ชีหยางเข้าใจนิสัยของชีอวี่เป็นอย่างดี รู้ว่าตอนนี้ต่อให้เธอออดอ้อนอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์
เธอจึงทำเป็นสะบัดหน้าสะบัดตาลงอย่างอ่อนเพลีย ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
แต่ในใจกลับแอบคิดเลขในใจอย่างมีเลศนัย
ไม่เป็นไร ตอนกลางวันชีอวี่ต้องไปทำงานในเมืองเป็นส่วนใหญ่ ไปเช้าเย็นกลับ จะมาดูแลเธอได้อย่างไรกัน พอเขาออกไป เธอแอบหนีออกไปข้างนอกก็ไม่มีใครรู้หรอก
สุดยอดไปเลย
แต่เธอยังถอนหายใจไม่ทันจบ ชีอวี่ก็จัดการส่งช้อนยามาเข้าปากเธออย่างรวดเร็วฉับไว ความขมที่คาดไม่ถึงก็แผ่ซ่านไปทั่วช่องปากในพริบตา ใบหน้าเล็กๆ ของเด็กสาวขมวดย่นเป็นก้อนทันที
"ขมจังเลย"
ยาจีนโบราณยิ่งบริสุทธิ์เป็นพิเศษ ความขมนั้นทำให้ชีหยางรู้สึกขมตั้งแต่ลำคอลงไปจนถึงก้นบึ้งของหัวใจ ความรู้สึกคลื่นไส้ตามธรรมชาติทำให้ดวงตาของเธอแดงก่ำขึ้นเล็กน้อย
ชีอวี่มองท่าทางทั้งซบเซาและน่าสงสารของเธอ คิ้วที่เย็นชาแข็งกระด้างเป็นนิจอ่อนลงเล็กน้อย แววตาแวบหนึ่งมีความขบขันจางๆ แต่น้ำเสียงยังคงแข็งกระด้าง พูดอย่างจริงจังว่า "ดื่มต่อไป"
"ไม่เอา ไม่เอา" ชีหยางส่ายหน้าไปมาอย่างขัดขืน แล้วต่อรองกับเขา "พี่คะ เอางี้สิ พี่ทำให้หนูสลบก่อนแล้วค่อยป้อนยาได้ไหม?"
ชีอวี่ขมวดคิ้วจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ "...รีบดื่มเถอะ"
ชีหยางทำอะไรไม่ได้ สีหน้าเหี่ยวเฉายื่นมือไปหาเขา
ชีอวี่เหลือบมอง "ทำไม?"
"ส่งมาเลย หนูจะดื่มรวดเดียว" เด็กสาวพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เจ็บสั้นดีกว่าเจ็บยาว ให้ตัวเองจบเร็วๆ ดีกว่า
ชีอวี่อดยิ้มมุมปากไม่ได้ ถูกน้องสาวทำให้ขำออกมา