บทที่ 2 วิธีกินให้อิ่ม
เจียงเซี่ยปีนี้เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่ 3 ที่โรงเรียนซิงเหอหมายเลขหนึ่ง เดิมทีมีครอบครัวอบอุ่นปรองดอง และมีน้องสาวที่อายุน้อยกว่าเขาหกปี เป็นเด็กฉลาดแกมโกง
ทว่าสามปีก่อน อุบัติเหตุรถชนของบิดาทำให้ครอบครัวที่เคยมีความสุขแตกสลาย——ระหว่างพักรักษาตัวในโรงพยาบาล บิดาเกิดถูกตาถูกใจหญิงสาวที่เข้ารักษาตัวเหมือนกัน
เจียงเซี่ยอยู่กับมารดา ซึ่งมารดามักจะออกไปทำงานต่างเมืองจนไม่ค่อยอยู่บ้าน
สำหรับสาวน้อยบ้านแตกนั่น เจียงเซี่ยเกลียดชังสุดขั้ว และนางยังมีบุตรชายที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ก็น่ารังเกียจเช่นกัน
ในวันคล้ายวันเกิดครบ 12 ปีของน้องสาว เจียงเซี่ยพานางออกไปกินข้าวนอกบ้าน ตอนที่รับนางที่ใต้ตึกและกำลังจะจากไป ก็ได้ยินบุตรชายของสาวผู้นั้นบ่นพึมพำอยู่ด้านข้างว่า “ไอ้โง่สองคนนี่ ปล่อยให้แม่รวย ๆ ไม่ไปประจบประแจง ชอบอยู่กับยายหน้าซีดนั่น!”
คำพูดนี้ราวกับจุดชนวนถังดินระเบิด เจียงเซี่ยพุ่งเข้าไปแล้วก็เปิดศึกกับเขา!
เจียงเซี่ยไม่ค่อยมีประสบการณ์ต่อสู้ แต่วันนั้นกล้าหาญผิดปกติ ดุจหลี่ปู้ลงมาจุติ ไม่ว่าวิธีใดก็ตามล้วนจัดการไอ้หมอนั่นอย่างเต็มกำลัง สุดท้ายได้ผลสำเร็จรุ่งโรจน์!
ก็หลังจากต่อสู้ครั้งนี้กลับถึงบ้าน ในสมองก็ปรากฏข้อความนั้น: 【ลำดับเทวะ 001——สายลับ】
ความตื่นเต้นถึงขีดสุดทำให้เจียงเซี่ยนอนไม่หลับทั้งคืน
เขารู้สึกเหมือนตนถูกเทพเจ้าเลือก? แค่ดูข้อมูลเบื้องต้นนี่ ก็ราวกับสวรรค์ประทานพลังพิเศษบางอย่างแก่เขา!
แต่คำว่าสายลับด้านหลังนั่น ก็ทำให้เขาเต็มไปด้วยความสงสัย
เขาเคยลองหลายวิธี แต่ไม่สามารถสำแดงสิ่งที่เรียกว่า 【พลังสายลับ】 ออกมาได้ ร่างกายเปลี่ยนแปลงอย่างเดียวคือเขาหิวมาก สามวันมานี้ไม่ว่ากินแค่ไหนก็หิว
เดิมทีงานเลี้ยงวันเกิดอายุ 18 ปีของหลี่ซือถงเย็นนี้ เขาไม่ได้ตั้งใจมา เพราะหิวจนไม่มีแรงเดิน
ทว่าสัมผัสที่เหมือน "พวกพ้อง" บนตัวหลี่ซือถง ก็ทำให้เขาคิดว่านี่อาจเป็นจุดเปลี่ยน บางทีอาจได้คำตอบจากนาง
คำพูดที่หลี่ซือถงพูดกับเขาเมื่อครู่ ทำให้เจียงเซี่ยรู้สึกว่าคืนนี้เขามาถูกแล้ว
แต่ทั้งที่คำตอบอยู่ตรงหน้า อีกไม่นานจะเปิดเผย ใจเจียงเซี่ยกลับไม่ตื่นเต้น กลับมีความหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก นี่เป็นความกระวนกระวายว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ความกังวลไม่แน่ใจต่อสิ่งไม่รู้
ห้าทุ่มตรง งานเลี้ยงวันเกิดจบลงอย่างสมบูรณ์ ทุกคนต่างกลับบ้าน
เจียงเซี่ยไม่ได้กลับ ตามที่หลี่ซือถงบอก เขาหลบอยู่ในมุมมืด แอบอยู่ต่อ
ความหิวโหยอย่างรุนแรงทำให้เขาไม่อยากขยับตัวเลยแม้แต่น้อย แม้แต่การคิดก็ทำไม่ได้ ทั้งมึนงงงุนงง ใกล้จะขึ้นสวรรค์
เขารู้สึกเลา ๆ ว่าชีวิตของตนเหมือนหลอดเลือดที่กำลังลดลงทีละน้อย ถ้าไม่กินอะไรอีก ไม่ต้องพูดถึงสองวัน เกรงว่าคืนนี้ก็อาจไม่รอด
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้เจียงเซี่ยมีเพียงปณิธานเดียว
เขาต้องกินให้อิ่ม!
