ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น หยางหยางกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากของเธอขยับเล็กน้อย พูดอย่างลังเล: "คุณ...คุณเป็นพี่ชาย..."
เมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพอใจ ชีอวี่จึงค่อย ๆ ผ่อนคลายสีหน้า เผยรอยยิ้มอ่อนโยน "ใช่ ฉันเป็นพี่ชายเธอ เมื่อก่อนเป็น ตอนนี้ก็เป็น ต่อไปก็เป็นด้วย ไม่มีใครอื่น"
ไม่มีใครคิดจะเข้ามายุ่งในครอบครัวของพวกเขาได้
หยางหยางแอบคิดในใจ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าพี่ชายของเธอดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกติไป
แต่เธอก็พูดไม่ได้ว่ามันผิดตรงไหน สุดท้ายเธอก็สรุปว่าเป็นเพราะชีอวี่ยังรับเรื่องนี้ไม่ได้ในตอนนี้ คงต้องใช้เวลาทำใจสักพัก
เสียงพูดคุยของทั้งคู่เล็ดลอดเข้ามาในบ้านอย่างแผ่วเบา ไม่รู้ว่าคุณแม่ฉีออกมาตอนไหน ใบหน้าของเธอดูอิดโรยเป็นพิเศษ คงจะไม่ได้นอนทั้งคืน เมื่อเห็นร่างของชีอวี่ คุณแม่ฉีก็โบกมือเรียก "เสี่ยวอวี่ เข้ามาหาแม่หน่อย"
ชีอวี่มองไปทางนั้น ก่อนจะหันกลับมาตบไหล่หยางหยางเพื่อปลอบ "หยางหยางหิวก็กินข้าวก่อนเลย ไม่ต้องรอพี่"
พูดจบ ชีอวี่ก็เดินตามคุณแม่ฉีเข้าไปในบ้าน
หยางหยางไม่รู้ว่าทั้งคู่พูดอะไรกันประมาณครึ่งชั่วโมง ชีอวี่ถึงได้ออกมา เธอแอบมองเขา รู้สึกได้ว่าเขาเหมือนกับเมื่อก่อนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ราวกับว่าเรื่องเมื่อวานไม่เคยเกิดขึ้นเลย
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ ชายหนุ่มสีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย วางไข่ชาที่ปอกแล้วลงในชามของเธอ จากนั้นจึงถามอย่างสงบ: "หยางหยางมองอะไรอยู่?"