรือฝูงชนที่มุงดู ต่างก็ไม่เห็นว่าเซียวอี้จะมีโอกาสชนะ
"ในเมื่อเจ้าเองก็รนหาที่ตาย ข้าก็จะช่วยให้สมใจ ฆ่า!"
ระหว่างที่พวกเขากำลังพูด ชายในชุดสูทก็ตะโกนลั่นและพุ่งเข้าใส่เซียวอี้
เขาคิดว่าหมัดที่ใช้เมื่อครู่นี้คือพลังทั้งหมดของเซียวอี้แล้ว
ส่วนเข็มเงินนั่นก็แค่เขาไม่ทันระวังตัวเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรน่ากลัว!
ด้วยพลังของเขาแล้ว จะสู้เด็กหนุ่มคนหนึ่งไม่ได้เชียวหรือ?
"เหอะ"
เซียวอี้หัวเราะเย็น แล้วเตะออกไปด้วยเท้าขวาราวกับสายฟ้า
แคร็ก!
กระดูกหน้าอกของชายในชุดสูทบุ๋ม เลือดกระอักกระเด็นล้มลงกับพื้นและไม่ขยับเขยื้อนอีกต่อไป
ทั่วทั้งงานเงียบกริบราวกับเข็มตกยังได้ยิน ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
เพิ่งเริ่มต้นก็จบแล้วงั้นหรือ?
จะเป็นไปได้ยังไง!
นี่มันไม่เหมือนกับภาพในหัวพวกเขาเลยนะ!
"มีดีแค่นี้แล้วยังจะมาช่วยให้ข้าสมใจอีก?"
เซียวอี้ส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปหาชายวัยกลางคน
"เจ้า... เจ้าอย่าเข้ามานะ"
ชายวัยกลางคนหวาดกลัว ร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก
"ข้าก็เอาแมลงกู่ใส่ซูเหยียนด้วย ถ้าข้าตาย นางก็ไม่รอดเหมือนกัน!"
"ข้ารู้"
เซียวอี้พยักหน้า ที่เขาบอกว่าซูเหยียนมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ก็เพราะเขาสัมผัสได้ว่ามีแมลงกู่อยู่ในร่างของนาง
"ที่ใส่น่ะเป็นแมลงกู่รัก ใช่ไหม?"
"เจ้า... เจ้ารู้ได้ยังไง?"
ชายวัยกลางคนเบิกตากว้าง สะท้านสะเทือนใจยิ่งนัก
ส่วนซูเหยียนนั้นหน้าซีดเผือด ตัวนางก็มีแมลงกู่ด้วยงั้นหรือ?
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้หลอกนาง และก็ไม่ได้จงใจลูบคลำหน้าอกนางเพื่อฉวยโอกาสด้วยสินะ?
แคร็ก!
เซียวอี้เตะหักขาของชายวัยกลางคนอย่างแรง "ไอ้สารเลว ดูหน้าตัวเองสิ ยังจะกล้ามาคิดถึงคู่หมั้นของข้าอีก?"
"อ๊าก!"
ชายวัยกลางคนล้มลงกับพื้น ร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา
"ท่านเทพน้อย มันเรื่องอะไรกัน? แมลงกู่รักคืออะไร?"
ซูต้าไห่เป็นห่วงหลานสาว อดถามขึ้นไม่ได้
"แกเล่ามา!"
เซียวอี้กระชากผมของชายวัยกลางคน ลากเขามาอยู่ตรงหน้าซูเหยียน
"แมลงกู่รักเป็นแมลงกู่ชนิดหนึ่ง... เมื่อแมลงกู่รักโตเต็มที่แล้ว ถ้านางไม่ร่วมห้องหอกับชายใด ก็จะต้องตายสถานเดียว!"
ชายวัยกลางคนจะกล้าไม่เล่าได้อย่างไร
ซูเหยียนรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ร่วมห้องหาก็คือ... เรื่องอย่างว่านั่นน่ะนะ?
แมลงกู่ชนิดนี้... ไร้ยางอายไปหน่อยจริงๆ!