เขาต้องกินให้อิ่ม!
ทุกคนจากไปประมาณยี่สิบนาที ในที่สุดหลี่ซือถงก็มา
เจียงเซี่ยเอ่ยประโยคแรกอย่างรอไม่ไหวว่า “ทำอย่างไรถึงจะกินอิ่ม?”
“เจียงเซี่ย เจ้าตกลงเป็นคนรักของข้าได้ไหม?” ใต้แสงจันทร์สลัว หลี่ซือถงกระพริบตา ขนตายาว นัยน์ตาโตมาก
เจียงเซี่ยอึ้งงัน หากแต่ก่อน จอมยุทธ์ประจำชั้นอย่างหัวหน้าห้องมาจู่ ๆ ก็สารภาพรักกับเขา เขาคงเกิดความคิดมากมาย
แต่ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ได้มาก สมองที่อ่อนเปลี้ยไม่สามารถคิดเรื่องอื่นได้ “ก่อนอื่นเจ้าบอกข้าว่าจะกินให้อิ่มได้อย่างไร”
“เจ้าต้องตอบตกลงก่อน ตอบตกลงแล้วข้าจะให้เจ้ากินอิ่ม!”
“ได้” เจียงเซี่ยไม่เคยหิวถึงขนาดนี้มาก่อน
หลี่ซือถงเผยรอยยิ้มหวาน สีหน้าแฝงความซุกซน “อย่างนั้นนับจากนี้เจ้าคือคนรักของข้า เจ้าต้องฟังข้านะ!”
“ได้ ๆ ๆ ฟังเจ้า” ตอนนี้หัวสมองเจียงเซี่ยมีแต่วิธีการให้อิ่มท้อง
หลี่ซือถงหัวเราะเบา ๆ “อื้ม เจ้าคอยข้าอยู่ตรงนี้ก่อน จำไว้ว่าต้องซ่อนตัวดี ๆ ข้าให้เจ้าออกมา เจ้าค่อยออกมา”
เจียงเซี่ยอยากถามหลี่ซือถงว่าแท้จริงกำลังเล่นลิ้นอะไร แต่นางกลับหมุนตัวเดินจากไปแล้ว
หลี่ซือถงยืนอยู่บนท้องถนนว่างเปล่าไร้ผู้คน ลมหนาวพัดจนนางต้องกระทืบเท้า มือสองข้างประกบกัน ขยี้พลางเป่าลมหายใจ แม้มองจากระยะไกล นางก็ยังดูงดงามมาก
ที่นี่อยู่หลังเขตเมืองโบราณ อีกทั้งยามวิกาล รอบทิศไร้เงาคน เหลือเพียงใบไม้ร่วงกับสายลมเป็นเพื่อน
ไม่นาน เด็กหนุ่มผู้หนึ่งเดินลงมาจากถนนด้านบน ก้าวเร็วรี่
“สวีคุน?” เจียงเซี่ยที่ซ่อนอยู่หลังมุมกำแพงเมืองจ้องมองดู เหตุใดจึงเป็นเขา?
