ความเงียบสั้นๆ ผ่านไป หัวหน้าฝูงไฮยีน่าก็เอ่ยปากลดตัวลงอีกครั้ง "เสี่ยวชี ปีเอ๋ยขอร้องละกัน ปีเอ๋ยหวังจริงๆ ว่าแม่จะรออีกสักพัก"
หญิงสาวผมมวยที่กระดานจัดอันดับเจ็ดในตระกูลไฮยีน่าก้มหน้าลง
พูดเบาๆ "หนูแค่อยากเลิกโกหกเขา ความสำเร็จของเขาควรจะสูงส่งมาก เขาควรจะเป็นวีรบุรุษของเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่ตอนนี้กลับถูกดึงลงน้ำ..."
เมื่อนึกถึงไป๋หลิงชวนที่เปลี่ยนจากผู้ตื่นรู้ผู้ยึดมั่นในความถูกต้อง กลายเป็นคนที่ทุกข์ทรมาน ไม่เป็นมนุษย์ไม่เป็นผีแบบนี้ หัวใจของเธอก็รู้สึกผิดจนถึงขีดสุด แม้แต่หัวใจก็ปวดร้าวตามไปด้วย
เธอกับไป๋หลิงชวนรู้จักกันเมื่อกว่าหนึ่งปีก่อน ตอนนั้นเธอยังไม่เป็นเมล็ดมาร และไป๋หลิงชวนก็เพิ่งตื่นรู้ได้ไม่นาน
บ้านที่พวกเขาสองคนเช่าอยู่ตรงข้ามกัน เธอต้องยอมรับว่าตัวเองถูกผู้ชายหล่อคนนี้ดึงดูดมานานแล้ว
คืนหนึ่งเธอกลับจากทำงาน เห็นไป๋หลิงชวนนอนเลือดอาบอยู่บนพื้น ตั้งใจจะโทรเรียกรถพยาบาล แต่เขากลับห้ามไว้
เธอช่วยไป๋หลิงชวนทำแผล พันผ้าให้อย่างง่ายๆ แต่พอรุ่งขึ้นไป๋หลิงชวนก็หายตัวไป
จนหลายวันต่อมา เธอลงไปเดินเล่นคนเดียวตอนกลางคืน เจอเมล็ดมารตัวหนึ่ง
ไป๋หลิงชวนโผล่มาอีกครั้ง ช่วยเธอไว้
ไม่เพียงเล่าเรื่องราวของโลกนี้ให้เธอฟังหมด ยังให้ตั๋วเข้าสู่เขตปลอดภัยกับเธอด้วย บอกว่าภายในสามวันจะมีคนมารับ
แต่เธอไม่ได้ไปเขตปลอดภัย เพราะภายในสามวันนั้น เธอก็กลายเป็นเมล็ดมารเสียแล้ว...
เธอไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้ไป๋หลิงชวนฟัง เพราะไป๋หลิงชวนบอกว่า เมล็ดมารทั้งหมดควรตาย
แม้ทุกคนจะกลายเป็นเมล็ดมารโดยไม่รู้ตัว แต่ถ้าปล่อยให้พวกมันมีชีวิต ก็จะมีคนตายมากขึ้น
เธอเคยลองจบชีวิตตัวเอง แต่พลังชีวิตและความสามารถในการรักษาตัวเองอันแข็งแกร่งของเมล็ดมาร ทำให้เธอทนทุกข์ทรมาน