เลือนรางนัก เซี่ยเหยียนคล้ายมองเห็นผู้คนอื่น ๆ ในโลกใบนี้ผ่านตัวจิ่งอี้ม่าย และค่อย ๆ เข้าใจความหมายของที่พักพิงปลอดภัย
เซี่ยเหยียนถูกโอบล้อมด้วยบรรยากาศแห่งความเมตตาสงสารทีละน้อย นางคิดว่าควรพยายามให้มากกว่านี้ พยายามสร้างที่พักพิงให้คนเหล่านั้น พยายามให้พวกเขาได้กินอิ่ม ต่อให้ต้องแลกทุกสิ่ง ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม...
ทันใดนั้นเซี่ยเหยียนก็ได้สติ ไม่ใช่สิ! เธอมาที่นี่เพื่อพักผ่อน ต่อให้มีใจอยากช่วยคน ก็ทำได้แค่เท่าที่กำลังไหว ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ!
เซี่ยเหยียนละสายตาแล้วลองรองเท้าต่อ ปล่อยให้จิ่งอี้ม่ายแทะกระดูกกินเนื้ออยู่ตรงนั้น
ในเมืองรองเท้ามีแบบให้เลือกมากมาย เธอดูแบบที่ชอบก่อน อย่างที่สองคือราคา และอย่างที่สามคือความสบาย
หยิบกล่องรองเท้าออกมาแล้ว เซี่ยเหยียนก็สวมรองเท้า ลองส่องกระจกดู พอรู้สึกว่าใช้ได้จึงวางซ้อนกันไว้ข้าง ๆ
ตอนนี้เธอชินกับซากศพซอมบี้ที่อยู่รอบตัวจนทำเป็นมองไม่เห็นได้แล้ว
เห็นบ่อยเข้าก็ชินเอง จะโยนทิ้งไปไว้ข้าง ๆ ก็ยุ่งยากเกินไป
เมื่อเดินดูบริเวณนี้จนเกือบทั่วแล้ว เธอก็เก็บรองเท้าที่ตัดสินใจเอากลับเข้าห้อง
มื้อนี้ต้องเป็นมื้อในฝันของจิ่งอี้ม่ายแน่ ๆ ต่อไปเขาคงมีเรื่องอาหารให้เอาไปฝันแล้ว
พอกินจนพุงกาง เขาก็เอนตัวนอนคิดฟุ้งซ่าน
ตอนนี้ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมสาวงามนับไม่ถ้วนในฐานที่มั่นถึงอยากเข้าหาหัวหน้ากลุ่มนัก ในขณะที่คนอื่นต้องดิ้นรนแทบตายเพื่ออาหารมื้อต่อไป พวกเธอยังเลือกอาหารได้ด้วยซ้ำ
ขาใหญ่ “สุดแกร่ง” อย่างเถ้าแก่เซี่ย เขาเองก็อยากเกาะขึ้นมาบ้าง
ไม่ต้องอะไรมาก แค่ให้เขากินกระดูกหมูตุ๋นสองมื้อต่อสัปดาห์ก็พอ ต่อให้ได้แค่มื้อเดียว เขาก็เอา!