“เจ้ามาแล้ว?” หลี่ซือถงเก็บมือทั้งสองไว้ในกระเป๋าเสื้อ
“อืม...” สวีคุนพยักหน้า ค่อนข้างประหม่า
“เมื่อครู่คนมากเกินไป ข้าละอายเล็กน้อย เพราะฉะนั้น...” หลี่ซือถงหน้าแดงระเรื่อ
“ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไร...” สวีคุนเม้มปาก เขาตื่นเต้นเกินไปจนริมฝีปากแห้ง หัวใจเต้นระรัวไม่หยุด “เช่นนั้นที่ให้ข้าอยู่คุยกับเจ้าตามลำพัง แสดงว่าเจ้าเต็มใจคบกับข้าแล้วหรือ?”
หลี่ซือถงไม่ปริปาก ก้มหน้าอาย ๆ เหมือนเป็นการยอมรับโดยปริยาย
เจียงเซี่ยที่แอบอยู่ในความมืดอึ้งไป!
เดี๋ยวก่อน!
หยุดนะ!
เส้นเรื่องนี้ถูกต้องแล้วหรือ?
เจ้าให้ข้าเป็นคนรักของเจ้า ให้ข้าแอบอยู่ในความมืด จากนั้นเจ้าก็ออกไป ต่อหน้าข้าเกี้ยวผู้ชายอื่น?
เจ้านี่มันเล่นสนุกกับข้าใช่ไหม?
เจียงเซี่ยใจหายวาบ รู้สึกหัวเขียวด้วยความอึดอัด
“ไม่ ข้าไม่ได้อยากคบกับเจ้า หรือจะบอกว่า ข้าก็ไม่สามารถคบกับเจ้าได้แล้ว เพราะเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เจียงเซี่ยตอบตกลงสารภาพรักของข้าแล้ว!” หลี่ซือถงเงยหน้ามองสวีคุน ราวกับนางเพียงแค่อยากเล่นกับความรู้สึกของสวีคุนเท่านั้น
“อะ... อะไรนะ?” สวีคุนที่ยังอยู่ในความยินดีเหมือนมีกระแสไฟฟ้าพุ่งผ่านสมอง คำพูดนี้ทำร้ายเขาไม่น้อย ฝีเท้าหนุนหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
เจียงเซี่ยที่แอบอยู่ในความมืดพยักหน้าอย่างพอใจ
อืม... สบายใจขึ้นแล้ว!
“เจ้าคบกับเจียงเซี่ยแล้ว? เดี๋ยวก่อน! เจ้าเป็นฝ่ายสารภาพรักกับเขา?” สวีคุนแผดเสียงดัง ปฏิกิริยารุนแรงเกิน ทั่วร่างสั่นเทิ้ม ในดวงตาฉายแววไม่อยากเชื่ออย่างแรงกล้า แล้วตามด้วยความโกรธ โทสะที่พุ่งสูงถึงฟ้า!
หลี่ซือถง นางในฝันของเขา!
เจียงเซี่ย คู่ปรับของเขา!
และค่ำคืนนี้ นางในฝันหลังจากปฏิเสธคำสารภาพรักของเขา กลับหันไปสารภาพรักกับคู่ปรับของเขาแถมยังให้เขาอยู่ตามลำพังอีก เพื่อบอกเรื่องนี้ให้เขาฟัง?
เขารู้สึกว่าตนกำลังถูกหยามเกียรติ!
“แล้วเจ้าจะเรียกข้ากลับมาทำไม!” สวีคุนที่เดือดดาลระงับเพลิงโทสะในใจไม่อยู่ ตะเบ็งเสียงระบายออกมา
หลี่ซือถงเอ่ยเสียงเบา “ข้าอยากรู้ว่าเจ้ามันชอบข้ามากแค่ไหนกันเชียว”
ชั่วพริบตา สวีคุนเกิดความรู้สึกเหมือนตนยังมีโอกาส เขาคลับคล้ายว่าหลี่ซือถงคบกับเจียงเซี่ยนั้นเป็นแค่เรื่องตลก หลอกเขาทั้งนั้น
แววตาเขาเป็นประกาย “เจ้าไม่ได้คบกับเจียงเซี่ยใช่หรือไม่?”
