ครึ่งทางที่เหลือ ชีอวี่ที่รู้ตัวแล้วว่าตนเองถูกหลอก ไม่พูดอะไรสักคำ ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรง คิ้วขมวดมุ่น
ชีหยางได้หนังสืออ่านเล่นที่ตัวเองเฝ้าฝันถึงกลับคืนมา อารมณ์ดีเป็นพิเศษ จึงเดินตามหลังชีอวี่ไปพลางจ้อไม่หยุดปาก "พี่ชาย อย่าเดินเร็วแบบนั้นสิจ๊ะ ฉันจะตามพี่ไม่ทันอยู่แล้ว"
ชายหนุ่มไม่ตอบ ยังคงเดินหน้าไม่หันกลับ แต่ฝีเท้ากลับช้าลงเรื่อยๆ
ชีหยางที่ตามมาทันอดยิ้มมุมปากไม่ได้ คิดในใจว่าพี่ชายของเธอนี่น่าสนใจจริงๆ โดนแกล้งนิดหน่อยก็ไม่ไหวแล้ว
หญิงสาวรูปร่างคล่องแคล่วงดงาม ยามยิ้มคิ้วตาก็โค้งสวย ลักยิ้มจางๆ ปรากฏอยู่บนแก้ม ทำให้ผู้คนที่สัญจรไปมาตามท้องถนนพากันเหลียวมอง
ชีอวี่สวมเสื้อผ้าหยาบกร้าน แต่กลับเลี้ยงดูน้องสาวได้เป็นอย่างดี
เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าazure แม้จะไม่ถือว่าหรูหรา แต่ก็ไม่เห็นร่องรอยของความยากจนเลยแม้แต่น้อย
สายตาของบางคนจ้องมองไปที่ชีหยางอย่างไม่ปิดบัง ชีอวี่ที่ตอนแรกก้มหน้าก้มตาเดินไปเรื่อย คิดในใจยังแค้นใจกับเนื้อหาที่น่าอายในหนังสืออ่านเล่น พอเหลือบไปเห็นสายตาที่ไม่ดีหลายคู่ สีหน้าก็บึ้งลงทันที
เขาหันข้างมองอย่างเย็นชา ความเยือกเย็นปกคลุมดวงตา ไล่สายตาที่กล้าจ้องมองกลับไปหมด
ชายหนุ่มดูน่าเกรงขามมาก คนพวกนั้นจึงรีบหดสายตากลับอย่างเสียไม่ได้ ต่างไม่กล้ามองไปทางนั้นอีกแม้แต่น้อย
เดินทางกลับถึงบ้านอย่างราบรื่น
ชีอวี่ทำงานหนักมาทั้งวัน กลับมาก็ไม่ได้พัก พอเข้าประตูก็ตรงเข้าไปในครัว เสียงฟืนแตกดังเปราะๆ บ้านเล็กๆ อบอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็ว