"ไม่รู้จัก"
สองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เซียวเช่ออวี้ทำหน้าบูดบึ้ง ส่วนชีอวี่เพียงกวาดตามองเซียวเช่ออวี้อย่างเย็นชา ก่อนจะหันกลับมาฉับไว
การปฏิเสธอย่างแข็งขันของทั้งคู่ทำให้เงียบลงครู่หนึ่ง
มารดาสกุลเซียวมองดูเด็กหนุ่มทั้งสองที่ดูเก้ๆ กังๆ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก จิตใจทั้งหมดตกอยู่ที่ใบหน้าที่คล้ายกับท่านกั๋วกงเซียวเหลือเกิน
ยิ่งดูยิ่งเหมือน
นางรักษารอยยิ้มอันอ่อนโยนไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นอีกครั้ง "ถ้าไม่เหมือนกัน ก็เป็นข้าที่เข้าใจผิดไปเอง งั้นเจ้าอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ?"
ชีอวี่ตะลึงไปเล็กน้อย
น้ำเสียงที่ดังเข้ามาในหูอ่อนโยนเบาบาง ไม่มีความห่างเหินหรือน่าเกรงขามของท่านหญิงกั๋วกงแม้แต่น้อย ทำให้เขานึกถึงคุณแม่ฉีโดยไม่รู้ตัว
ความระแวดระวังในใจของเด็กหนุ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาตอบอย่างนอบน้อม "ทูลท่านหญิง ข้าน้อยอายุสิบแปดแล้วขอรับ"
"สิบแปด..." ท่านหญิงกั๋วกงพึมพำเบา ๆ หันไปมองท่านกั๋วกงเซียวข้างกาย น้ำเสียงแฝงความซาบซึ้งใจ "ที่แท้ก็อายุเท่ากับเช่ออวี้ของเรา"
อายุสิบแปดเท่ากัน แต่ท่วงท่าของชีอวี่กลับสุขุมรอบคอบเป็นผู้ใหญ่ผิดวัย นึกถึงลูกชายของตัวเอง นางเหลือบมองเซียวเช่ออวี้ที่กำลังนั่งไม่เป็นท่า แล้วถอนหายใจอย่างจนใจ ยิ้มบาง ๆ แต่แฝงความรักใคร่อย่างชัดเจน "อายุเท่ากัน แต่เจ้ารู้จักกาลเทศะมากกว่าเช่ออวี้เราตั้งเยอะ เขาถูกเราตามใจจนเคยตัว ไม่มีความอดทนเลยสักนิด เทียบกับเจ้าแล้ว ห่างกันลิบลับ"