หลี่ซือถงยิ้มบาง ๆ ยื่นมือมาวางบนหน้าสวีคุน ลูบเบา ๆ “ข้าอยากรู้ว่าเจ้ามันชอบข้ามากแค่ไหนกัน!”
สวีคุนใจสั่นไหว เขามั่นใจแล้วว่าหลี่ซือถงไม่ได้คบกับเจียงเซี่ย
มือที่ลูบใบหน้านี้ท่วงท่าอ่อนโยนยิ่งนัก เขาไม่คิดเลยว่าหลี่ซือถงจะมีกิริยาเช่นนี้ จังหวะหัวใจยิ่งเต้นเร็วขึ้นไปอีก
“ชอบมาก ชอบมาก ๆ!”
หลี่ซือถงมองดวงตาเป็นประกายของสวีคุนอย่างลึกซึ้ง “ขอบคุณที่ชอบข้า!”
กล่าวพลาง นางยิ้มชั่วร้าย ท่าทางเหมือนกำลังเล่นกับความรู้สึกของเด็กหนุ่มอีกครั้ง
ทันใดนั้น!
หนวดสีดำเส้นหนึ่งพุ่งออกจากปากของหลี่ซือถง เสียบเข้าที่คอของสวีคุน ราวกับใบมีดคมกริบทะลุทะลวงหลอดลมของสวีคุน ทะลักออกจากท้ายทอย เลือดสดพุ่งกระจาย!
สวีคุนลูกตาถลนโปนออกมา ราวกับยังมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง แววตาแสดงถึงความไม่เข้าใจต่อการตายฉับพลันของตน
หวีง!
เจียงเซี่ยหัวสมองหนักอึ้ง รูม่านตาหดตัวฉับพลัน!
เหตุการณ์ที่บังเกิดตรงหน้าทันใด ทำเอาหัวใจที่ไม่ได้ตั้งตัวของเขาสะเทือนอย่างรุนแรง!
เหตุการณ์เปลี่ยนแปรไวเกินไป เจียงเซี่ยไม่ได้เตรียมใจแม้แต่น้อย ไม่มีสัญญาณใด ๆ ล่วงหน้า!
เขาเคยกังวลว่าจะเกิดเรื่องร้าย แต่ไม่ได้เตรียมพร้อมเลยสักนิด ยิ่งไม่ได้เตรียมใจว่าหลี่ซือถงจะปล่อยหนวดออกจากปากสังหารสวีคุน!
จนผ่านไปหลายวินาที เจียงเซี่ยได้สติหันร่างคิดจะหนี แต่อาจเพราะหิวเกินไป หรือเพราะถูกขวัญเสีย ขาทั้งสองกลับหนักอึ้งดั่งถูกเทตะกั่ว เพิ่งก้าวแรก ร่างก็ล้มกลิ้งลงกับพื้นดุจโคลนเหลว
ลิ้นดั่งหลอดดูด ซับซดรสเลิศชั้นสูง!
“โอชารส โอชารสจริง ๆ! ข้านานเท่าไรแล้วไม่เคยตื่นเต้นเช่นนี้!”
หลี่ซือถงมองเจียงเซี่ยที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น หอบหนัก สีหน้าจวนจะบ้าคลั่ง “เจียงเซี่ย มาสิ กอดข้าที!!”
เจ้าต้องฟังที่ตัวเองพูดหน่อยไหม!!
ใบหน้าเจียงเซี่ยบิดเบี้ยวราวกับกำลังทุกข์ทรมาน หัวหนังชาดิก แขนสองข้างยันพื้น หมายจะคลานให้ห่างจากหลี่ซือถง
ทว่าพอคลานไปได้ไม่ถึงครึ่งเมตร หนวดเส้นหนึ่งก็บินว่อนมา พันอยู่บนขาเขา ลากทั้งร่างเขาไป!