ช่วงก่อนวันหยุดวันชาติ ครั้งหนึ่ง ชีหยางตั้งใจโทรหาที่บ้าน พอรู้ว่าพ่อแม่ติดธุระกะทันหัน ไม่มีทางมารับเธอที่สนามบินได้ ชีหยางก็รับคำทันที แล้วหันไปยิ้มหวานบอกเฉินจั้ว
ตอนนั้นเฉินจั้วกำลังพลิกเอกสารงานอยู่ พอเธอเดินมา เขาก็วักแขนข้างหนึ่งโอบเธอเข้ามา วางปากกาลง แล้วดึงคนให้มาอยู่ในอ้อมแขน ขยี้แก้มน้อยๆ ของเธอ “งั้นดีเลย พอถึงแล้วฉันจะส่งเธอกลับบ้าน”
ชีหยางตอบตกลงอย่างหน้าตาเฉย
ที่สถานีรถไฟความเร็วสูง ผู้คนพลุกพล่าน เฉินจั้วมือหนึ่งลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของทั้งสองคน อีกมือหนึ่งจับมือเธอไว้อย่างเป็นธรรมชาติ คุมตัวเธออยู่ด้านหน้า หลบหลีกฝูงชนที่สัญจรไปมาอย่างหนาแน่น
ทั้งสองเดินไปที่มุมหนึ่งเพื่อเรียกแท็กซี่ พอเรียกเสร็จ เขาก้มลงมองใบหน้าเล็กๆ ของชีหยาง อดไม่ได้ที่จะหอมที่มุมปากของเธอเบาๆ
ท่าทางใกล้ชิดและเป็นธรรมชาติ
ชีหยางหันไปมองรอบๆ “ยังอยู่ข้างนอกอยู่นะ”
“แทบไม่มีคน” สายตาของเฉินจั้วที่ดูเข้มขึ้นเล็กน้อยจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าเธอตลอดเวลา พูดด้วยความอดใจไม่ไหว “แค่จูบครั้งเดียว”
แต่ไม่มีใครคิดว่า บนรถส่วนตัวที่จอดอยู่ไม่ไกล พ่อแม่ของชีหยางกำลังนั่งอยู่บนรถ พลันเห็นฉากนี้เข้าโดยไม่ทันตั้งตัว
ในรถเงียบสงัด
คุณแม่ฉีจ้องมองหนุ่มสาวสองคนที่คลอเคลียกันอยู่นอกหน้าต่างอยู่นาน สติยังไม่กลับมา วางโทรศัพท์ที่เตรียมจะโทรหาชีหยางลง พูดอย่างลังเล “นั่น... นั่นลูกเราเหรอ?”
คุณพ่อฉีไม่เชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน “ดูเหมือนใช่...”
ทั้งสองคนนั่งอยู่ในรถ จ้องหน้ากันไปมา
แล้วแท็กซี่ที่เฉินจั้วเรียกมาก็ไม่ได้ใช้ ยังไม่ทันได้กลับบ้าน ก็ต้องขึ้นรถของพ่อแม่ชีหยาง มุ่งตรงไปบ้านของชีหยาง กลายเป็นการไปเยี่ยมผู้ใหญ่อย่างเป็นทางการโดยไม่ได้เตรียมตัว