บทที่ 9 สิ่งที่พุ่งออกมาจากปากปลา
หลี่ซือถงลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “นายเข้าไปทางประตูหน้าก่อน เบนความสนใจของเธอไว้ ส่วนฉันจะปีนเข้าทางหน้าต่างด้านหลัง แล้วลอบโจมตีจากข้างหลัง”
ลองฟังสิ่งที่ตัวเองพูดหน่อยไหม?
“เธอประเมินฉันสูงเกินไปแล้ว ด้วยฝีมือตอนนี้ของฉัน แค่เจอหน้ากันก็คงต้านไม่ไหวแล้ว อีกอย่างตอนนี้ฉันหิวมาก ไม่มีแรงจะสู้ด้วยซ้ำ”
เจียงเซี่ยยิ้มเจื่อนๆ พลางโบกมือ ไม่มีความคิดจะอวดฝีมือแม้แต่น้อย
เรื่องแบบนี้จะฝืนทำเก่งไม่ได้
หลี่ซือถงยิ้มบางๆ “วางใจเถอะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากหรอก ไม่ถึงกับเจอหน้านายปุ๊บแล้วฆ่านายได้ทันที ที่ให้ร่วมมือกับฉันลอบโจมตีจากด้านหลัง ไม่ใช่เพราะสู้เธอไม่ไหว แต่เพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องเอิกเกริก ทางที่ดีที่สุดคือจัดการเธอโดยไม่ให้ใครรู้ตัว และที่สำคัญกว่านั้น ฉันอยากให้โอกาสนายได้ฝึกฝนสักครั้ง”
“ฉันว่าเรื่องนี้เราค่อยๆ คิดกันดีกว่า”
เจียงเซี่ยเคยคิดว่าสักวันตัวเองคงได้ลงสนามรบ แต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้ อย่าว่าแต่เวลาเตรียมตัวเลย แม้แต่เตรียมใจเขาก็ยังไม่ทัน เขามาที่นี่แค่จะมาเยี่ยมน้องสาวเองไม่ใช่หรือไง?
“นายไม่ไว้ใจฉันเหรอ?” หลี่ซือถงหรี่ตาลง แสงเย็นเยียบวาบออกมาจากช่องตาเรียวยาว
“เปล่าๆ ฉันจะไม่ไว้ใจเธอได้ยังไง แค่ฉันยังไม่พร้อมเท่านั้นเอง!”
“พร้อม? ไม่ใช่ทุกเรื่องจะให้เวลาเตรียมตัวอย่างเต็มที่หรอกนะ ครั้งนี้นายมัวแต่อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่กล้าลงมือ แบบนี้นายก็ไม่มีวันเติบโตขึ้นได้!”
หลี่ซือถงผลักไสเจียงเซี่ยออกจากห้องนอนเล็ก
หลังจากทั้งกล่อมทั้งขู่ ทั้งล่อลวงและบีบบังคับ เจียงเซี่ยก็ถือมีดสั้นทหารยาวยี่สิบเซนติเมตร ออกจากคฤหาสน์แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้คฤหาสน์ฝั่งตรงข้าม