หมู่บ้านซีเหอ
เช้าวันนี้ ฟ้าดับพลันโปรยปรายละอองฝนลงมาอย่างซู่ซ่า กลางทุ่งนาไม่เหมือนในเมืองที่ปูด้วยอิฐหิน ดินถูกชะล้างด้วยสายฝนจนเปียกชื้น ทางเดินก็ยากลำบากขึ้น
พอเห็นฝนตก คุณแม่ฉีก็รีบพยุงตัวลุกจากเตียง ออกไปเก็บผ้าในลานบ้าน
ยังไม่ทันห่างไกล ก็ได้ยินเสียงของหลี่ชื่อเพื่อนบ้าน "โอ้ย! ร่างกายเธอไม่ค่อยดี แล้วยังจะออกมาอีกหรือไง? ระวังโดนลมหนาวจนเป็นหวัดนะ เรื่องแบบนี้ทำไมไม่ให้ชีอวี่ลูกชายเธอมาทำล่ะ?"
คุณแม่ฉียิ้มพลางโบกมือ "ผ้าแค่นี้ฉันก็เก็บไหวหรอก"
"พูดถึงก็แปลกนะ ช่วงนี้ไม่เห็นเสี่ยวอวี่กลับมาบ้านเลย?" เพื่อนบ้านสงสัย
คุณแม่ฉีเก็บผ้าไปพลางพูดไป "เขาไปทำงานที่จวนแห่งหนึ่งในเมือง ชื่อ...เหมือนจะเรียกว่าจวนกั๋วกง ช่วงนี้ต้องดูแลนายไม่ค่อยมีเวลาแม้แต่จะกลับบ้าน ตอนนั้นนายยังสั่งคนมาบ้านเราโดยเฉพาะ บอกว่าเขาทำงานดีมาก เป็นที่โปรดปรานของนายเลยล่ะ"
เพื่อนบ้านพอได้ยินคำว่าจวนกั๋วกงก็ตกใจ "งั้นก็หมายความว่า ต่อไปเสี่ยวอวี่ของเธอก็จะเป็นคนสนิทของท่านขุนนางน่ะสิ"
"ไหนๆ" คุณแม่ฉีโบกมือ ถ่อมตัวปาก แต่ในใจกลับแอบภูมิใจไม่น้อย
ลูกสองคนต่างก็ว่านอนสอนง่าย พูดถึงชีอวี่ไม่ต้องพูดถึง แม้แต่หยางหยางก็ยังหารายได้เองได้ ช่วงนี้ซื้อโสมบำรุงสุขภาพเข้าบ้านไม่น้อย จนคุณแม่ฉีดูแล้วยังรู้สึกเสียดายมาก
แต่ลูกมีความสามารถ แม่คนไหนจะไม่ดีใจล่ะ
เธอคุยกับเพื่อนบ้านอีกสองสามคำ ก็เดินกลับบ้าน ทันใดนั้นก็หันไปได้ยินเสียงล้อรถดังเอี๊ยดอ๊าด เธออดไม่ได้ที่จะหันไปมองตามเสียง