เช้าวันรุ่งขึ้น ชีหยางก็ถูกเสียงเจี๊ยวจ๊าวในลานบ้านปลุกให้ตื่นแต่เช้าตรู่
เธอยังงัวเงียอยู่ ลูบตาปรือ ๆ เดินออกจากห้องไปอย่างช้า ๆ กำลังจะเอ่ยปากถามว่าชีอวี่ทำอะไรกันอยู่ในบ้าน แต่ก็ต้องเบิกตากว้างเล็กน้อย
ลานบ้านไม่ได้ใหญ่นัก ปกติชีอวี่จะดูแลทำความสะอาดอยู่เสมอ แต่ตอนนี้ในลานบ้านกลับมีลูกไก่ลูกห่านสี่ห้าตัวโผล่มาลอย ๆ กำลังซนวิ่งชนกันไปมาอยู่กลางลาน
ดวงตาของชีหยางเป็นประกายวาววับ
ชีอวี่กำลังก้มตัวก่อรั้วไม้เล็ก ๆ อยู่ที่มุมกำแพง พอได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ข้างหลัง เขาก็หันข้างไปก็เห็นดวงตาเป็นประกายของน้องสาว
คิ้วอันคมเข้มของเขาคลายออกทันที มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
ชีอวี่เก็บคำพูดของแม่ไว้ในใจทั้งคืน พอฟ้าสางก็รีบลุกขึ้นเข้าเมือง ตั้งใจใช้เงินที่ตัวเองเก็บออมไว้อุดหนุนซื้อลูกสัตว์ปีกสองสามตัวจากตลาด หวังว่าจะช่วยแก้เหงาให้เธอได้ ให้เธอมีอะไรทำฆ่าเวลาในยามว่าง
เขามองหญิงสาวที่วิ่งตรงมาหาเขาอย่างกระตือรือร้น ในใจก็อ่อนยวบลงไป กำลังจะพูดว่านี่คือเพื่อนใหม่ที่หาให้เธอ ก็เห็นเด็กสาววิ่งไปที่ขอบรั้วอย่างรวดเร็ว แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวังว่า “พี่คะ บ้านเราจะปรับปรุงอาหารการกินแล้วเหรอ?”
ชีอวี่: ?
รอยยิ้มของชายหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ เขานิ่งงันไปสองสามวินาทีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ชีหยางย่อตัวลงแล้ว ยื่นมือออกไปอย่างลองเชิงเพื่อจะจับลูกห่านที่อ้วนที่สุดในนั้น
ชีอวี่มองลูกสัตว์ที่กระโดดไปมาเต็มพื้นอย่างเงียบ ๆ แล้วขอโทษในใจ