เคยได้ยินมานานแล้วว่าผู้มีฝีมือสูงส่งมักมีรสนิยมพิเศษ แต่สวี่เซิ่นไม่คิดเลยว่ารสนิยมของอวิ๋นเฉินจะแปลกประหลาดถึงเพียงนี้
เพิ่งร่วมหลับนอนกับสาวงามอันดับหนึ่งแห่งชางไห่ไปหมาดๆ ตอนนี้กลับคิดจะเล่นงานผู้ชายเสียแล้ว
มุมปากอวิ๋นเฉินกระตุก เขามองออกว่าสวี่เซิ่นกำลังคิดอะไร
“ฝันไปเถอะ! ตามฉันมา!”
อวิ๋นเฉินพาสวี่เซิ่นเข้าไปในห้องอาบน้ำ แล้วยกมือชี้ไปที่อ่างอาบน้ำ
“ตรงนี้คืออ่างยาอาบที่ฉันเตรียมไว้ให้คุณโดยเฉพาะ”
เขาเองก็ไม่อยากโกหก แต่จะให้บอกว่าเป็นอ่างที่ตัวเองแช่มาแล้วก็พูดไม่ออกจริงๆ อีกอย่างน้ำยาในอ่างนี้มีมูลค่าอย่างน้อยสามสิบกว่าล้าน จะเททิ้งไปเฉยๆ ก็เสียดายแย่
สวี่เซิ่นถึงได้โล่งใจลงอย่างแท้จริง
จากนั้นน้ำตาแห่งความซาบซึ้งก็แทบไหลอาบแก้ม
ตอนมาถึง เขาได้ยินซู ลั่วเวยเล่าว่าอวิ๋นเฉินซื้อสมุนไพรล้ำค่าจากจี้ชื่อถังไปในราคาหนึ่งร้อยสี่สิบล้าน
ตอนนี้ต่อให้อวิ๋นเฉินมีรสนิยมแบบนั้นจริงๆ เขาก็คิดว่าตัวเองกัดฟันทนไหว
“อ้อ อย่าแช่นานเกินไปนะ พอทะลวงขั้นได้แล้วก็รีบขึ้นมา”
สมุนไพรล้ำค่ามูลค่าหลายสิบล้านนี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
ถ้าพลังหยางมากเกินไป ต่อให้ช่วยตัวเองด้วยวิธีแบบดั้งเดิมก็ไม่มีประโยชน์ ต้องมีพลังหยินมาปรับสมดุลเท่านั้น
อวิ๋นเฉินกลัวว่าอายุและเอวของสวี่เซิ่นจะรับไม่ไหว
สวี่เซิ่นรับปากอย่างแข็งขัน
อวิ๋นเฉินกำชับเรื่องที่ควรพูดจนครบแล้วก็ลงไปชั้นล่าง พบสาวงามอันดับหนึ่งแห่งชางไห่กำลังแกว่งชิงช้าเล่นอย่างเบื่อหน่าย
“ไปกันเถอะ!”
ซู ลั่วเวยมองไปด้านหลังอวิ๋นเฉินอย่างสงสัย
“คุณอาสวี่ล่ะคะ?”
อวิ๋นเฉินชี้ไปยังห้องของตัวเองบนชั้นสอง
“เขากำลังแช่น้ำอยู่”
“แช่...แช่น้ำเหรอ?” ซู ลั่วเวยไม่เชื่อเด็ดขาดว่าสวี่เซิ่นจะหย่อนยานถึงขนาดนี้
อวิ๋นเฉินยิ้มพลางยื่นมือโอบเอวบางราวกับบีบก็หัก “ฉันกำลังรักษาโรคให้เขาอยู่ ตอนนี้คุณไม่มีใครคุ้มกันแล้ว ต้องตามฉันไป”