“ขอโทษนะคะ คุณลูกค้า เมื่อกี้ฉันไม่เห็นว่าคุณอยู่ตรงไหน” เซี่ยเหยียนยิ้มอย่างเก้อเขิน
เด็กสาวตรงหน้าเธอสูงแค่ระดับอก รูปร่างผอมบางเล็กจ้อย ในกลุ่มผมหนาบนศีรษะมีเขาเล็ก ๆ สองข้างที่ดูฟูนุ่มโผล่ให้เห็นราง ๆ
ดวงตากลมโตชุ่มฉ่ำ ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดูท่าทางไม่ค่อยพอใจ
“ฮึ ยกโทษให้ก็ได้” เธอพองแก้ม สายตากวาดมองเครื่องไปมา “ฉันอยากพักที่นี่”
“ได้เลย ลองอ่านกฎที่อยู่ข้างบนดู เข้าใจง่ายมาก”
ลู่เจวี๋ยกำลังจะบอกว่าตัวเองอ่านหนังสือไม่ออก แต่พอเห็นภาพประกอบด้านบน เธอก็ไล่ดูไปทีละส่วน แล้วกลับเข้าใจขึ้นมาได้
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนล้วงกระเป๋าควานหาอยู่นานกว่าจะหยิบแก่นพลังออกมาได้หนึ่งเม็ด จากนั้นก็เงยหน้ามองเซี่ยเหยียนด้วยแววตาน่าสงสาร “ฉันมีแค่นี่ แลกเป็นแต้มได้ไหม”
เซี่ยเหยียนเองก็นิ่งไปเช่นกัน เธอต้องฝืนใจอย่างหนักถึงไม่ยื่นมือไปลูบหัวเด็กสาว ผมฟูนุ่มนั่นมีเขาเล็ก ๆ นุ่มฟูอยู่สองข้าง
อยากลูบจริง ๆ!
ลู่เจวี๋ยเห็นเธอเงียบไปตั้งนาน ก็เริ่มผิดหวัง
เมื่อกี้เธอแอบอยู่หลังต้นไม้มองอยู่นานเลยนะ คนสองคนนั้นก็เอาของแบบนี้ออกมา ไม่เพียงแลกแต้มได้ ยังใช้แต้มแลกของจากเครื่องนั่นได้ด้วย!
เธออยู่ไกลขนาดนั้นยังได้กลิ่นเลย! หอมมาก!
แถมเธอก็กระหายน้ำด้วย...
เธอเหลือบมองถังน้ำที่เต็มเปี่ยมอีกครั้ง
พี่ชายเคยบอกว่าเธอหยิบของของเขาได้ตามใจ แต่ห้ามหยิบของคนอื่นตามใจชอบ
ฮือ ๆ...พี่ชาย...คิดถึงจัง...เสี่ยวลู่กระหายน้ำแล้ว...
“...ไม่ได้เหรอคะ...?” ลู่เจวี๋ยน้ำตาคลอ ปากน้อย ๆ เบะออก แก้มป่องตุ่ย
สรุปว่าได้หรือไม่ได้กันแน่...
“ธ...ทำไมคุณถึงลูบหัวฉันเหมือนพี่ชายเลย...” ลู่เจวี๋ยน้อยใจสุด ๆ เธอพลัดหลงกับพี่ชายโดยไม่ตั้งใจ ระหว่างทางก็ต้องหลบสัตว์ประหลาดด้วยความหวาดกลัว ทั้งยังไม่ได้กินอะไร ไม่มีน้ำดื่ม แล้วยังถูกพี่สาวคนสวยลูบหัวอีก