จือจือแสดงสีหน้ารังเกียจ “อี๋…”
ลูกอัปมงคลคิดจะทำร้ายนาง!
อาจารย์คนที่สองเคยเล่าว่า มีคนไปขอพรกับลูกอัปมงคล อยากร่ำรวยชั่วข้ามคืน ผลคือเช้าวันรุ่งขึ้น พอคนนั้นก้าวออกจากบ้านก็ถูกรถม้าชนขาหัก ได้เงินชดเชยไปก้อนโต
ยังมีขุนนางคนหนึ่งขอพรให้ไม่ถูกฮ่องเต้ตำหนิ
ผลคือวันรุ่งขึ้น ฮ่องเต้ส่งเขาไปประจำการชายแดน ชาตินี้ทั้งชาติไม่มีทางได้กลับเมืองหลวง และไม่มีวันได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้อีก
ที่น่าสงสารที่สุดคือนางสนมคนหนึ่ง นางขอให้ตัวเองผอมเพรียว ผลคือไม่กี่วันต่อมาก็ติดโรคระบาด อาเจียนและท้องเสีย ครึ่งเดือนผอมลงไปหลายสิบจิน เกือบป่วยตาย
ลูกอัปมงคลที่ถูกดูแคลนเริ่มไม่ยอมรับ
ลูกอัปมงคลแล้วอย่างไร?
อย่างน้อยเขาก็เป็นเทพสวรรค์นะ
“เจ้าดูถูกข้าหรือ? อยากขอพรอะไรเจ้าก็พูดมาได้เลย!” ลูกอัปมงคลเริ่มโกรธจนเสียอาการ
“ข้ากลัวก็แต่คนโง่แล้วยังขยันนี่แหละ” จือจือเม้มปากน้อย ๆ เอ่ยวิจารณ์
สีหน้าของฉีอี้เหวินเปลี่ยนไปทันที
จือจือจะลบหลู่เทพสวรรค์ได้อย่างไร?
ทุกคนต่างตัวสั่นงันงก
มู่หนานจือเอ่ยเตือนเสียงเบา “จือจือ ต้องเคารพเทพสวรรค์นะ”
ลูกอัปมงคลโมโหขึ้นมา “รีบพูดมา!”
“ก็ได้...” จือจือครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เจ้าช่วยจือจือทำการบ้านให้หน่อยสิ”
ลูกอัปมงคล: ???
ทุกคน: ???
“ข้อนี้ไม่นับ ขอพรข้ออื่นสิ” ลูกอัปมงคลเร่งเร้า
ฉีอี้เหวินร้อนใจจนแทบอยากเหาะไปจวนอัครมหาเสนาบดีเดี๋ยวนี้ “จือจือ รีบพูดสิ ขอให้บ้านเมืองสงบสุข!”
ชาวบ้านร้อนใจเหมือนมดบนกระทะร้อน “รีบขอให้พืชผลในนางอกงามสิ!”
จือจือหาวหนึ่งที “ลูกอัปมงคล เจ้าน่ารำคาญจริง ๆ จือจือจะขอพรแล้ว เจ้ารีบไปเถอะ”