พนักงานเสิร์ฟเดินถือถาดอาหารเข้ามาพอดี ทำให้บทสนทนาที่โหลวหยู่กำลังจะถามต่อต้องสะดุดลง
สปาเก็ตตี้ครีมส่งกลิ่นหอมนมเข้มข้น โรยหน้าด้วยใบมินต์เล็ก ๆ หนึ่งใบ หล่อนถ่ายรูปหนึ่งใบ แล้วตอบคำถามของโหลวหยู่ "กำลังคุยเรื่องแผนหลังกินข้าวเสร็จอยู่น่ะ"
โหลวหยู่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที "พวกเธอจะไปไหนต่อล่ะ?"
จี้ถิง-อวี่ตอบ "พวกเราตั้งใจจะไปเดินเล่นช้อปปิ้งกัน พวกนายล่ะ?"
"พวกเราไม่มีธุระอะไร ยังไม่ได้ตกลงกันเลย"
"งั้นไปด้วยกันไหม?"
ในเวลาแค่นิดเดียว สองคนที่นิสัยร่าเริงและเป็นคนง่าย ๆ ก็สร้างมิตรภาพขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว โหลวหยู่เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง ยังไงซะเขาก็เป็นคนชอบความครึกครื้นอยู่แล้ว แต่เขารู้ดีถึงนิสัยของเฉินจั้ว เลยหันไปมองเขา "นายไปไหม?"
เฉินจั้วหลุบตาลง พยักหน้าเบา ๆ โดยไม่ลังเล "ได้สิ"
เห็นท่าทีว่าง่ายอย่างนั้นของเขา โหลวหยู่ก็อึ้งไปชั่วครู่ เกิดความประหลาดใจขึ้นในใจเล็กน้อย เขาอดที่จะมองเฉินจั้วอีกสองสามตาด้วยความสงสัย รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล
โหลวหยู่รู้ดีที่สุดว่านิสัยของเฉินจั้วเป็นอย่างไร ต่อคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย เขามักจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาด รักษาระยะห่างอย่างเป็นมิตร
แต่วันนี้ไม่เพียงแต่ไม่ปฏิเสธ ยังตอบรับอย่างง่ายดายอีกด้วย
มีปัญหา
ยังไงก็ต้องมีปัญหา
พอดีกับที่น้ำในแก้วของชีหยางใกล้จะหมด หล่อนจึงหันไป "ช่วยหยิบกระติกน้ำให้หน่อยได้ไหมคะ?"
ภายในร้านอาหารวุ่นวายเสียงดัง เฉินจั้วก้มหน้าเข้าไปใกล้เพื่อฟังเสียงของหล่อนโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบกระติกน้ำและแก้วน้ำของหล่อนมา "เดี๋ยวเราจัดการเอง"