ชีหยางกำมือเล็ก ๆ ของชีอานไว้แน่น แล้วละสายตากลับมา "ไม่ต้องไปสนใจเขา"
ชีอานก็เดินตามพี่สาวไปอย่างว่าง่าย
ชีเทียนฉือเห็นทั้งสองคนไม่ยอมสนใจตน ใบหน้าก็มีแววขุ่นเคือง แต่เขาเพิ่งถูกดุไป ตอนนี้จึงไม่กล้าก่อเรื่อง แต่การถูกละเลยแบบนี้ก็ทำให้เขาเสียหน้ามิได้ เขาจึงได้แต่กระทืบเท้า "อะไรนักหนา"
ชีหยางหันหลังเตรียมจะจากไป ก็พบว่าชายหนุ่มยังยืนอยู่ข้างกาย สายตาทั้งคู่สบกัน หลินหวยสวี่เอ่ยขึ้นก่อน "เดินทางปลอดภัยนะ"
ชีหยางหยุดฝีเท้าลงอย่างฉับพลัน แล้วตอบรับเบา ๆ ในลำคอ
ไม่นานมานี้ ทั้งสองเพิ่งตกลงอะไรกันได้ แต่ตอนนี้ ทั้งสองยืนอยู่ด้วยกัน ชายหนุ่มแต่งตัวสุภาพสะอาดสะอ้าน ส่วนเด็กสาวสวมใส่เสื้อผ้าที่เก็บมาจากเสื้อผ้าที่พี่สาวไม่ใส่แล้ว ซึ่งหลวมจนไม่เข้ากับรูปร่างเล็กบางของเธออย่างเห็นได้ชัด
หลินหวยสวี่ละสายตาจากใบหน้านุ่ม ๆ ของชีหยาง แล้วจึงมองไปที่ชีอาน เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อานอาน ระหว่างทางต้องจับมือพี่สาวเอาไว้นะ"
ชีอานพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ลาค่ะคุณครูหลิน"
สองสาวน้อยเดินไปตามทางดินชนบทกลับบ้านเรื่อย ๆ ส่วนชีเทียนฉือเดินไปได้ครึ่งทางก็ไม่รู้ว่าไปวิ่งเล่นอยู่ที่ไหนอีกแล้ว ชีหยางก็ไม่อยากจะไปตามหาเขา
ทุ่งนาสองข้างทางเป็นสีทองอ่อน ๆ เสียงจักจั่นดังไม่ขาดระยะ ลมร้อนพัดผ่านรวงข้าว เสียงใบไม้เสียดสีกันดังกรอบแกรบ ทำให้ชนบทดูสงบสุขขึ้นมาชั่วขณะ
แต่ความสงบสุขนี้คงอยู่ได้ไม่นาน เสียงอึกทึกก็ดังขึ้นจากตรงหัวมุมถนนด้านหน้า