ไป๋ฉู่ฉู่เชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มของผู้ชนะปรากฏบนใบหน้า “รีบคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้! มู่หนานเซิง ข้ามิได้กำลังเจรจากับเจ้า แต่กำลังสั่งเจ้า!”
หลังฉากบังตา มู่ตงเซิงกับบุตรชายทั้งสี่แห่งตระกูลมู่เดือดดาลอย่างยิ่ง
มู่หนานถิงเกือบกำหมัดพุ่งออกไป โชคดีที่มู่หนานอวี่รั้งตัวเขาไว้ทัน
จือจือประสานมือร่ายคาถา “เหล่าเทพทั้งหลาย โปรดฟังบัญชาข้า บัญชาเร่งด่วนเกรงกฎหมายสวรรค์ จงลงมา!”
【ท่านจือจือ? เหตุใดจึงเป็นท่าน? แล้วอาจารย์ของท่านเล่า? ฝากทักทายแทนข้าด้วย】
เสียงเลือนรางสายหนึ่งดังเข้าสู่ห้วงความคิดของจือจือ
เสียงนี้ช่างคุ้นหูยิ่งนัก
จือจือตาเบิกค้าง 【อะไรกัน? ทำไมถึงเป็นเจ้า? ลูกอัปมงคล?】
ลูกอัปมงคลยิ้มอย่างกระดากอาย 【แฮะ ๆ… เหล่าเทพล่มสลายไปหมดแล้ว เหลือเพียงข้า】
จือจือกุมขมับ 【เอาเถอะ เจ้ารีบเปิดแผ่นฟ้า แล้วให้จือจือยืมใช้หน่อย】
ลูกอัปมงคล 【รับบัญชา!】
ยามซวี่ บนท้องฟ้ายามค่ำคืนปรากฏวงแสงสีฟ้าอ่อน
ด้านนอกเรือน ท้องฟ้ามืดสนิทพลันสว่างขึ้นเล็กน้อย
ชาวบ้านทั้งหลายเงยหน้าขึ้นมอง “ดูสิ! แผ่นฟ้าสว่างแล้ว ปีนี้เทพเจ้ามาปรากฏกายที่ราชวงศ์ฮวง!”
“ดียิ่งนัก เทพเจ้ามาแล้ว ปีนี้ราชวงศ์ฮวงคงไร้ภัยพิบัติ”
“ปีหน้าราชวงศ์ฮวงจะต้องเก็บเกี่ยวได้ผลดีแน่!”
จู้ชิงอวิ๋นกับไป๋ฉู่ฉู่ไม่ทันสังเกตเลยว่า เหตุการณ์ภายในเรือนกำลังจะปรากฏบนแผ่นฟ้า
วังหลวง กองดาว
ฉีอี้เหวินเพิ่งประกอบพิธีบวงสรวงบนหอสูงร้อยฉื่อเสร็จ พอเงยหน้าก็เห็นวงแสงบนขอบฟ้า
แม้จะคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว แต่ชั่วขณะที่เทพเจ้าปรากฏกาย หัวใจของเขาก็แทบกระดอนออกมาจากอก
“ขอถวายบังคมต้อนรับเทพเจ้า ขอเชิญเทพเจ้าทอดพระเนตรผลอิ่งหยกพ่ะย่ะค่ะ!” ฉีอี้เหวินยกถาดผลอิ่งหยกขึ้นถวายด้วยสองมืออย่างเลื่อมใส
ผลอิ่งหยกค่อย ๆ หายไปทีละผล
ฉีอี้เหวินรู้สึกตื่นเต้นอยู่ในอก ราวกับในที่สุดความขมขื่นก็ผ่านพ้นและได้ลิ้มรสความหวาน
“ขอเชิญเทพเจ้าทรงเลือกผู้มีวาสนา” ราชครูหลวงฉู่หลี่กล่าว