"อ้อ ว่าแต่ร่วมห้องหากับใครล่ะ? กับแกหรือว่าใครก็ได้?"
เซียวอี้นึกอะไรขึ้นได้ ถามขึ้น
แมลงกู่รักมีหลายชนิด
บ้างก็ทำให้นางหลงรักผู้ที่ปล่อยแมลงกู่จนหมดหัวใจ บ้างก็รุนแรงและตรงไปตรงมากว่านั้น คือจะพ้นตายได้ก็ต่อเมื่อยอมมอบกายให้ผู้ปล่อยกู่เท่านั้น
"เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรของเจ้า!"
ซูเหยียนโกรธจัด
"อะแฮ่ม ข้าก็ต้องถามให้ชัดเจนน่ะสิ นี่มันเป็นคำถามสำคัญนะ"
เซียวอี้กระแอมแห้ง
ผู้คนในงานก็ต่างพากันเงี่ยหูฟัง คำถามนี้... ไม่ว่าชายหญิงแก่เด็กก็สนใจกันทั้งนั้น!
"ไม่ ไม่ใช่ข้า แมลงกู่รักของข้าแบ่งเป็นตัวผู้ตัวเมีย ตัวที่อยู่ในร่างนางคือตัวเมีย ถ้าไม่มีเจ้านำทางให้ตัวผู้ ใครก็ได้ทั้งนั้น"
ชายวัยกลางคนรีบตอบ
"ดี ดี ดี"
ซูต้าไห่ฟังดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
"ท่านเทพน้อย เสี่ยวเหยียนฝากเจ้าด้วย ข้าจะให้พวกเจ้าเข้าหอเดี๋ยวนี้..."
"ท่านปู่!"
ซูเหยียนเปลี่ยนสีหน้า
"เสี่ยวเหยียน นี่ไม่ใช่แค่การเข้าหอนะ แต่เพื่อช่วยชีวิตเจ้าด้วย ยังไงก็ต้องเข้าเร็วหรือช้าอยู่ดี ใช่ไหม?"
ซูต้าไห่ยิ้มจนตาหยี
"เข้าช้าสู้เข้าเร็วไม่ได้ งั้นเอาเลยตอนนี้!"
ฟังคำพูดของซูต้าไห่แล้ว เซียวอี้ก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ ตาเฒ่าคนนี้มีลูกเล่นดีนี่นา
"หัวเราะอะไร!"
ซูเหยียนไม่กล้าลงกับท่านปู่ แต่กับเซียวอี้นางไม่เกรงใจอยู่แล้ว
"อืม ข้าว่าท่านปู่ของเจ้าพูดมีเหตุผลดีนะ..."
เซียวอี้พูดพลางยิ้มน้อยๆ
"เจ้า!"
ซูเหยียนจ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง เจ้าคนนี้มันเกินไปแล้ว
"ฮ่าฮ่า มีเหตุผลใช่ไหมล่ะ?"
ซูต้าไห่ยิ่งยิ้มกว้าง
"ท่านเทพน้อย เจ้าอย่าถือสาเสี่ยวเหยียนเลย นางเป็นผู้หญิงที่ขี้เหนียวหน้าน่ะ... หลังจากนี้ก็ฟังที่ข้าจัดการเถิด"
จากนั้นเขาก็มองไปยังชายวัยกลางคนที่อยู่บนพื้น แววตาฉายแววสังหาร
เมื่อเขาเงยหน้ามองคนอื่นอีกครั้ง ก็กลับมาเผยรอยยิ้มอีกครา
"ทุกท่าน พบตัวคนร้ายแล้ว เรื่องนี้ก็ถือว่ายุติลงได้... อีกไม่กี่วันนี้ ขอให้รอข่าว เมื่อถึงเวลาขอเชิญทุกท่านมาดื่มเหล้ามงคล"
"ได้"
พอได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รู้ว่าถึงเวลาต้องจากแล้ว
ที่เหลือไม่ว่าจะเป็นการจัดการคนร้ายหรือการเข้าหอ... ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะดูได้!
มีบุคคลสำคัญเดินเข้ามา ต้องการทำความรู้จักกับเซียวอี้
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่พลังที่จะทำให้ฟื้นคืนจากความตายและพลังยุทธโบราณก็คุ้มค่าที่จะรู้จักแล้ว
พวกเขาส่งนามบัตรให้ทีละคน และขอข้อมูลติดต่อของเซียวอี้
เซียวอี้ลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็บอกรหัสโทรศัพท์เมื่อสามปีก่อนไป
รหัสนี้เขาเองยังเกือบลืมไปแล้ว
"ไม่ได้ลงจากเขาโจวซานมาสามปี ถือว่าหายตัวไปสามปี... ไม่รู้ว่าในโลกนี้ยังมีตำนานจ้าวยมโลกอีกหรือเปล่า?"
เซียวอี้พึมพำในใจ
ไม่ไกลออกไป ซูเหยียนมองเซียวอี้ที่พูดคุยหยอกล้อกับเหล่าผู้มีอิทธิพลอย่างออกรสชาติ ในดวงตาวาววามด้วยประกายน่าสนใจ
ผ่านไปไม่นาน ผู้คนก็จากกันจนหมด
"คนมา เอาพวกมันมัด แล้วขังไว้ก่อน"
ซูต้าไห่สั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"เอาหอไว้ทุกข์ออกไปซะ เลือกวันที่ดีแล้วจัดพิธีแต่งงาน! และที่ข้าบอกไปก่อนหน้านี้ เงินสดสองร้อยล้าน คฤหาสน์ครึ่งเขา รีบจัดการให้เรียบร้อยโดยเร็ว!"
"ครับ!"
ซูหมิงฮุยรีบขานรับ
"ท่านเทพน้อย เรื่องแมลงกู่ของเสี่ยวเหยียนรบกวนเจ้าด้วยนะ"
เมื่อหันมาทางเซียวอี้ ซูต้าไห่ก็ยิ้มขึ้นอีกครั้ง
"ท่านปู่..."
ซูเหยียนร้อนใจ
"เสี่ยวเหยียน ท่านปู่ก็เป็นห่วงสุขภาพของเจ้านะ ลองคิดดูสิ มีแมลงอยู่ในตัวเจ้าน่ะ อันตรายแค่ไหน!"
ซูต้าไห่พูดอย่างจริงจัง
"นอกจาก... การร่วมห้องหาแล้ว ไม่มีทางอื่นเลยหรือ?"
ซูเหยียนไม่ยอมแพ้ ถามชายวัยกลางคน
"ไม่มีแล้ว"
ชายวัยกลางคนส่ายหน้า
"แถมนี่ยังเป็นตอนที่ตัวกู่อีกตัวยังไม่มีโฮสต์นะ ถ้ามีแล้วก็ต้องให้โฮสต์ตัวนั้นเท่านั้น"
"..."
ซูเหยียนค่อนข้างหมดหวัง ไม่ร่วมห้องหาก็ต้องตายงั้นหรือ?
"แค่ร่วมห้องหาก้ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?"
ซูต้าไห่ก็ถามย้ำอีก เพราะเกี่ยวกับความเป็นความตายของหลานสาว
"ใช่"
ชายวัยกลางคนพยักหน้า
"เสี่ยวเหยียน ได้ยินไหม? ตอนนี้มีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวที่ช่วยชีวิตเจ้าได้"
ซูต้าไห่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและจริงใจ
"การหมั้นระหว่างเจ้ากับท่านเทพน้อยถูกกำหนดไว้นานแล้ว อีกไม่กี่วันท่านปู่จะจัดพิธีแต่งงานให้พวกเจ้า แต่งออกเรือนอย่างสมเกียรติ... การเข้าหอวันนี้ ก็แค่ล่วงหน้ามาก่อนเท่านั้น"
ซูเหยียนมองเซียวอี้ ยังไม่เต็มใจนัก
จะ... ยอมมอบตัวให้ชายแปลกหน้าเช่นนี้หรือ?
นี่มันครั้งแรกของนางเลยนะ!